မမၿမိဳင္
Unicode fonts
........
မမမြိုင်
မမမြိုင်မှာ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိ ကလေးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမလေး ဖြစ်သော်လည်း အပျိုစင်ကဲ့သို့
ပင် လှပနေသူလေးဖြစ်၏။ တဆုပ်တခဲကြီးနဲ့ အသက်ရှုလိုက်တိုင်း လှိုင်းထနေသော မမမြိုင်၏ ရွှေရင်အစုံမှာ
အိစက်လို့သာနေ၏။ အလှပဆုံးကတော့ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် တုံတုံသွားတဲ့ တဆုပ်တခဲ
တင်ပါးကြီးများပင် ဖြစ်လေသည်။ မမမြိုင်ကို ရုတ်တရက်နောက်မှကြည့်လျင် အပျိုပင်အရှုံးပေးရလောက်အောင်
ကိုလှသည်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်သည် ဘာကြောင့်ဒီလိုလှသည်၊ ဘာများ မမမြိုင်မှာ တပ်မက်စရာ
ရှိသည် ကိုတော့ ကျွန်တော်ကမသိပါ။ ကျွန်တော့်အသက်မှာ ၁၇ နှစ်သာရှိပါသေးသည်။ မမမြိုင်ဒီအိမ်ကိုရောက်စ
တုန်းကဆိုလျှင် ကျွန်တော်ဟာ မမမြိုင်ကို အရေးမစိုက်ခဲ့ပါ။
မမမြိုင်သည် သူ့ယောကျ်ားဆုံးပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို ရောက်လာသူဖြစ်သည်။ အမျိုးစပ်မည်ဆိုပါက
လည်း မမမြိုင်နဲ့နဲနဲကလေးတော့ တော်စပ်ရပါသည်။ ကျွန်တော်၏ သုံးဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမဖြစ်ပါသည်။
ကံဆိုးရှာလေတော့ မမမြိုင်မှာ စောစောစီးစီး မုဆိုးမဘဝကို ရောက်ရရှာပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကို
အရေးမထားမိပေမယ့် မမမြိုင်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုတစိုက်ရှိသည်ကိုတော့ ကျွန်တော်အကဲခတ်မိလေသည်။
ထိုကြောင့် ကျွန်တော်ကလည်း မမမြိုင်ကို အကဲခတ်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်၏ မို့မောက်သောရင်အစုံ စွင့်ကားနေသော
တင်ပဆုံတို့မှာ မမမြိုင်၏ အလှကိုပိုလို့သာ ကြက်သရေရှိနေစေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် တခါတရံ
မမမြိုင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာလျှင် စိတ်ဝင်စားနေမိတတ်ပါသည်။
ကျွန်တော်က လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လားမသိပါ မမမြိုင်၏ ရေချိုးပြီးခါစ ထဘီရင်လျားနဲ့ အချိန်တွင် တွေ့မြင်
ရသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်ရလျှင် ပေါင်ကြားမှ လီးတန်မှာ အလိုအလျောက်ပင် တောင်မတ်၍ လာပါတော့သည်။
ရပ်ကွက်ထဲက ကာလသားခေါင်းလို ဖြစ်နေသော လူပျိုသိုးကြီး ကိုကြက်ကြီးကတော့ တခါကပြောဖူးသည်။
“ ငမောင်… မင်း မမမြိုင်ရဲ့ ထွားဆိုင်ကြီးကတော့ တကယ်အားရတယ်… ကုန်းခိုင်းပြီးတော့ အားရပါးရ ဆွဲလိုက်
ချင်တယ်… တကယ်ဘဲ ငါ့ကောင်ရ… သူ့ ကာတစ်ကြီးကို မြင်ချင်လို့ ငါ့မှာ မနက်စောစော လက်ဘက်ရည်ဆိုင်
ထွက်ထိုင်ပြီး စောင့်ကြည့်ရတာ အမော…”
“ ဟာ…ဗျာ… ခင်များကလဲ… ”
“ ဘာ… ခင်များကလဲ….. မင်းကတော့ တအိမ်တည်းအတူတူနေတာ… သူ ရေချိုးတဲ့အချိန်….အကျႌလဲတဲ့
အချိန်တွေ ချောင်းမကြည့်ဘူးလားကွ… ”
“ ဘယ်လို… ချောင်းကြည့်ရမှာလဲ ဗျာ… တော်ကြာ သိသွားရင်… အိမ်နဲ့…ကျွန်တော် ကွိုင်တက်လိမ့်မယ်….”
“ ဒါလေးများကွာ…. လွယ်ပါတယ်….. ငါ…ပြောပြမယ်.. သေသေချာချာ နားထောင်… ”
လူပျိုကြီးကိုကြက်ကြီးမှာ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်တွင် ကျွန်တော့်ကို အသေအချာ သင်ကြားပို့ချလေတော့သည်။
ကိုကြက်ကြီးပြောသလို ချောင်းကြည့်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ မရဲသေးပါ။ မည်ကဲ့သို့ လုပ်ရမည်
နည်းဟု စဉ်းစားနေရင်း တရက်တွင်တော့ အဖေနှင့်အမေက ကိစ္စရှိသဖြင့် အဘိုးတို့အိမ်ကိုသွားကြသဖြင့် အိမ်တွင်
မမမြိုင်နှင့်ကျွန်တော် နှစ်ယောက်ထဲသာ ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။ အမေမရှိသဖြင့် မမမြိုင်မှာဈေးသို့ မနက်စောစော
သွားပြီး ဈေးသွားဝယ်ရလေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ညက ကိုကြက်ကြီးနှင့်အတူ အပြာကားသွားကြည့်ပြီး
ညနက်မှ အိပ်ယာဝင်ခဲ့သဖြင့် အိပ်ယာထက်တွင် ဆက်လက်မှိန်းနေသည်။ ပေါင်ကြားမှ လီးတန်မှာလည်း တားမရ
ဆီးမရ ထောင်မတ်နေလျက် ရှိလေသည်။ ကျွန်တော့်လီးတန်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်တွယ်ပြီး မမမြိုင်ကို မည်ကဲ့သို့
ချောင်းကြည့်ရမည်ကို စဉ်းစားခန်း ဖွင့်နေမိလေသည်။
မိနစ် ၂၀ ခန့်မျှအကြာမှာတော့ မမမြိုင်ဈေးမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ထမင်းကြော်နေသည်။ ကျွန်တော် အိပ်ယာမှ
ထပြီး သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ရန် နောက်ဖေးဘက်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။
“ မောင်မောင်… ဗိုက်ဆာနေပြီလား… မမမြိုင် ထမင်းကြော်နေတယ်…မျက်နှာသစ်ပြီးရင် စားလို့ရပြီ သိလား”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ… မမမြိုင်… ကျွန်တော် ဘာကူလုပ်ပေးရအုံးမလဲ… ”
“ ရပါတယ်… မျက်နှာသစ်မှာသာ သွားသစ်ချည်… ”
မမမြိုင်က နဖူးမှ ချေွးလေးသုတ်ရင်း လှမ်းပြောသည်။ မနက်စောစောစီးစီး မမမြိုင်ရဲ့အလှက တမျိုးတဘာသာ
လှနေသည်။ မမမြိုင်၏ ဆံပင်က ပုခုံးကျော်လောက်ထိ ဝဲကျနေသည်။ မမမြိုင်ရဲ့ မျက်ခုံးများက ထူထဲနက်မှောင်
လွန်းလှသည်။ နဖူးနှင့်လည်ပင်းတွင် ချေွးလေးများ စို့နေသည်ကိုက နမ်းရှိုက်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။ အကျႌ
လက်ပြတ်လေး ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေသော လက်မောင်းအိုးလေး၊ အရင်းသွယ် အဖျားရှုး
လေသော ရွှေဘိုမင်းကြိုက် ပေါင်တန်ရှည်ကြီးများနှင့် မမမြိုင်အလှအပများကို ကျွန်တော်ခံစားတတ်လာသည်။
“ ဟဲ့… ဘာကြည့်နေတာလဲ… မျက်နှာသွားသစ်တော့လေ… ”
“ အော်… ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့… ”
မမမြိုင်ပြောမှ ကျွန်တော်သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာသစ်ဖို့ရန် နောက်ဖေးရေတိုင်ကီ ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး
ရေခွက်ကိုကိုင်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်လေသည်။ မမမြိုင် ကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချေွးတလုံးလုံးနှင့် ထမင်းကြော်
နေဆဲပင်။ မျက်နှာသစ်ပြီး၍အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်လာသောအခါ မမမြိုင်မှာ ထမင်းကြော်ပြီးသွား၍ မီးဖိုချောင်မှာ မတွေ့ရ
တော့ပေ။ မမမြိုင် သူ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားတာထင်တယ်ဟု ကျွန်တော်တွေးလိုက်မိသည်။ မမမြိုင်နဲ့ ကျွန်တော့်အခန်း
မှာ ကပ်လျက်ပင်ဖြစ်သည်။ အခန်းနှစ်ခုကြားကို ထရံဖြင့်ကာထားလေသည်။ မမမြိုင်အခန်းရှေ့သို့အဖြတ် အခန်းထဲ
မှ မမမြိုင်က
“ မောင်လေး… ထမင်းကြော်ရပြီနော်… ကိုယ့်ဘာသာဘဲ ခူးခပ်စားလိုက်တော့ မမမြိုင်ကတော့ အိုက်လို့
ရေချိုးတော့မယ်…..” ဟု လှမ်းပြောလေသည်။
ကျွန်တော်လည်း အကြံရသွားပြီ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ကာ ထရံကြားမှ မမမြိုင် အခန်းဘက်သို့
မြင်ရအောင် ဝါးထရံကြား အဟလေးကို အသဲအသန်ရှာဖွေရလေတော့သည်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဝါးထရံကြားလေးမှ
အနည်းငယ်ဟနေသဖြင့် မမမြိုင်အခန်းထဲကို လှမ်းမြင်နေရလေသည်။ မမမြိုင်မှာ အပေါ်အကျႌကိုချွတ်ချလိုက်ပြီး
ထဘီကို ရင်လျားလိုက်လေသည်။ မမမြိုင် ပုခုံးသားလေးများမှာ ဖြူဖွေးနုအိသည်ကို မြင်ရလေသည်။
ဘော်လီကိုချွတ်လိုက်ပြီး ထဘီကိုပြင်ဝတ်လိုက်ရတွင်တော့ မမမြိုင်၏ လုံးဝန်းဖြူဖွေး မို့မောက်နေသော
ရွှေရင်အစုံကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။ ထဘီကို အနည်းငယ်မကာ အောက်ခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်အချမှာတော့
ဖြူဖွေးချောမွတ်နေသော မမမြိုင်၏ ခြေသလုံးသားလေးများနှင့် ပေါင်တန်ကြီးနှစ်ချောင်းကိုပါ မြင်ရလေတော့သည်။
မမမြိုင်၏ အလှတရားများက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းစားနေလေပြီ။ ပေါင်ကြားမှ လီးတန်က အလို
အလျောက် တောင်မတ်လာသဖြင့် လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးနေရလေသည်။ မမမြိုင်က
ရေချိုးထဘီကို လဲဖို့ရန်ထဘီကို ချွတ်ချလိုက်ရာတွင်တော့ ကျွန်တော်ခေါင်းနပန်းများ ကြီးသွားပြီး မျက်စိကို
ထရံဘက်ကို အသာအယာတိုးကပ် ကြည့်မိလိုက်လေသည်။
မမမြိုင်ရဲ့ဆီးစပ်နားတွင် အချုပ်ရာလေးတစ်ခုကို တွေ့မိလေသည်။ အောက်တွင်တော့ အမွှေးရေးရေးလေး
များနဲ့ အဖုတ်ကြီးကို တွေ့နေရလေသည်။ မမမြိုင်က ရေချိုးထဘီကို ယူရန်တဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါတွင်
မမမြိုင်ဖင်သားကြီးများက ကြီးမားဝိုင်းစက်နေပြီး ဘေးသို့ပင်ကားနေပြီး အလယ်ကအကွဲကြောင်းမှာ အနည်းငယ်
ဟနေသည်ကို ထင်ထင်ရှားရှားမြင်ရလေသည်။ မမမြိုင်က ထဘီကိုအောက်မှ ငုံ့၍ကောက်ယူလိုက်ရာ ကြီးမားဝိုင်း
စက် ကားစွင့်နေသော တင်ပါးကြီးများအလယ်မှ အဖုတ်ကြီးမှာ အနောက်သို့ ပြူထွက်လာလေသည်။
ကျွန်တော့်လီးတန်ကြီးမှာ အစွမ်းကုန်တောင်မတ်လာသောကြောင့် လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင် ထားရလေသည်။
မမမြိုင်မှာ ရေချိုးဖို့ရန် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွားသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ထမင်းကြော်စားဖို့ရန် မီးဖိုချောင်ဆီသို့
သွားရန်ပြင်လိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ရောက်၍ ထမင်းကြော်ကို ခူးခပ်နေစဉ် မမမြိုင်မှာ ရေတိုင်ကီတွင်
ရေချိုးနေလေပြီ။ ထမင်းကြော်ကို ဒယ်အိုးထဲမှ ခူးနေစဉ်အတွင်း မမမြိုင်ရေချိုးနေသည်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ မမမြိုင်
မှာ ဆံပင်ကို ရေမဆိုစေရန် ဆံထုံးထုံးထားလေသည်။
မမမြိုင်လည်ဂုတ်နားမှာ မွှေးညှင်းနုလေးများမှာ ရေစက်လေးများနှင့် တစ်မျိုးကြည့်လို့ ကောင်းနေလေသည်။
ပုခုံးသားလေးများ အပေါ်တွင်လည်း ရေစက်များက ခိုတွယ်လျက်ရှိနေလေသည်။ ဘေးတိုက်မြင်ရသဖြင့် ထဘီက
ရေစိုသောကြောင့် မမမြိုင်၏ ကြီးမားကားစွင့် လုံးဝန်းနေသော တင်ပါးကြီးများက ကပ်နေပြီးအလွန်ပင်ကြည့်ကောင်း
လှပေတော့သည်။ အတန်ကြာအောင်ရပ်ကြည့်နေရင်း ကျွန်တော့်လီးတန်မှာ အစွမ်းကုန် တောင်မတ် လာပေတော့
သည်။ သို့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့စူးစိုက်ပြီး မမမြိုင်၏အလှအပများကို ခံစားနေလေသည်။ မမမြိုင်က ရေချိုးနေ
ရင်းမှ လှမ်းကြည့်ပြီး
“ ဟဲ့…. ဘာလုပ်နေတာလဲ… ရှေ့မှာသွားမစားဘူးလား… ကော်ဖီသောက်ချင်ရင်… ကော်ဖီမစ်ထုပ် ရှိတယ်
နော် ”
ကျွန်တော်မှာ သူခိုးလူမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေရာ…. မမမြိုင်က
“ အဲမှာဘဲ ထိုင်စားရင်စားလေ…. မမမြိုင်ရေချိုးပြီးရင် ကော်ဖီဖျော်ပေးမယ် နော်…. ခဏစောင့်……”
“ ဟုတ်….ဟုတ်ကဲ့….မမမြိုင်…..”
ကျွန်တော့်မှာ ရေငတ်တုန်းရေတွင်းထဲကျ ဆိုသလိုမျိုး မမမြိုင်ရေချိုးနေသည်ကို ထမင်းကြော်စားရင်း
ကြည့်ရတော့မည်ကို ဝမ်းသာသွားလေတော့သည်။ မီးဖိုချောင်တွင်လည်း စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်များ
ရှိပါသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ သားငါးများအား ခုတ်ထစ်ဖို့ရန်အတွက် ထားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ယခုတော့
ကျွန်တော်သည် ထိုနေရာမှနေ၍ ထမင်းကြော်စားရင်း မမမြိုင်၏ ရေစိုနေသောခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းအလှကို
အားရပါးရကြီး ကြည့်ခွင့်ရလေတော့၏။
မမမြိုင်သည် ရေချိုးနေရင်းမှ လက်တဖက်ဖြင့် သူမ၏ပေါင်ကြားသို့ ပွတ်တိုက်နေပါသည်။ မမမြိုင်သည်
တဖက်သို့လှည့်ကာ ဆပ်ပြာကို ခြေသလုံးသားများသို့ ငုံ၍တိုက်နေသောအခါ မမမြိုင်၏ ကြီးမားကားစွင့်နေသော
ဖင်သားကြီးများက ရေစိုနေသောထဘီအောက်မှ ရုန်းထွက်တော့မတတ် ကြွတက်နေလေတော့သည်။ ထိုအချိန်
တွင် မမမြိုင်ရေချိုးနေသောနေရာ အနောက်နားသို့ ခွေးဝဲစားခွေးထီနှင့် ခွေးမရောက်လာပြီး ခွေးထီးက ခွေးမ
နောက်သို့ တက်ခွပြီး ညှောင့်နေလေတော့သည်။ မမမြိုင်သည် တချက်မျှ လှည့်ကြည့်ပြီး မသိချင် ယောင်ဆောင်
ကာ ဆက်လက်၍ ရေချိုးနေလေသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ မမမြိုင်ရော ခွေးထီးနဲ့ခွေးမတို့၏ လိုးပွဲကိုပါ မျက်တောင်
မခတ်စတမ်း ကြည့်နေမိလေတော့သည်။
မမမြိုင်မှာ ရေချိုးနေရင်း နားထဲသို့ ရေဝင်သွား၍ထင် ခြေတဖက်ကိုဆောင့်ကာ နားထဲမှ ရေကိုခါထုတ်နေလေ
သည်။ ထိုအခါတွင်တော့ မမမြိုင်၏လုံးဝန်းကားစွင့်နေသော ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးမှာ ကျောက်ကျောတုံးကဲ့သို့ တတုံ
တုံဖြင့် လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေလေသည်။ ကျွန်တော်သည် မဆီမဆိုင် ကိုကြွက်ကြီးကို ပြေးသတိရမိလေသည်။
ကိုကြွက်ကြီးသာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကိုမြင်ရပါက မည်ကဲ့သို့ဖြစ်မည်နည်းဟု စဉ်းစားမိလေသည်။
မမမြိုင်က ထဘီရင်လျားကို ပြန်ပြင်ဝတ်သောအခါ မို့မောက်ဝင်းမွတ်နေသော ရွှေရင်အစုံကို လှစ်ခနဲမြင်ရပြန်လေ
သည်။ မမမြိုင်သည် ရေကန်ဘောင်ကို အားပြုကာ ထိုင်ထပြုလုပ်နေပြန်သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့
ထူးဆန်းစွာ မမမြိုင် ဘာလုပ်တာပါလဲဟု တွေးထင်မိနေပါသည်။ မမမြိုင်က ရေကန်ဘောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်
အားပြုကာ အောက်သို့ထိုင်ချလိုက်စဉ်တွင် ရေစိုနေသောထဘီက မမမြိုင်၏ ပြိုင်စံရှားတင်ပါးကြီးများကို တင်းကျပ်
စွာကပ်သွားပြီး ခြေသလုံးသားများနှင့် ထိကပ်မိသွားပြီး လှုပ်စိလှုပ်စိဖြစ်သွားလေသည်။ မမမြိုင်က ကျွန်တော့်ဘက်
သို့ ကျောပေးကာ ထဘီကိုဒူးအထက်သို့မတင်ပြီး ရေညှစ်နေသောအခါ မမမြိုင်၏ ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးနှင့် အလယ်မှာ
အကွဲကြောင်းကို ထင်ထင်ကြီးမြင်ရလေသည်။
မမမြိုင်၏နောက်ပိုင်းအလှသည်ကား ပြိုင်စံရှားဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်ပင် ရပ်ကွက်ထဲမှ လူပျိုကြီးများ၊
အိမ်ထောင်သည်များပင်မကျန် မနက်မမမြိုင်ဈေးသွား၍ လက်ဘက်ရည် ဆိုင်အရှေ့မှအဖြတ် အားလုံး၏
မျက်လုံးတွေက မမမြိုင်၏ နောက်ကျောသို့သာ ကပ်ပါသွားကြလေသည်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများသည် မမမြိုင်၏
ဖြူဖွေးချောမွတ်၍ ရေစိုနေသော ခြေသလုံးလေးများဆီကို ကြည့်မိလိုက်လေသည်။ မမမြိုင်၏ အသားအရည်
သည်လည်း ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်ပင် ဖြစ်လေသည်။ လွန်စွာမှပင် ကြည့်လို့ကောင်းလှ၏။
မမမြိုင်ရေချိုးတာကိုကြည့်နေရင်း ကျွန်တော့်လီးတန်ကြီးမှာ လွန်စွာမှပင် တောင်မတ်လျက် ရှိလေသည်။
ကျွန်တော်သည် ခွေးထီးနှင့်ခွေးမလိုးသကဲ့သို့ မမမြိုင်ဖင်ကြီးအား လေးဘက်ကုန်းခိုင်းလျက် နောက်မှနေ၍ အလွန်
လိုးချင်နေမိသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်လီးတန်ကြီးအား အသုံးပြုချင်သောစိတ်များ ပေါ်လွင်လာရပါတော့
သည်။ ကျွန်တော်ဘယ်အချိန်လောက်ထိ ငေးမောတွေဝေနေမိသည် မသိပါ။ ပျော့ပျောင်းနူးညံ့သောလက်များသည်
ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်သို့ ကျလာမှ ပြန်သတိ ရမိလေသည်။
“ ဟဲ့…… မောင်လေး….. ထမင်းကြော်မစားဘဲ… ဘာတွေစဉ်းစားနေရတာတုံး…”
“ အင်း……အို……မမမြိုင်…..ကျွန်တော်သိချင်လိုက်တာ….. ဟိုးဟိုး…. ဟာ… ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်……”
ကျွန်တော်သည် ကြံမိကြံရာ ပြောမိပြောရာ ခွေးထီးနှင့်ခွေးမလိုးနေသည်ကို မေးဆတ်ပြပြီး မမမြိုင်ကို
မေးလိုက်ပါတော့သည်။ ကျွန်တော်က ဒီလိုမေးလိုက်သော အခါတွင်တော့ မမမြိုင်က ခွေးထီးနှင့်ခွေးမကိုကြည့်ပြီး
ပြုံးပါသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း စူးစိုက်ပြီးကြည့်ပါသည်။ ကျွန်တော်က စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်ကလေးနဲ့မို့
မမမြိုင်၏ စူးစိုက်မှုကို အနေခက်ရလေတော့၏။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်ဆီမှ တုံ့ပြန်မဲ့စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေမိပါ၏။
“ ပြောလေ….. မမမြိုင်…. ဟိုဟာ… ဘာဖြစ်တာလဲဟင်……”
“ အို….. မောင်လေးကလဲ… ဘာတွေရှောက်မေးနေတာလဲ…. နင်ငယ်ငယ်ကလေးဘဲ ရှိပါသေးတယ်…..
ဒါမျိုးကို သိချင်လို့မကောင်းဘူး… ဟဲ့….. ”
မမမြိုင်ကတော့ မူပါပါနဲ့ပြောသည်။ ကျွန်တော့်မျက်စိကတော့ မမမြိုင်၏ကြီးမားစွင့်ကားနေသော တင်ပဆုံ
ကြီးကိုသာ အနီးကပ်စူးစိုက်ကြည့်မိနေလေသည်။ကျွန်တော့်ရင်မှာလည်း တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ခုံမြည်လျက်ရှိပါတော့သည်။
“ ပြောပြပါ… မမမြိုင်ရယ်….. ကျွန်တော်သိချင်လို့ပါ……”
ထိုအခါတွင်တော့ မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်တကိုယ်လုံးကို သိမ်းကြုံးကြည့်ပြီး ….
“ ဒါမျိုးဆိုတာ မကြည့်လဲမကြည့်ရဘူး… မပြောလဲမပြောရဘူး….. နင်သိပ်ကဲတာဘဲ ကဲပါ…. မောင်လေး
သိပ်သိချင်နေရင် မမမြိုင်ညကျမှပြောပြမယ်…. ကြားလား…..”
မမမြိုင်ကတော့ သူ့စကားဆုံးသွားတော့ လှည့်ထွက်သွားပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ မမမြိုင်၏နိမ့်ချည်
မြင့်ချည်ဖြစ်ကာ ခါယမ်းနေသော တင်ပါဆုံကြီးကိုကြည့်ကာ တံတွေးမျိုချမိလိုက်ပါတော့သည်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ အချိန်
က ညဘက်သို့ ချည်းနင်းဝင်ရောက်လာပါတော့သည်။ ကျွန်တော်သည် အခန်းတွင်းသို့ဝင်ကာ အိပ်ယာပေါ်တွင်
လဲလျောင်းနေရင်း မမမြိုင်ကို စောင့်နေလေသည်။ ကျွန်တော်က မမမြိုင်သူ့အခန်းထဲကို ဝင်လာရင် နေ့လည်က
ပြောပြမည်ဟု ပြောထားသောစကားကို အစကောက်ကာ မမမြိုင်၏ဖင်ကြီးကို ကုန်းခိုင်းပြီး လိုးရန်ကြံစည်
နေမိလေသည်။
အိပ်ယာထက်တွင် စဉ်းစားရင်းအိပ်ပျော်သွားပါသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင်တော့ မမမြိုင်က လေးဘက်ကုန်းလျက်
ကျွန်တော်က မမမြိုင်၏ဖင်ကြီးကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အားရပါးရကြီး ဆောင့်လိုးလျက်ရှိနေပါသည်။ တရေး
နို်းလာသောအခါတွင်တော့ တလောကလုံးအိပ်မောကျလျက်ရှိနေပါတော့သည်။ ဟိုအဝေးဆီမှ ခွေးဟောင်သံ သဲ့သဲ့
ကြားရလေသည်။ ခွေးဟောင်သံကြားလိုက်ရသောအခါတွင်တော့ ကျွန်တော်သည် ချက်ခြင်းပင် အိပ်ယာမှထကာ
မမမြိုင်အခန်းဘက်ဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပါတော့သည်။
မမမြိုင်မှာအိပ်ယာထက်တွင် လဲလျောင်းလျက်ရှိပါသည်။ အိပ်ပျော်နေဟန်တော့ မတူပါ။ ကျွန်တော်သည်
မမမြိုင်အနားသို့ အသာအယာလေးတိုးကပ်သွားပါသည်။ မမမြိုင်သည် သနပ်ခါးကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးလိမ်းထား
သဖြင့် သနပ်ခါးနံ့လေးများက အခန်းတွင်းဝယ် မွှေးပျံ့နေပါသည်။ မမမြိုင် ပုခုံးလေးကို ဖွဖွလေးကိုင်ကာ…….
“ မမမြိုင်…..”
“ ဟင်…….မောင်လေး…….”
မမမြိုင်ကတော့ စိတ်မောသလိုနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်လေသည်။
“ ကျွန်တော့်ကို မမမြိုင် ပြောပြမယ်ဆို……”
“ အေး…..ပြောပြမယ်……ဒါပေမဲ့….ခက်တယ်ကွဲ့…..မမမြိုင်ပြောပြရမှာက လက်တွေ့မှဖြစ်မှာကွ……”
“ အဲဒါကပိုပြီး သဘာဝကျတာပေါ့ မမမြိုင်ရဲ့……ကဲပြောစမ်းပါ…..ဘယ်လိုလက်တွေ့ ပြမှာလဲဟင်…….”
“ ဟင်…..မောင်လေးနော်….ဒါမျိုးဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူးနော်…..”
“ အို…..စိတ်ချစမ်းပါ…..မမမြိုင်ရယ်….ကျွန်တော် သိရရင်တော်ပါပြီ…..”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကိုသာ လိုးဘို့ရန်စိတ်ဆောနေသဖြင့် လွယ်လွယ်ပင် ပြောလိုက်ပါသည်။
မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်၏ အနီးသို့တိုးကပ်လာပြီးတော့ ကျွန်တော့် နှာခေါင်းနဲ့ သူ့ပါးကိုကပ်ပေးပါသည်။ ပေါင်ဒါရန့ံ
သနပ်ခါးရနံ့ လေးသင်းနေသော မမမြိုင်၏ ပါးအိအိလေးကို ရှုရှိုက်မိသောအခါ ရင်ထဲမှာဝေဒနာတစ်မျိုးကို
ခံစားရလေသည်။
မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်ငပဲဆီသို့ သူ့လက်ကိုဆန့်ပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော အခါတော့ ကျွန်တော့်ငပဲကြီးမှာ
မတ်ကနဲပင် တောင်မတ်လာလေသည်။ ထိုအခါတွင်တော့ မမမြိုင်က ပိုမိုပြီးဆုပ်နှယ် ကစားပေးလေသည်။
ခဏကြာသောအခါတွင်တော့ မမမြိုင်၏ လက်တဖက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်ပါသည်။ ပြီးတော့ တနေရာ
ဆီကို ကိုင်စေလေသည်။ ကျွန်တော့်လက်အတွင်းမှာတော့ တဆုပ်တခဲကြီးနဲ့ အိစက်စက်ကြီးကို ကိုင်နေရသည်
ဖြစ်သောကြောင့် အရသာတွေ့နေမိပါသည်။
“ ဆုပ်နှယ်ကစားစမ်း…မောင်လေး….”
မမမြိုင်ပြောသလို ကျွန်တော်က လုပ်ပေးလိုက်လေသည်။ ဟုတ်ပါသည် မမမြိုင်၏ ရွှေရင်ဖြိုးဖြိုးနို့ကြီးနှစ်
လုံးက ဆုပ်နှယ်လိုက်တိုင်း တကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်ခံရသလိုပင် ခံစားနေရပါပြီ။
“ မောင်လေး….”
“ ဗျာ…..မမ….”
“ မမ…..နို့ကိုစို့စမ်းပါကွယ်…..”
ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်၏ နို့သီးခေါင်းစိမ်းလေးများကို စို့ပေးနေမိသည်။ ထိုအခါမတော့ မမမြိုင်သည်
လူးလွန့်လာသည်ဟု ကျွန်တော်ထင်ပါသည်။ နို့စို့ပေးလိုက်သောအခါတွင် မမမြိုင်၏လက်က ကျွန်တော်၏ လီးတန်
ကို ပိုပြီးဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတော့သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်တို့မှာလည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ ဘယ်လိုခံစားမှုမှန်း
မသိအောင်ပင် ဖြစ်နေရလေသည်။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်၏ နို့နှစ်လုံးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့ပေး နေပါသည်။
မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်၏လုံချည်ကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ကိုလည်း တခုသော
နေရာသို့ ဆွဲတင်လိုက်ပါသည်။
“ ပွတ်ပေးစမ်း…..မောင်လေး……”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ပြောသလို ပွတ်ပေးလိုက်ပါသည်။ မမမြိုင်၏ ဖေါင်းဖေါင်းအိအိ စောက်ဖုတ်
ကြီးပေါ်မှ လက်ညိုးဖြင့် အထက်အောင်ပွတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ကျွန်တော် ပွတ်ဖန်များသော အခါတွင်တော့
မမမြိုင်မှာ တအင်းအင်းဖြစ်လာပြီး….
“ မောင်လေး….”
“ ဗျာ…..မမမြိုင်…..”
“ ကဲ…အပေါ်ကိုတက်ပြီးခွစမ်း….”
“ ဘယ်အပေါ်ကိုလဲဟင်….မမမြိုင်…..”
“ ဗိုက်ပေါ်ကိုကွဲ့…..ဗိုက်ပေါ်ကို….”
မမမြိုင်ကတော့ အားမလိုအားမရနဲ့ဆိုပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်ပြောသလိုပင် ဗိုက်ပေါ်သို့
တက်ခွလိုက်ပါသည်။ ထိုအခါမှာတော့ မမမြိုင်က ကျွန်တော့် လီးတန်ကိုဆွဲကာ သူ့အဖုတ်ဆီသို့တေ့လိုက်သည်။
“ မမမြိုင်….ပြောသလိုလုပ်နော်….”
“ အင်းပါ……မမမြိုင်ရဲ့ မြန်မြန်ပြောပါ…..”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကိုလိုးချင်လှပါပြီ။ မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့် လီးထိပ်ကို သူ့စောက်ဖုတ်ဝသို့ တေ့
ပေးပြီးနောက်…..
“ ကဲ…..မောင်လေး…..မင်းဟာကြီးကို ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့လေ….”
“ အင်း….မမမြိုင်…..”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်၏စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့ လီးကြီးအား တအားပင် ဆောင့်သွင်းလိုက်လေတော့
သည်။
“ စွပ်…..ဗြွတ်….” ဟူသောအသံနှင့်အတူ
“ အင့်….”ဟူသော မမမြိုင်၏အသံကလေးမှာ ပေါ်ထွက်လာပါတော၏။ ကျွန်တော့် လီးကြီးမှာလည်း ပူနွေး
သောအရသာကိုခံစားနေရပြီး တကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ် တုံနေမိလေသည်။ မမမြိုင်က သူမ၏ဖင်ကြီးများကို
အောက်ကနေ၍ ကော့ပေးနေပြီး ကျွန်တော်ဖင်ကို လက်ဖြင့်ဆွဲဖိလိုက်နှင့် အလုပ်များနေပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း
ထိုအခါမှပင် သဘောပေါက်လာပါသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်အပြုကိုချည်း အားကိုးမနေတော့ဘဲ
မမမြိုင်ဖင်ကြီး ကော့ပေးလိုက်တိုင်း ဆောင့်ဆောင့်ချ၍ လိုးရာ ဂွင်ကျပြီးအရသာများ ထူးကဲလာရပါတော့သည်။
ကျွန်တော်သည် အရသာကိုသိသောအခါတွင်တော့ ပိုမိုပြီး ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း ဆောင့်မိလေတော့သည်။
ထိုအခါတွင် မမမြိုင်သည် တအင့်အင့်နှင့် ဝေဒနာကို ခံစားနေရသလိုဖြစ်နေပါ၏။ အချက်သုံးလေးဆယ်လောက်
လိုးဆောင့်ပြီးသောအခါတွင်တော့ ကျွန်တော့် လီးတံအတွင်းက လရည်များက မမမြိုင်၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့
လွှတ်ထုတ် မိလေတော့သည်။ ကျွန်တော်သည် ချက်ခြင်းပင် တကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်တုံပြီးတော့ အသဲနှလုံးထဲမှာ
အမျိုးအမည်မသိသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာ တက်တက်ကြွကြွရှိပြီးနောက် ငြိမ်သွားရပါ
တော့သည်။ မမမြိုင်မှာလည်း ကျွန်တော်အား တအားပင် ပြန်ဖက်ထားပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်၏ကိုယ်ပေါ်မှာ
လူးလွန့်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်သည် သက်ပြင်းချပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ပါးချင်းကပ်ထားပါသည်။ ပြီးတော့……
မမမြိုင်က…. မပွင့်တပွင့်ပြောသည်။
“ ဘယ်လိုလဲ….မောင်လေး……သိပြီလား…..ကောင်းလား…..”
“ အား…..အရမ်းကောင်းတာဘဲ…..မမမြိုင်….”
မမမြိုင် ကိုယ်ပေါ်မှာဘဲ ခဏမှိန်းနေရင်းမှ မမမြိုင်၏ သနပ်ခါးရနံ့ သင်းနေသော ပါးလေးနှစ်ဖက်ကို
အားရပါးရ မွှေးကြူလိုက်ပါသည်။ မမမြိုင်မှာလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်ပြီး ဖက်ရမ်းနမ်းရှုတ်လေရာ လီးကြီး
မှာ တောင်မတ်လာပါတော့သည်။ ကျွန်တော့်သည် မမမြိုင်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကို ပုခုံးပေါ်သို့ မတင်လိုက်ပြီး
လီးကြီးကို မမမြိုင်၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ထပ်မံလိုးဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။ မမမြိုင်ကလည်း သူမ၏ဖင်ကြီးကို
အပေါ်သို့ ပြန်ပြန်ကော့တင်ပေးလေရာ အဆောင့်နဲ့အပင့် အတော်ပင် စည်းချက်ညီလေသည်။ ထိုအခါမှာတော့
ကျွန်တော့်စိတ်မှာ ပိုပြီးလှုပ်ရှားလာပါသည်။ ထိုကြောင့်ပင် ကျွန်တော်သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါပင် ဆောင့်လိုက်မိသော
အခါမတော့….
“ ဖွတ်….ဖတ်…..ဘွတ်….ပလွတ်….”
ဟူသော အသံပင်ထွက်ပေါ်လာပါသည်။ တိတ်ဆိတ်သော ညကာလဖြစ်သောကြောင့်ပင် အသံမှာ အခန်း
တွင်းဝယ် ညံနေပါတော့သည်။ ကျွန်တော့်၏ အားပါးသော ဆောင့်ချက်များကြောင့် မမမြိုင်မှာလည်း တအင်းအင်းနဲ့
ခံစားနေရပါသည်။
“ မောင်လေး…..”
“ ဘာလဲဟင်…..မမမြိုင်…..”
“ ဖြေး ဖြေးကွယ်…… သူများတွေ ကြားကုန်ပါအုံးမယ်……”
မမမြိုင်၏အသံမှာ အရင်ကနဲ့မတူဘဲ အလွန်ပင် တပ်မက်နေသော အသံဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည်
မမမြိုင်ပြောလိုက်မှပင် အကြမ်းလိုးဆောင့်နေမှုကို နဲနဲလျော့လိုက်မိပါသည်။ သို့ပေမင့် မမမြိုင်၏စောက်ဖုတ်ကြီးမှ
အရည်များကရွှဲရွှဲစိုပြီး ထွက်နေသောကြောင့် စွတ်..ဖွတ်…..စွတ်….ဖွတ်… ဟူသောအသံများက ထွက်မြဲပင်ဖြစ်ပါ
သည်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း တခါမျှမခံစားဘူးသောကြောင့် အရသာမှာ အလွန်ပင်ကောင်းနေပါသည်။ ကျွန်တော်
သည် ထိုးသွင်းဆွဲထုတ်နဲ့ အချက်မှန်မှန်ကလေးပင် လိုးဆောင့်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်မှာတော့ တခါတခါ တဟင်း
တဟင်းနဲ့ လူးလွန့်ပြီး ကော့တက်လာပါ
#Credit#
Zawgyi fonts
......
မမ်မိဳင္
မမၿမိဳငၼြာ အသက္သံုးဆယၡႏ္႔႐ြိ ေကလးတစ္ေယာက္ေအမ မုဆိုးေမလး ်ဖစ္ေသာႅၫ္း အပ္ိဳစငၠဲ့သို႔
ပင္ လြေပနသူေလး်ဖစ္၏။ တဆုပၱခဲႀကီးနဲ႔ အသက္႐ႈလိုကၱိုင္း လႈိင္းေထေနသာ မမၿမိဳင္၏ ေ႐ႊရင္အစံုမြာ
အိစကႅို႔သာေန၏။ အလြပဆံုးေကတာ့ လမ္းေလြ္ာကႅိုကၱိုင္း နိမ့ၡ္ၫ္်မင့ၡ္ၫ္ တံုတံုၾသားတဲ့ တဆုပၱခဲ
တငၸါးႀကီးမ္ားပင္ ်ဖစ္ေလသၫ္။ မမၿမိဳငၠို ႐ုတၱရက္ေနာကၼြၾကည့ႅ္င္ အပ္ိဳပင္အ႐ႈံးေပးေရလာက္ေအာင္
ကိုလြသၫ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳင္သၫ္ ဘာေၾကာင့ၵီလိုလြသၫ္၊ ဘာမ္ား မမၿမိဳငၼြာ တပၼကၥရာ
႐ြိသၫ္ ကိုေတာ့ ကၽျႏ္ေတာၠမသိပါ။ ကၽျႏ္ေတာ့္အသကၼြာ ၁၇ ႏြစ္သာ႐ြိပါေသးသၫ္။ မမၿမိဳငၵီအိမၠိုေရာကၥ
တုႏ္းကဆိုလြ္င္ ကၽျႏ္ေတာ္ဟာ မမၿမိဳငၠို ေအရးမစိုကၡဲ့ပါ။
မမၿမိဳင္သၫ္ သူ႔ေယာက္္ားဆံုးၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာၱို႔အိမၠို ေရာကႅာသူ်ဖစ္သၫ္။ အမ္ိဳးစပၼၫ္ဆိုပါက
လၫ္း မမၿမိဳငၷဲ႔နဲနဲေကလးေတာ့ ေတာၥပ္ရပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္၏ သံုးဝမ္းႀကဲအစၠိုႀကီးရဲ႕ မိႏ္းမ်ဖစၸါသၫ္။
ကံဆိုး႐ြာေေလတာ့ မမၿမိဳငၼြာ ေစာေစာစီးစီး မုဆိုးမဘဝကို ေရာက္ရ႐ြာပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳငၠို
ေအရးမထားမိေပမယ့္ မမၿမိဳေငၠတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့ၠို ဂ႐ုတစိုက္႐ြိသၫၠိုေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ္အကဲခတၼိေလသၫ္။
ထိုေၾကာင့္ ကၽျႏ္ေတာၠလၫ္း မမၿမိဳငၠို အကဲခတ္ေနမိပါသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ မို႔ေမာက္ေသာရင္အစံု ျစင့ၠားေေနသာ
တငၸဆံုတို႔မြာ မမၿမိဳင္၏ အလြကိုပိုလို႔သာ ၾကက္ေသရ႐ြိေေနစ်ခင္း ်ဖစၸါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ တခါတရံ
မမၿမိဳင္၏ ကိုယၡႏၶာကိုသာလြ္င္ စိတ္ဝငၥားေနမိတတၸါသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာၠ လူပ္ိဳေပါက္အျရယၼို႔လားမသိပါ မမၿမိဳင္၏ ေရခ္ိဳးၿပီးခါစ ထဘီရငႅ္ားနဲ႔ အခ္ိႏၱျင္ ေၾတ႔်မင္
ေရသာ ကိုယၡႏၶာကို ်မင္ရလြ္င္ ေပါင္ၾကားမြ လီးတႏၼြာ အလိုေအလ္ာကၸင္ ေတာငၼတ္၍ လာပါေတာ့သၫ္။
ရျပၠကၳဲက ကာလသားေခါင္းလို ်ဖစ္ေေနသာ လူပ္ိဳသိုးႀကီး ကိုၾကက္ႀကီးေကတာ့ တခါေက်ပာဖူးသၫ္။
“ ေငမာင္… မင္း မမၿမိဳင္ရဲ႕ ၾထားဆိုင္ႀကီးေကတာ့ တကယ္အားရတယ္… ကုႏ္းခိုင္းၿပီးေတာ့ အားရပါးရ ႀဆဲလိုက္
ခ္ငၱယ္… တကယၻဲ ငါ့ေကာင္ရ… သူ႔ ကာတစ္ႀကီးကို ်မငၡ္ငႅို႔ ငါ့မြာ မနက္ေစာေစာ လကၻက္ရၫ္ဆိုင္
ၾထကၳိုင္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ရတာ ေအမာ…”
“ ဟာ…ဗ္ာ… ခငၼ္ားကလဲ… ”
“ ဘာ… ခငၼ္ားကလဲ….. မင္းေကတာ့ တအိမၱၫ္းအတူတူေနတာ… သူ ေရခ္ိဳးတဲ့အခ္ိႏ္….အက္ႌလဲတဲ့
အခ္ိႏ္ေၾတ ေခ္ာင္းမၾကည့ၻဴးလားၾက… ”
“ ဘယႅို… ေခ္ာင္းၾကည့္ရမြာလဲ ဗ္ာ… ေတာ္ၾကာ သိၾသားရင္… အိမၷဲ႔…ကၽျႏ္ေတာ္ ႀကိဳငၱကႅိမ့ၼယ္….”
“ ဒါေလးမ္ားၾကာ…. ၾလယၸါတယ္….. ငါ…ေ်ပာ်ပမယ္.. ေေသသခ္ာခ္ာ နားေထာင္… ”
လူပ္ိဳႀကီးကိုၾကက္ႀကီးမြာ လကၻက္ရၫ္ဆိုျငၱင္ ကၽျႏ္ေတာ့ၠို ေအသအခ္ာ သင္ၾကားပို႔ခ္ေေလတာ့သၫ္။
ကိုၾကက္ႀကီးေ်ပာသလို ေခ္ာင္းၾကည့ၡ္င္ေသာႅၫ္း ကၽျႏ္ေတာ့ၥိတၳဲၾတင္ေတာ့ မရဲေသးပါ။ မၫၠဲ့သို႔ လုပ္ရမၫ္
နၫ္းဟု စၪ္းစားေနရင္း တရၾကၱင္ေတာ့ ေအဖႏြင့္ေအမက ကိစၥ႐ြိသ်ဖင့္ အဘိုးတို႔အိမၠိုၾသားၾကသ်ဖင့္ အိျမၱင္
မမၿမိဳင္ႏြင့ၠၽျႏ္ေတာ္ ႏြစ္ေယာကၳဲသာ က္ႏၡဲ့ေေလတာ့သၫ္။ ေအမမ႐ြိသ်ဖင့္ မမၿမိဳငၼြာေစ္းသို႔ မနက္ေစာေစာ
ၾသားၿပီး ေစ္းၾသားဝယ္ေရလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ ညက ကိုၾကက္ႀကီးႏြင့္အတူ အ်ပာကားၾသားၾကည့္ၿပီး
ညနကၼြ အိပ္ယာဝငၡဲ့သ်ဖင့္ အိပ္ယာထၾကၱင္ ဆကႅကၼြိႏ္းေနသၫ္။ ေပါင္ၾကားမြ လီးတႏၼြာလၫ္း တားမရ
ဆီးမရ ေထာငၼတ္ေနလ္က္ ႐ြိေလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏၠို လက္်ဖင့ၠိုျငၱယ္ၿပီး မမၿမိဳငၠို မၫၠဲ့သို႔
ေခ္ာင္းၾကည့္ရမၫၠို စၪ္းစားခႏ္း ျဖင့္ေနမိေလသၫ္။
မိနစ္ ၂၀ ခႏ္႔မြ္အၾကာမြာေတာ့ မမၿမိဳင္ေစ္းမြ ်ပႏ္ေရာကႅာၿပီး ထမင္းေၾကာ္ေနသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္ အိပ္ယာမြ
ထၿပီး ၾသားတိုက္၊ မ္က္ႏြာသစၹဳိ႔ရႏ္ ေနာက္ေဖးဘကၠို ၾထကႅာခဲ့သၫ္။
“ ေမာင္ေမာင္… ဗိုက္ဆာေနၿပီလား… မမၿမိဳင္ ထမင္းေၾကာ္ေနတယ္…မ္က္ႏြာသစ္ၿပီးရင္ စားလို႔ရၿပီ သိလား”
“ ဟုတၠဲ့ပါ… မမၿမိဳင္… ကၽျႏ္ေတာ္ ဘာကူလုပ္ေပးရအံုးမလဲ… ”
“ ရပါတယ္… မ္က္ႏြာသစၼြာသာ ၾသားသစၡ္ၫ္… ”
မမၿမိဳငၠ နဖူးမြ ေခၽျးေလးသုတ္ရင္း လြမ္းေ်ပာသၫ္။ မနက္ေစာေစာစီးစီး မမၿမိဳင္ရဲ႕အလြက တမ္ိဳးတဘာသာ
ေလြနသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ ဆံပငၠ ပုခံုးေက္ာ္ေလာကၳိ ဝဲက္ေနသၫ္။ မမၿမိဳင္ရဲ႕ မ္ကၡံုးမ္ားက ထူထဲနက္ေမြာင္
ၾလႏ္းလြသၫ္။ နဖူးႏြင့ႅၫၸင္းၾတင္ ေခၽျးေလးမ္ား စို႔ေနသၫၠိုက နမ္း႐ႈိကၡ္ငၥရာ ေကာင္းလြသၫ္။ အက္ႌ
လက္်ပတ္ေလး ဝတ္ဆငၳားသ်ဖင့္ ်ဖဴေျဖးဝင္းျမတ္ေေနသာ လက္ေမာင္းအိုးေလး၊ အရင္းၾသယ္ အဖ္ားရႈး
ေေလသာ ေ႐ႊဘိုမင္းႀကိဳက္ ေပါငၱႏ္႐ြၫ္ႀကီးမ္ားႏြင့္ မမၿမိဳင္အလြအပမ္ားကို ကၽျႏ္ေတာၡံစားတတႅာသၫ္။
“ ဟဲ့… ဘာၾကည့္ေနတာလဲ… မ္က္ႏြာၾသားသစ္ေတာ့ေလ… ”
“ ေအာ္… ဟုတ္… ဟုတၠဲ့… ”
မမၿမိဳင္ေ်ပာမြ ကၽျႏ္ေတာ္သတိ်ပႏ္ဝငႅာၿပီး မ္က္ႏြာသစၹဳိ႔ရႏ္ ေနာက္ေဖးေရတိုငၠီ ႐ြိရာသို႔ ၾထကႅာခဲ့ၿပီး
ေရျခကၠိုကိုငၠာ မ္က္ႏြာသစႅိုက္ေလသၫ္။ မမၿမိဳင္ ေကတာ့ မီးဖိုေခ္ာငၳဲမြာ ေခၽျးတလံုးလံုးႏြင့္ ထမင္းေၾကာ္
ေနဆဲပင္။ မ္က္ႏြာသစ္ၿပီး၍အိမၳဲသို႔်ပႏ္ဝငႅာေသာအခါ မမၿမိဳငၼြာ ထမင္းေၾကာ္ၿပီးၾသား၍ မီးဖိုေခ္ာငၼြာ ေမၾတ႔ရ
ေတာ့ေပ။ မမၿမိဳင္ သူ႔အခႏ္းထဲကို ဝင္ၾသားတာထငၱယ္ဟဳ ကၽျႏ္ေတာ္ေၾတးလိုကၼိသၫ္။ မမၿမိဳငၷဲ႔ ကၽျႏ္ေတာ့္အခႏ္း
မြာ ကပႅ္ကၸင္်ဖစ္သၫ္။ အခႏ္းႏြစၡဳၾကားကို ထရံ်ဖင့ၠာထားေလသၫ္။ မမၿမိဳင္အခႏ္းေ႐ြ႕သို႔အ်ဖတ္ အခႏ္းထဲ
မြ မမၿမိဳငၠ
“ ေမာင္ေလး… ထမင္းေႀကာ္ရၿပီေနာ္… ကိုယ့ၻာသာဘဲ ခူးခပၥားလိုက္ေတာ့ မမၿမိဳေငၠတာ့ အိုကႅို႔
ေရခ္ိဳးေတာ့မယ္…..” ဟု လြမ္းေ်ပာေလသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာႅၫ္း အႀကံရၾသားၿပီ အခႏ္းထဲသို႔ အလ္င္အ်မႏ္ဝငၠာ ထရံၾကားမြ မမၿမိဳင္ အခႏ္းဘက္သို႔
်မင္ေရအာင္ ဝါးထရံၾကား အေဟလးကို အသဲအသႏ္႐ြာေျဖေရေလတာ့သၫ္။ ကံေကာင္းခ္င္ေတာ့ ဝါးထရံၾကားေလးမြ
အနၫ္းငယ္ေဟနသ်ဖင့္ မမၿမိဳင္အခႏ္းထဲကို လြမ္း်မင္ေနေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၼြာ ေအပၚအက္ႌကိုခၽၾတၡ္လိုက္ၿပီး
ထဘီကို ရငႅ္ားလိုက္ေလသၫ္။ မမၿမိဳင္ ပုခံုးသားေလးမ္ားမြာ ်ဖဴေျဖးႏုအိသၫၠို ်မင္ေရလသၫ္။
ေဘာႅီကိုခၽၾတႅိုက္ၿပီး ထဘီကို်ပင္ဝတႅိုက္ရၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္၏ လံုးဝႏ္း်ဖဴေျဖး မို႔ေမာက္ေေနသာ
ေ႐ႊရင္အစံုကို လြမ္း်မငႅိုက္ေရလသၫ္။ ထဘီကို အနၫ္းငယၼကာ ေအာကၡံေဘာင္းဘီကို ႀဆဲခၽၾတ္အခ္မြာေတာ့
်ဖဴေျဖးေခ္ာျမတ္ေေနသာ မမၿမိဳင္၏ ေ်ခသလံုးသားေလးမ္ားႏြင့္ ေပါငၱႏ္ႀကီးႏြစ္ေခ္ာင္းကိုပါ ်မင္ေရေလတာ့သၫ္။
မမၿမိဳင္၏ အလြတရားမ္ားက ကၽျႏ္ေတာ့ၠို အႀကီးအက္ယ္ ဖမ္းစားေေနလၿပီ။ ေပါင္ၾကားမြ လီးတႏၠ အလို
ေအလ္ာက္ ေတာငၼတႅာသ်ဖင့္ လက္်ဖင့္ အသာအယာ ျဖေျဖလးဆုပၠိုင္ၿပီး ျပတ္ေပးေနေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ
ေရခ္ိဳးထဘီကို လဲဖို႔ရႏၳဘီကို ခၽၾတၡ္လိုက္ရာၾတင္ေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ္ေခါင္းနပႏ္းမ္ား ႀကီးၾသားၿပီး မ္ကၥိကို
ထရံဘကၠို အသာအယာတိုးကပ္ ၾကည့ၼိလိုက္ေလသၫ္။
မမၿမိဳင္ရဲ႕ဆီးစပၷားၾတင္ အခ္ဳပ္ရာေလးတစၡဳကို ေၾတ႔မိေလသၫ္။ ေအာၾကၱင္ေတာ့ ေအမႊးေရးေရးေလး
မ္ားနဲ႔ အဖုတ္ႀကီးကို ေၾတ႔ေနေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ေရခ္ိဳးထဘီကို ယူရႏၱဘက္သို႔ လြည့ႅိုက္ေသာအခါၾတင္
မမၿမိဳငၹင္သားႀကီးမ္ားက ႀကီးမားဝိုင္းစက္ေနၿပီး ေဘးသို႔ပငၠားေနၿပီး အလယၠအႀကဲေၾကာင္းမြာ အနၫ္းငယ္
ေဟနသၫၠို ထငၳင္႐ြား႐ြား်မင္ေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ထဘီကိုေအာကၼြ ငံု႔၍ေကာက္ယဴလိုက္ရာ ႀကီးမားဝိုင္း
စက္ ကားျစင့္ေေနသာ တငၸါးႀကီးမ္ားအလယၼြ အဖုတ္ႀကီးမြာ ေအနာက္သို႔ ်ပဴၾထကႅာေလသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏ္ႀကီးမြာ အျစမ္းကုႏ္ေတာငၼတႅာေသာေၾကာင့္ လက္်ဖင့္ ဆုပၠိုင္ ထားေရလသၫ္။
မမၿမိဳငၼြာ ေရခ္ိဳးဖို႔ရႏ္ အခႏ္းအ်ပင္သို႔ ၾထက္ၾသားသ်ဖင့္ ကၽျႏ္ေတာႅၫ္း ထမင္းေႀကာၥားဖို႔ရႏ္ မီးဖိုေခ္ာင္ဆီသို႔
ၾသားရႏ္်ပငႅိုက္သၫ္။ မီးဖိုေခ္ာင္ဆီသို႔ ေရာက္၍ ထမင္းေႀကာၠို ခူးခပ္ေနစၪ္ မမၿမိဳငၼြာ ေရတိုငၠီၾတင္
ေရခ္ိဳးေေနလၿပီ။ ထမင္းေႀကာၠို ဒယ္အိုးထဲမြ ခူးေနစၪ္အၾတင္း မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးေနသၫၠို ခိုးၾကၫ့္လိုက္ရာ မမၿမိဳင္
မြာ ဆံပငၠို ေရမဆိုေစရႏ္ ဆံထံုးထံုးထားေလသၫ္။
မမၿမိဳငႅၫၢဳတၷားမြာ ေမႊးညႇင္းႏုေလးမ္ားမြာ ေရစက္ေလးမ္ားႏြင့္ တစၼ္ိဳးၾကၫ့္လို႔ ေကာင္းေေနလသၫ္။
ပုခံုးသားေလးမ္ား ေအပၚၾတငႅၫ္း ေရစကၼ္ားက ခိုၾတယႅ္က္႐ြိေေနလသၫ္။ ေဘးတိုက္်မင္ရသ်ဖင့္ ထဘီက
ေရစိုေသာေၾကာင့္ မမၿမိဳင္၏ ႀကီးမားကားျစင့္ လံုးဝႏ္းေေနသာ တငၸါးႀကီးမ္ားက ကပ္ေနၿပီးအၾလႏၸင္ၾကၫ့္ေကာင္း
ေလြေပတာ့သၫ္။ အတႏ္ၾကာေအာင္ရပ္ၾကၫ့္ေနရင္း ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏၼြာ အျစမ္းကုႏ္ ေတာငၼတ္ လာေေပတာ့
သၫ္။ သို႔ေပမဲ့ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့စူးစိုက္ၿပီး မမၿမိဳင္၏အလြအပမ္ားကို ခံစားေေနလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ေရခ္ိဳးေန
ရင္းမြ လြမ္းၾကၫ့္ၿပီး
“ ဟဲ့…. ဘာလုပ္ေနတာလဲ… ေ႐ြ႕မြာၾသားမစားဘူးလား… ေကာၹီေသာကၡ္င္ရင္… ေကာၹီမစၳဳပ္ ႐ြိတယ္
ေနာ္ ”
ကၽျႏ္ေတာၼြာ သူခိုးလူမိသကဲ့သို႔ ်ဖစ္ၾသားၿပီး ေၾကာင္အမ္းအမ္း်ဖစ္ေနရာ…. မမၿမိဳငၠ
“ အဲမြာဘဲ ထိုငၥားရငၥားေလ…. မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးၿပီးရင္ ေကာၹီေဖ္ာ္ေပးမယ္ ေနာ္…. ခေဏစာင့္……”
“ ဟုတ္….ဟုတၠဲ့….မမၿမိဳင္…..”
ကၽျႏ္ေတာ့္မြာ ေရငတၱဳႏ္းေရၾတင္းထဲက္ ဆိုသလိုမ္ိဳး မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးေနသၫၠို ထမင္းေႀကာၥားရင္း
ၾကၫ့္ေရတာ့မၫၠို ဝမ္းသာၾသားေေလတာ့သၫ္။ မီးဖိုေခ္ာျငၱငႅၫ္း စားၿပဲတစႅံုးႏြင့္ ကုလားထိုငၼ္ား
႐ြိပါသၫ္။ ဟင္းသီးဟင္းျရကၼ္ား၊ သားငါးမ္ားအား ခုတၳစၹို႔ရႏ္အၾတက္ ထားထား်ခင္း ်ဖစၸါသၫ္။ ယခုေတာ့
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ထိုေနရာေမြန၍ ထမင္းေႀကာၥားရင္း မမၿမိဳင္၏ ေရစုိေေနသာခႏၶာကိုယ္ေကာက္ေၾကာင္းအလြကို
အားရပါးရႀကီး ၾကၫ့္ျခင့္ေရေလတာ့၏။
မမၿမိဳင္သၫ္ ေရခ္ိဳးေနရင္းမြ လကၱဖက္်ဖင့္ သူမ၏ေပါင္ၾကားသို႔ ျပတၱိုက္ေနပါသၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္
တဖက္သဳိ႔လြၫ့္ကာ ဆပ္်ပာကို ေ်ခသလံုးသားမ္ားသို႔ ငံု၍တိုက္ေေနသာအခါ မမၿမိဳင္၏ ႀကီးမားကားျစင့္ေေနသာ
ဖင္သားႀကီးမ္ားက ေရစိုေေနသာထဘီေအာကၼြ ႐ုႏ္းၾထက္ေတာ့မတတ္ ႂၾကတက္ေေနေလတာ့သၫ္။ ထိုအခ္ိႏ္
ၾတင္ မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးေေနသာေနရာ ေအနာကၷားသို႔ ေျခးဝဲစားေျခးထီႏြင့္ ေျခးေမရာကႅာၿပီး ေျခးထီးက ေျခးမ
ေနာက္သို႔ တၾကၡၿပီး ေညႇာင့္ေေနေလတာ့သၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ တခ္ကၼြ္ လြၫ့္ၾကၫ့္ၿပီး မသိခ္င္ ေယာင္ေဆာင္
ကာ ဆကႅက္၍ ေရခ္ိဳးေေနလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာေတာ့ မမၿမိဳင္ေရာ ေျခးထီးနဲ႔ေျခးမတို႔၏ လိုးၿပဲကိုပါ မ္က္ေတာင္
မခတၥတမ္း ၾကၫ့္ေနမိေေလတာ့သၫ္။
မမၿမိဳငၼြာ ေရခ္ိဳးေနရင္း နားထဲသို႔ ေရဝင္ၾသား၍ထင္ ေ်ခတဖကၠိုေဆာင့္ကာ နားထဲမြ ေရကိုခါထုတ္ေေနလ
သၫ္။ ထိုအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္၏လံုးဝႏ္းကားျစင့္ေေနသာ ဖင္သားႀကီးႏြစႅံုးမြာ ေက္ာက္ေက္ာတံုးကဲ့သို႔ တတံု
တံု်ဖင့္ လႈပၥိလႈပၥိ ်ဖစ္ေေနလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မဆီမဆိုင္ ကိုႂၾကက္ႀကီးကို ေ်ပးသတိရမိေလသၫ္။
ကိုႂၾကက္ႀကီးသာ ဤကဲ့သို႔ေသာ ်မျငၠင္းကို်မင္ရပါက မၫၠဲ့သို႔်ဖစၼၫၷၫ္းဟု စၪ္းစားမိေလသၫ္။
မမၿမိဳငၠ ထဘီရငႅ္ားကို ်ပႏ္်ပင္ဝတ္ေသာအခါ မို႔ေမာက္ဝင္းျမတ္ေေနသာ ေ႐ႊရင္အစံုကို လြစၡနဲ်မင္ရ်ပႏ္ေလ
သၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ ေရကႏ္ေဘာငၠို အား်ပဳကာ ထိုငၳ်ပဳလုပ္ေန်ပႏ္သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္စိတၳဲၾတင္ေတာ့
ထူးဆႏ္းျစာ မမၿမိဳင္ ဘာလုပၱာပါလဲဟု ေၾတးထငၼိေနပါသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ေရကႏ္ေဘာငၠို လက္ႏြစၹက္်ဖင့္
အား်ပဳကာ ေအာက္သို႔ထိုငၡ္လိုကၥၪၱျင္ ေရစိုေေနသာထဘီက မမၿမိဳင္၏ ၿပိဳငၥံ႐ြားတငၸါးႀကီးမ္ားကို တင္းက္ပ္
ျစာကပ္ၾသားၿပီး ေ်ခသလံုးသားမ္ားႏြင့္ ထိကပၼိၾသားၿပီး လႈပၥိလႈပၥိ်ဖစ္ၾသားေလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ကၽျႏ္ေတာ့္ဘက္
သို႔ ေက္ာေပးကာ ထဘီကိုဒူးအထက္သို႔မတင္ၿပီး ေရညႇစ္ေေနသာအခါ မမၿမိဳင္၏ ဖင္သားႀကီးႏြစႅံုးႏြင့္ အလယၼြာ
အႀကဲေၾကာင္းကို ထငၳင္ႀကီး်မင္ေရလသၫ္။
မမၿမိဳင္၏ေနာကၸိုင္းအလြသၫၠား ၿပိဳငၥံ႐ြား်ဖစ္သၫ္။ ဒါေၾကာင့္ပင္ ရျပၠကၳဲမြ လူပ္ိဳႀကီးမ္ား၊
အိမ္ေထာင္သၫၼ္ားပငၼက္ႏ္ မနကၼမၿမိဳင္ေစ္းၾသား၍ လကၻက္ရၫ္ ဆိုင္ေအ႐ြ႕မြအ်ဖတ္ အားလံုး၏
မ္ကႅံုးေၾတက မမၿမိဳင္၏ ေနာက္ေက္ာသို႔သာ ကပၸါၾသားၾေကလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မ္ကႅံုးမ္ားသၫ္ မမၿမိဳင္၏
်ဖဴေျဖးေခ္ာျမတ္၍ ေရစိုေေနသာ ေ်ခသလံုးေလးမ္ားဆီကို ၾကၫ့္မိလိုက္ေလသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ အသားအရၫ္
သၫႅၫ္း ်ပစၼ္ိဳးမြဲ႔မထငၸင္ ်ဖစ္ေလသၫ္။ ၾလႏၥျာမြပင္ ၾကၫ့္လို႔ေကာင္းလြ၏။
မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးတာကိုၾကၫ့္ေနရင္း ကၽျႏ္ေတာ့္လီးတႏ္ႀကီးမြာ ၾလႏၥျာမြပင္ ေတာငၼတႅ္က္ ႐ြိေလသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ေျခးထီးႏြင့္ေျခးမလိုးသကဲ့သို႔ မမၿမိဳငၹင္ႀကီးအား ေလးဘကၠဳႏ္းခိုင္းလ္က္ ေနာေကၼြန၍ အၾလႏ္
လိုးခ္င္ေနမိသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏ္ႀကီးအား အသံုး်ပဳခ္င္ေသာစိတၼ္ား ေပၚၾလငႅာရပါေတာ့
သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၻယ္အခ္ိႏ္ေလာကၳိ ေငးေမာေေၾတေဝနမိသၫ္ မသိပါ။ ေပ္ာ့ေပ္ာင္းႏူးညံ့ေသာလကၼ္ားသၫ္
ကၽျႏ္ေတာ့္ပုခံုးေပၚသို႔ က္လာမြ ်ပႏ္သတိ ရမိေလသၫ္။
“ ဟဲ့…… ေမာင္ေလး….. ထမင္းေႀကာၼစားဘဲ… ဘာေၾတစၪ္းစားေနရတာတံုး…”
“ အင္း……အို……မမၿမိဳင္…..ကၽျႏ္ေတာ္သိခ္ငႅိုကၱာ….. ဟိုးဟိုး…. ဟာ… ဘာ်ဖစ္ေနတာလဲဟင္……”
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ႀကံမိႀကံရာ ေ်ပာမိေ်ပာရာ ေျခးထီးႏြင့္ေျခးမလိုးေနသၫၠို ေမးဆတ္်ပၿပီး မမၿမိဳငၠို
ေမးလိုကၸါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠ ဒီလိုေမးလိုက္ေသာ အခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳငၠ ေျခးထီးႏြင့္ေျခးမကိုၾကၫ့္ၿပီး
ၿပံဳးပါသၫ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့ၠိုလၫ္း စူးစိုက္ၿပီးၾကၫ့္ပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠ ျစပၠ္ယႅက္်ပေတၠလးနဲ႔မို႔
မမၿမိဳင္၏ စူးစိုကၼႈကို ေအနခက္ေရေလတာ့၏။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္ဆီမြ တံု႔်ပႏၼဲ့စကားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနမိပါ၏။
“ ေ်ပာေလ….. မမၿမိဳင္…. ဟိုဟာ… ဘာ်ဖစၱာလဲဟင္……”
“ အို….. ေမာင္ေလးကလဲ… ဘာေေၾတ႐ြာက္ေမးေနတာလဲ…. နင္ငယ္ငေယၠလးဘဲ ႐ြိပါေသးတယ္…..
ဒါမ္ိဳးကို သိခ္ငႅို႔ေမကာင္းဘူး… ဟဲ့….. ”
မမၿမိဳေငၠတာ့ မူပါပါနဲ႔ေ်ပာသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မ္ကၥိေကတာ့ မမၿမိဳင္၏ႀကီးမားျစင့္ကားေေနသာ တငၸဆံု
ႀကီးကိုသာ အနီးကပၥဴးစိုက္ၾကၫ့္မိေေနလသၫ္။ကၽျႏ္ေတာ့္ရငၼြာလၫ္း တဒိတၵိတၷဲ႔ခံု်မၫႅ္က္႐ြိပါေတာ့သၫ္။
“ ေ်ပာ်ပပါ… မမၿမိဳင္ရယ္….. ကၽျႏ္ေတာ္သိခ္ငႅို႔ပါ……”
ထိုအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္တကိုယႅံုးကို သိမ္းႀကံဳးၾကည့္ၿပီး ….
“ ဒါမ္ိဳးဆိုတာ မၾကၫ့္လဲမၾကၫ့္ရဘူး… ေမ်ပာလဲေမ်ပာရဘူး….. နင္သိပၠဲတာဘဲ ကဲပါ…. ေမာင္ေလး
သိပ္သိခ္င္ေနရင္ မမၿမိဳင္ညက္ေမြ်ပာ်ပမယ္…. ၾကားလား…..”
မမၿမိဳေငၠတာ့ သူ႔စကားဆံုးၾသားေတာ့ လြၫ့္ၾထက္ၾသားပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာေတာ့ မမၿမိဳင္၏နိမ့္ခ္ၫ္
်မင့္ခ္ၫ္်ဖစၠာ ခါယမ္းေေနသာ တငၸါဆံုႀကီးကိုၾကၫ့္ကာ တံေၾတးမ္ိဳခ္မိလုိကၸါေတာ့သၫ္။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ အခ္ိႏ္
က ညဘက္သို႔ ခ္ၫ္းနင္းဝင္ေရာကႅာပါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ အခႏ္းၾတင္းသို႔ဝငၠာ အိပ္ယာေပၚၾတင္
လဲေလ္ာင္းေနရင္း မမၿမိဳငၠို ေစာင့္ေေနလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠ မမၿမိဳင္သဴ႕အခႏ္းထဲကို ဝငႅာရင္ ေန႔လၫၠ
ေ်ပာ်ပမၫ္ဟဳ ေ်ပာထားေသာစကားကို အေစကာကၠာ မမၿမိဳင္၏ဖင္ႀကီးကို ကုႏ္းခိုင္းၿပီး လိုးရႏ္ႀကံစၫ္
ေနမိေလသၫ္။
အိပ္ယာထၾကၱင္ စၪ္းစားရင္းအိပ္ေပ္ာ္ၾသားပါသၫ္။ အိပၼကၳဲၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳငၠ ေလးဘကၠဳႏ္းလ္က္
ကၽျႏ္ေတာၠ မမၿမိဳင္၏ဖင္ႀကီးကို လက္ႏြစၻက္်ဖင့္ ကိုငၠာ အားရပါးရႀကီး ေဆာင့္လိုးလ္က္႐ြိေနပါသၫ္။ ေတရး
ႏို္းလာေသာအခါၾတင္ေတာ့ ေတလာကလံုးအိပ္ေမာက္လ္က္႐ြိေနပါေတာ့သၫ္။ ဟိုေအဝးဆီမြ ေျခးေဟာင္သံ သဲ့သဲ့
ၾကားေရလသၫ္။ ေျခးေဟာင္သံၾကားလိုက္ေရသာအခါၾတင္ေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ခ္က္်ခင္းပင္ အိပ္ယာမြထကာ
မမၿမိဳင္အခႏ္းဘက္ဆီသို႔ ေ်ခလြမ္းလြမ္းလိုကၸါေတာ့သၫ္။
မမၿမိဳငၼြာအိပ္ယာထၾကၱင္ လဲေလ္ာင္းလ္က္႐ြိပါသၫ္။ အိပ္ေပ္ာ္ေနဟႏ္ေတာ့ မတူပါ။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္
မမၿမိဳင္အနားသို႔ အသာအယာေလးတိုးကပ္ၾသားပါသၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ သနပၡါးကို ေ်ခဆံုးေခါင္းဆံုးလိမ္းထား
သ်ဖင့္ သနပၡါးနံ႔ေလးမ္ားက အခႏ္းၾတင္းဝယ္ ေမႊးပ္ံ႕ေနပါသၫ္။ မမၿမိဳင္ ပုခံုးေလးကို ျဖေျဖလးကိုငၠာ…….
“ မမၿမိဳင္…..”
“ ဟင္…….ေမာင္ေလး…….”
မမၿမိဳေငၠတာ့ စိတ္ေမာသလိုနဲ႔ ကၽျႏ္ေတာ့ၠို ်ပႏ္ေခၚလိုက္ေလသၫ္။
“ ကၽျႏ္ေတာ့္ကို မမၿမိဳင္ ေ်ပာ်ပမယ္ဆို……”
“ ေအး…..ေ်ပာ်ပမယ္……ဒါေပမဲ့….ခကၱၾယၠဲ႔…..မမၿမိဳင္ေ်ပာ်ပရမြာက လက္ေၾတ႔မြ်ဖစၼြာၾက……”
“ အဲဒါကပိုၿပီး သဘာဝက္တာေပါ့ မမၿမိဳင္ရဲ႕……ကဲေ်ပာစမ္းပါ…..ဘယႅိုလက္ေၾတ႔ ်ပမြာလဲဟင္…….”
“ ဟင္…..ေမာင္ေလးေနာ္….ဒါမ္ိဳးဆိုတာ ဘယ္သဴ႕ကိုမြ ေမ်ပာရဘူးေနာ္…..”
“ အို…..စိတၡ္စမ္းပါ…..မမၿမိဳင္ရယ္….ကၽျႏ္ေတာ္ သိရရင္ေတာၸါၿပီ…..”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳငၠိုသာ လိုးဘို႔ရႏၥိတ္ေဆာေနသ်ဖင့္ ၾလၾယႅယၸင္ ေ်ပာလိုကၸါသၫ္။
မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္၏ အနီးသို႔တိုးကပႅာၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ ႏြာေခါင္းနဲ႔ သူ႔ပါးကိုကပ္ေပးပါသၫ္။ ေပါငၵါရန႔ံ
သနပၡါးရနံ႔ ေလးသင္းေေနသာ မမၿမိဳင္၏ ပါးအိအိေလးကို ႐ႈ႐ိႈကၼိေသာအခါ ရငၳဲမြာေဝဒနာတစၼ္ိဳးကို
ခံစားေရလသၫ္။
မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္ငပဲဆီသို႔ သူ႔လကၠိုဆႏ္႔ၿပီး ဆုပၠိုငႅိုက္ေသာ အခါေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ငပဲႀကီးမြာ
မတၠနဲပင္ ေတာငၼတႅာေလသၫ္။ ထိုအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳငၠ ပိုမိုၿပီးဆုပ္ႏြယ္ ကစားေပးေလသၫ္။
ခဏၾကာေသာအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္၏ လကၱဖကၠ ကၽျႏ္ေတာ့္လကၠို လာကိုငၸါသၫ္။ ၿပီးေတာ့ ေတနရာ
ဆီကို ကိုင္ေေစလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့ႅက္အၾတင္းမြာေတာ့ တဆုပၱခဲႀကီးနဲ႔ အိစကၥက္ႀကီးကို ကိုင္ေနရသၫ္
်ဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရသာေၾတ႔ေနမိပါသၫ္။
“ ဆုပ္ႏြယၠစားစမ္း…ေမာင္ေလး….”
မမၿမိဳင္ေ်ပာသလို ကၽျႏ္ေတာၠ လုပ္ေပးလိုက္ေလသၫ္။ ဟုတၸါသၫ္ မမၿမိဳင္၏ ေ႐ႊရင္ၿဖိဳးၿဖိဳးႏို႔ႀကီးႏြစ္
လံုးက ဆုပ္ႏြယႅိုကၱိုင္း တကိုယႅံုး ဓာတႅိုကၡံရသလိုပင္ ခံစားေနရပါၿပီ။
“ ေမာင္ေလး….”
“ ဗ္ာ…..မမ….”
“ မမ…..ႏို႔ကိုစို႔စမ္းပါၾကယ္…..”
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ ႏို႔သီးေခါင္းစိမ္းေလးမ္ားကို စို႔ေပးေနမိသၫ္။ ထိုအခါေမတာ့ မမၿမိဳင္သၫ္
လူးၾလႏ္႔လာသၫ္ဟဳ ကၽျႏ္ေတာၳငၸါသၫ္။ ႏို႔စို႔ေပးလိုက္ေသာအခါၾတင္ မမၿမိဳင္၏လကၠ ကၽျႏ္ေတာ္၏ လီးတႏ္
ကို ပိုၿပီးဆုပၠိုငႅိုက္်ခင္း ်ဖစၸါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္စိတၱို႔မြာလၫ္း ေတ်ဖးေ်ဖးနဲ႔ ဘယႅိုခံစားမႈမြႏ္း
မသိေအာငၸင္ ်ဖစ္ေနေရလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ ႏို႔ႏြစႅံုးကို ဘယ္်ပႏ္ညာ်ပႏၥို႔ေပး ေနပါသၫ္။
မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္၏လံုခ္ၫၠို ၾကင္းလံုးခၽၾတၡ္လိုက္ေလသၫ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္လကၠိုလၫ္း တခုေသာ
ေနရာသို႔ ႀဆဲတငႅိုကၸါသၫ္။
“ ျပတ္ေပးစမ္း…..ေမာင္ေလး……”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳင္ေ်ပာသလို ျပတ္ေပးလိုကၸါသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ ေဖါင္းေဖါင္းအိအိ ေစာကၹဳတ္
ႀကီးေပၚမြ လက္ညိဳး်ဖင့္ အထက္ေအာျငၸတ္ေပးလိုက္ေလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္ ျပတၹႏၼ္ားေသာ အခါၾတင္ေတာ့
မမၿမိဳငၼြာ တအင္းအင္း်ဖစႅာၿပီး….
“ ေမာင္ေလး….”
“ ဗ္ာ…..မမၿမိဳင္…..”
“ ကဲ…ေအပၚကိုတက္ၿပီးျခစမ္း….”
“ ဘယ္ေအပၚကိုလဲဟင္….မမၿမိဳင္…..”
“ ဗိုက္ေပၚကိုႀကဲ႔…..ဗိုက္ေပၚကို….”
မမၿမိဳေငၠတာ့ အားမလိုအားမရနဲ႔ဆိုပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္ေ်ပာသလိုပင္ ဗိုက္ေပၚသို႔
တၾကၡလိုကၸါသၫ္။ ထိုအခါမြာေတာ့ မမၿမိဳငၠ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးတႏၠိုႀဆဲကာ သူ႔အဖုတ္ဆီသို႔ေတ့လိုက္သၫ္။
“ မမၿမိဳင္….ေ်ပာသလိုလုပ္ေနာ္….”
“ အင္းပါ……မမၿမိဳင္ရဲ႕ ်မႏ္်မႏ္ေ်ပာပါ…..”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳငၠိုလိုးခ္ငႅြပါၿပီ။ မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးထိပၠို သူ႔ေစာကၹဳတ္ဝသို႔ ေတ့
ေပးၿပီးေနာက္…..
“ ကဲ…..ေမာင္ေလး…..မင္းဟာႀကီးကို ေဆာင့္ၾသင္းလိုက္ေတာ့ေလ….”
“ အင္း….မမၿမိဳင္…..”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳင္၏ေစာကၹဳတ္ႀကီးထဲသို႔ လီးႀကီးအား တအားပင္ ေဆာင့္ၾသင္းလိုက္ေေလတာ့
သၫ္။
“ ျစပ္…..ႁျဗတ္….” ဟူေသာအသံႏြင့္အတူ
“ အင့္….”ဟူေသာ မမၿမိဳင္၏အသံေကလးမြာ ေပၚၾထကႅာပါေတာ၏။ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးႀကီးမြာလၫ္း ပူေႏျး
ေသာအရသာကိုခံစားေနရၿပီး တကိုယႅံုးတဆတ္ဆတ္ တံုေနမိေလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ သူမ၏ဖင္ႀကီးမ္ားကို
ေအာေကၠန၍ ေကာ့ေပးေနၿပီး ကၽျႏ္ေတာၹငၠို လက္်ဖင့္ႀဆဲဖိလိုက္ႏြင့္ အလုပၼ္ားေနပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့ၼြာလၫ္း
ထိုအခါမြပင္ ေသဘာေပါကႅာပါသၫ္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္အ်ပဳကိုခ္ၫ္း အားကိုးေမေနတာ့ဘဲ
မမၿမိဳငၹင္ႀကီး ေကာ့ေပးလိုကၱိုင္း ေဆာင့္ေဆာင့္ခ္၍ လိုးရာ ျဂငၠ္ၿပီးအရသာမ္ား ထူးကဲလာရပါေတာ့သၫ္။
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ အရသာကိုသိေသာအခါၾတင္ေတာ့ ပိုမိုၿပီး ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း ေဆာင့္မိေေလတာ့သၫ္။
ထိုအခါၾတင္ မမၿမိဳင္သၫ္ တအင့္အင့္ႏြင့္ ေဝဒနာကို ခံစားေနရသလို်ဖစ္ေနပါ၏။ အခ္က္သံုးေလးဆယ္ေလာက္
လိုးေဆာင့္ၿပီးေသာအခါၾတင္ေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးတံအၾတင္းက လရၫၼ္ားက မမၿမိဳင္၏ ေစာကၹဳတၳဲသို႔
လႊတၳဳတ္ မိေေလတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ခ္က္်ခင္းပင္ တကိုယႅံုးတဆတ္ဆတၱံုၿပီးေတာ့ အသဲႏြလံုးထဲမြာ
အမ္ိဳးအမၫၼသိေသာ ေဝဒနာကို ခံစားလိုက္ရပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာ တကၱက္ႂၾကႂၾက႐ြိၿပီးေနာက္ ၿငိမ္ၾသားရပါ
ေတာ့သၫ္။ မမၿမိဳငၼြာလၫ္း ကၽျႏ္ေတာ္အား တအားပင္ ်ပႏၹကၳားပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ကိုယ္ေပၚမြာ
လူးၾလႏ္႔ေနမိပါသၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ သက္်ပင္းခ္ၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ကို ပါးခ္င္းကပၳားပါသၫ္။ ၿပီးေတာ့……
မမၿမိဳငၠ…. မျပင့္တျပင့္ေ်ပာသၫ္။
“ ဘယႅိုလဲ….ေမာင္ေလး……သိၿပီလား…..ေကာင္းလား…..”
“ အား…..အရမ္းေကာင္းတာဘဲ…..မမၿမိဳင္….”
မမၿမိဳင္ ကိုယ္ေပၚမြာဘဲ ခဏမြိႏ္းေနရင္းမြ မမၿမိဳင္၏ သနပၡါးရနံ႔ သင္းေေနသာ ပါးေလးႏြစၹကၠို
အားရပါးရ ေမႊးၾကဴလိုကၸါသၫ္။ မမၿမိဳငၼြာလၫ္း ကၽျႏ္ေတာ့္ကို ်ပႏႅၫ္ၿပီး ဖက္ရမ္းနမ္း႐ႈတ္ေလရာ လီးႀကီး
မြာ ေတာငၼတႅာပါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ ေပါင္ႏြစႅံုးကို ပုခံုးေပၚသို႔ မတငႅိုက္ၿပီး
လီးႀကီးကို မမၿမိဳင္၏ ေစာကၹဳတၳဲသို႔ ထပၼံလိုးေဆာင့္ၾသင္းလိုက္သၫ္။ မမၿမိဳငၠလၫ္း သူမ၏ဖင္ႀကီးကို
ေအပၚသို႔ ်ပႏ္်ပႏ္ေကာ့တင္ေပးေလရာ ေအဆာင့္နဲ႔အပင့္ ေအတာၸင္ စၫ္းခ္က္ညီေလသၫ္။ ထိုအခါမြာေတာ့
ကၽျႏ္ေတာ့္စိတၼြာ ပိုၿပီးလႈပ္႐ြားလာပါသၫ္။ ထိုေၾကာင့္ပင္ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ စိတႅိုကၼာႏၸါပင္ ေဆာင့္လိုကၼိေသာ
အခါေမတာ့….
“ ျဖတ္….ဖတ္…..ၾဘတ္….ပၾလတ္….”
ဟူေသာ အသံပျငၳက္ေပၚလာပါသၫ္။ တိတ္ဆိတ္ေသာ ညကာလ်ဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ အသံမြာ အခႏ္း
ၾတင္းဝယ္ ညံေနပါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္၏ အားပါးေသာ ေဆာင့္ခ္ကၼ္ားေၾကာင့္ မမၿမိဳငၼြာလၫ္း တအင္းအင္းနဲ႔
ခံစားေနရပါသၫ္။
“ ေမာင္ေလး…..”
“ ဘာလဲဟင္…..မမၿမိဳင္…..”
“ ေ်ဖး ေ်ဖးၾကယ္…… သူမ္ားေၾတ ၾကားကုႏၸါအံုးမယ္……”
မမၿမိဳင္၏အသံမြာ အရငၠနဲ႔မတူဘဲ အၾလႏၸင္ တပၼက္ေေနသာ အသံ်ဖစ္သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္
မမၿမိဳင္ေ်ပာလိုကၼြပင္ အၾကမ္းလိုးေဆာင့္ေနမႈကို နဲနဲေလ္ာ့လိုကၼိပါသၫ္။ သို႔ေပမင့္ မမၿမိဳင္၏ေစာကၹဳတ္ႀကီးမြ
အရၫၼ္ားက႐ႊဲ႐ႊဲစိုၿပီး ၾထက္ေေနသာေၾကာင့္ ျစတ္..ျဖတ္…..ျစတ္….ျဖတ္… ဟူေသာအသံမ္ားက ၾထက္ၿမဲပင္်ဖစၸါ
သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာလၫ္း တခါမြ္မခံစားဘူးေသာေၾကာင့္ အရသာမြာ အၾလႏၸင္ေကာင္းေနပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္
သၫ္ ထိုးၾသင္းႀဆဲထုတၷဲ႔ အခ္ကၼြႏၼြႏၠေလးပင္ လိုးေဆာင့္ေနမိပါသၫ္။ မမၿမိဳငၼြာေတာ့ တခါတခါ တဟင္း
တဟင္းနဲ႔ လူးၾလႏ္႔ၿပီး ေကာ့တကႅာပါ
#Credit#
........
မမမြိုင်
မမမြိုင်မှာ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိ ကလေးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမလေး ဖြစ်သော်လည်း အပျိုစင်ကဲ့သို့
ပင် လှပနေသူလေးဖြစ်၏။ တဆုပ်တခဲကြီးနဲ့ အသက်ရှုလိုက်တိုင်း လှိုင်းထနေသော မမမြိုင်၏ ရွှေရင်အစုံမှာ
အိစက်လို့သာနေ၏။ အလှပဆုံးကတော့ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် တုံတုံသွားတဲ့ တဆုပ်တခဲ
တင်ပါးကြီးများပင် ဖြစ်လေသည်။ မမမြိုင်ကို ရုတ်တရက်နောက်မှကြည့်လျင် အပျိုပင်အရှုံးပေးရလောက်အောင်
ကိုလှသည်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်သည် ဘာကြောင့်ဒီလိုလှသည်၊ ဘာများ မမမြိုင်မှာ တပ်မက်စရာ
ရှိသည် ကိုတော့ ကျွန်တော်ကမသိပါ။ ကျွန်တော့်အသက်မှာ ၁၇ နှစ်သာရှိပါသေးသည်။ မမမြိုင်ဒီအိမ်ကိုရောက်စ
တုန်းကဆိုလျှင် ကျွန်တော်ဟာ မမမြိုင်ကို အရေးမစိုက်ခဲ့ပါ။
မမမြိုင်သည် သူ့ယောကျ်ားဆုံးပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို ရောက်လာသူဖြစ်သည်။ အမျိုးစပ်မည်ဆိုပါက
လည်း မမမြိုင်နဲ့နဲနဲကလေးတော့ တော်စပ်ရပါသည်။ ကျွန်တော်၏ သုံးဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမဖြစ်ပါသည်။
ကံဆိုးရှာလေတော့ မမမြိုင်မှာ စောစောစီးစီး မုဆိုးမဘဝကို ရောက်ရရှာပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကို
အရေးမထားမိပေမယ့် မမမြိုင်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုတစိုက်ရှိသည်ကိုတော့ ကျွန်တော်အကဲခတ်မိလေသည်။
ထိုကြောင့် ကျွန်တော်ကလည်း မမမြိုင်ကို အကဲခတ်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်၏ မို့မောက်သောရင်အစုံ စွင့်ကားနေသော
တင်ပဆုံတို့မှာ မမမြိုင်၏ အလှကိုပိုလို့သာ ကြက်သရေရှိနေစေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် တခါတရံ
မမမြိုင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာလျှင် စိတ်ဝင်စားနေမိတတ်ပါသည်။
ကျွန်တော်က လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လားမသိပါ မမမြိုင်၏ ရေချိုးပြီးခါစ ထဘီရင်လျားနဲ့ အချိန်တွင် တွေ့မြင်
ရသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်ရလျှင် ပေါင်ကြားမှ လီးတန်မှာ အလိုအလျောက်ပင် တောင်မတ်၍ လာပါတော့သည်။
ရပ်ကွက်ထဲက ကာလသားခေါင်းလို ဖြစ်နေသော လူပျိုသိုးကြီး ကိုကြက်ကြီးကတော့ တခါကပြောဖူးသည်။
“ ငမောင်… မင်း မမမြိုင်ရဲ့ ထွားဆိုင်ကြီးကတော့ တကယ်အားရတယ်… ကုန်းခိုင်းပြီးတော့ အားရပါးရ ဆွဲလိုက်
ချင်တယ်… တကယ်ဘဲ ငါ့ကောင်ရ… သူ့ ကာတစ်ကြီးကို မြင်ချင်လို့ ငါ့မှာ မနက်စောစော လက်ဘက်ရည်ဆိုင်
ထွက်ထိုင်ပြီး စောင့်ကြည့်ရတာ အမော…”
“ ဟာ…ဗျာ… ခင်များကလဲ… ”
“ ဘာ… ခင်များကလဲ….. မင်းကတော့ တအိမ်တည်းအတူတူနေတာ… သူ ရေချိုးတဲ့အချိန်….အကျႌလဲတဲ့
အချိန်တွေ ချောင်းမကြည့်ဘူးလားကွ… ”
“ ဘယ်လို… ချောင်းကြည့်ရမှာလဲ ဗျာ… တော်ကြာ သိသွားရင်… အိမ်နဲ့…ကျွန်တော် ကွိုင်တက်လိမ့်မယ်….”
“ ဒါလေးများကွာ…. လွယ်ပါတယ်….. ငါ…ပြောပြမယ်.. သေသေချာချာ နားထောင်… ”
လူပျိုကြီးကိုကြက်ကြီးမှာ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်တွင် ကျွန်တော့်ကို အသေအချာ သင်ကြားပို့ချလေတော့သည်။
ကိုကြက်ကြီးပြောသလို ချောင်းကြည့်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ မရဲသေးပါ။ မည်ကဲ့သို့ လုပ်ရမည်
နည်းဟု စဉ်းစားနေရင်း တရက်တွင်တော့ အဖေနှင့်အမေက ကိစ္စရှိသဖြင့် အဘိုးတို့အိမ်ကိုသွားကြသဖြင့် အိမ်တွင်
မမမြိုင်နှင့်ကျွန်တော် နှစ်ယောက်ထဲသာ ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။ အမေမရှိသဖြင့် မမမြိုင်မှာဈေးသို့ မနက်စောစော
သွားပြီး ဈေးသွားဝယ်ရလေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ညက ကိုကြက်ကြီးနှင့်အတူ အပြာကားသွားကြည့်ပြီး
ညနက်မှ အိပ်ယာဝင်ခဲ့သဖြင့် အိပ်ယာထက်တွင် ဆက်လက်မှိန်းနေသည်။ ပေါင်ကြားမှ လီးတန်မှာလည်း တားမရ
ဆီးမရ ထောင်မတ်နေလျက် ရှိလေသည်။ ကျွန်တော့်လီးတန်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်တွယ်ပြီး မမမြိုင်ကို မည်ကဲ့သို့
ချောင်းကြည့်ရမည်ကို စဉ်းစားခန်း ဖွင့်နေမိလေသည်။
မိနစ် ၂၀ ခန့်မျှအကြာမှာတော့ မမမြိုင်ဈေးမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ထမင်းကြော်နေသည်။ ကျွန်တော် အိပ်ယာမှ
ထပြီး သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ရန် နောက်ဖေးဘက်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။
“ မောင်မောင်… ဗိုက်ဆာနေပြီလား… မမမြိုင် ထမင်းကြော်နေတယ်…မျက်နှာသစ်ပြီးရင် စားလို့ရပြီ သိလား”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ… မမမြိုင်… ကျွန်တော် ဘာကူလုပ်ပေးရအုံးမလဲ… ”
“ ရပါတယ်… မျက်နှာသစ်မှာသာ သွားသစ်ချည်… ”
မမမြိုင်က နဖူးမှ ချေွးလေးသုတ်ရင်း လှမ်းပြောသည်။ မနက်စောစောစီးစီး မမမြိုင်ရဲ့အလှက တမျိုးတဘာသာ
လှနေသည်။ မမမြိုင်၏ ဆံပင်က ပုခုံးကျော်လောက်ထိ ဝဲကျနေသည်။ မမမြိုင်ရဲ့ မျက်ခုံးများက ထူထဲနက်မှောင်
လွန်းလှသည်။ နဖူးနှင့်လည်ပင်းတွင် ချေွးလေးများ စို့နေသည်ကိုက နမ်းရှိုက်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။ အကျႌ
လက်ပြတ်လေး ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေသော လက်မောင်းအိုးလေး၊ အရင်းသွယ် အဖျားရှုး
လေသော ရွှေဘိုမင်းကြိုက် ပေါင်တန်ရှည်ကြီးများနှင့် မမမြိုင်အလှအပများကို ကျွန်တော်ခံစားတတ်လာသည်။
“ ဟဲ့… ဘာကြည့်နေတာလဲ… မျက်နှာသွားသစ်တော့လေ… ”
“ အော်… ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့… ”
မမမြိုင်ပြောမှ ကျွန်တော်သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာသစ်ဖို့ရန် နောက်ဖေးရေတိုင်ကီ ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး
ရေခွက်ကိုကိုင်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်လေသည်။ မမမြိုင် ကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချေွးတလုံးလုံးနှင့် ထမင်းကြော်
နေဆဲပင်။ မျက်နှာသစ်ပြီး၍အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်လာသောအခါ မမမြိုင်မှာ ထမင်းကြော်ပြီးသွား၍ မီးဖိုချောင်မှာ မတွေ့ရ
တော့ပေ။ မမမြိုင် သူ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားတာထင်တယ်ဟု ကျွန်တော်တွေးလိုက်မိသည်။ မမမြိုင်နဲ့ ကျွန်တော့်အခန်း
မှာ ကပ်လျက်ပင်ဖြစ်သည်။ အခန်းနှစ်ခုကြားကို ထရံဖြင့်ကာထားလေသည်။ မမမြိုင်အခန်းရှေ့သို့အဖြတ် အခန်းထဲ
မှ မမမြိုင်က
“ မောင်လေး… ထမင်းကြော်ရပြီနော်… ကိုယ့်ဘာသာဘဲ ခူးခပ်စားလိုက်တော့ မမမြိုင်ကတော့ အိုက်လို့
ရေချိုးတော့မယ်…..” ဟု လှမ်းပြောလေသည်။
ကျွန်တော်လည်း အကြံရသွားပြီ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ကာ ထရံကြားမှ မမမြိုင် အခန်းဘက်သို့
မြင်ရအောင် ဝါးထရံကြား အဟလေးကို အသဲအသန်ရှာဖွေရလေတော့သည်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဝါးထရံကြားလေးမှ
အနည်းငယ်ဟနေသဖြင့် မမမြိုင်အခန်းထဲကို လှမ်းမြင်နေရလေသည်။ မမမြိုင်မှာ အပေါ်အကျႌကိုချွတ်ချလိုက်ပြီး
ထဘီကို ရင်လျားလိုက်လေသည်။ မမမြိုင် ပုခုံးသားလေးများမှာ ဖြူဖွေးနုအိသည်ကို မြင်ရလေသည်။
ဘော်လီကိုချွတ်လိုက်ပြီး ထဘီကိုပြင်ဝတ်လိုက်ရတွင်တော့ မမမြိုင်၏ လုံးဝန်းဖြူဖွေး မို့မောက်နေသော
ရွှေရင်အစုံကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။ ထဘီကို အနည်းငယ်မကာ အောက်ခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်အချမှာတော့
ဖြူဖွေးချောမွတ်နေသော မမမြိုင်၏ ခြေသလုံးသားလေးများနှင့် ပေါင်တန်ကြီးနှစ်ချောင်းကိုပါ မြင်ရလေတော့သည်။
မမမြိုင်၏ အလှတရားများက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းစားနေလေပြီ။ ပေါင်ကြားမှ လီးတန်က အလို
အလျောက် တောင်မတ်လာသဖြင့် လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးနေရလေသည်။ မမမြိုင်က
ရေချိုးထဘီကို လဲဖို့ရန်ထဘီကို ချွတ်ချလိုက်ရာတွင်တော့ ကျွန်တော်ခေါင်းနပန်းများ ကြီးသွားပြီး မျက်စိကို
ထရံဘက်ကို အသာအယာတိုးကပ် ကြည့်မိလိုက်လေသည်။
မမမြိုင်ရဲ့ဆီးစပ်နားတွင် အချုပ်ရာလေးတစ်ခုကို တွေ့မိလေသည်။ အောက်တွင်တော့ အမွှေးရေးရေးလေး
များနဲ့ အဖုတ်ကြီးကို တွေ့နေရလေသည်။ မမမြိုင်က ရေချိုးထဘီကို ယူရန်တဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါတွင်
မမမြိုင်ဖင်သားကြီးများက ကြီးမားဝိုင်းစက်နေပြီး ဘေးသို့ပင်ကားနေပြီး အလယ်ကအကွဲကြောင်းမှာ အနည်းငယ်
ဟနေသည်ကို ထင်ထင်ရှားရှားမြင်ရလေသည်။ မမမြိုင်က ထဘီကိုအောက်မှ ငုံ့၍ကောက်ယူလိုက်ရာ ကြီးမားဝိုင်း
စက် ကားစွင့်နေသော တင်ပါးကြီးများအလယ်မှ အဖုတ်ကြီးမှာ အနောက်သို့ ပြူထွက်လာလေသည်။
ကျွန်တော့်လီးတန်ကြီးမှာ အစွမ်းကုန်တောင်မတ်လာသောကြောင့် လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင် ထားရလေသည်။
မမမြိုင်မှာ ရေချိုးဖို့ရန် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွားသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ထမင်းကြော်စားဖို့ရန် မီးဖိုချောင်ဆီသို့
သွားရန်ပြင်လိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ရောက်၍ ထမင်းကြော်ကို ခူးခပ်နေစဉ် မမမြိုင်မှာ ရေတိုင်ကီတွင်
ရေချိုးနေလေပြီ။ ထမင်းကြော်ကို ဒယ်အိုးထဲမှ ခူးနေစဉ်အတွင်း မမမြိုင်ရေချိုးနေသည်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ မမမြိုင်
မှာ ဆံပင်ကို ရေမဆိုစေရန် ဆံထုံးထုံးထားလေသည်။
မမမြိုင်လည်ဂုတ်နားမှာ မွှေးညှင်းနုလေးများမှာ ရေစက်လေးများနှင့် တစ်မျိုးကြည့်လို့ ကောင်းနေလေသည်။
ပုခုံးသားလေးများ အပေါ်တွင်လည်း ရေစက်များက ခိုတွယ်လျက်ရှိနေလေသည်။ ဘေးတိုက်မြင်ရသဖြင့် ထဘီက
ရေစိုသောကြောင့် မမမြိုင်၏ ကြီးမားကားစွင့် လုံးဝန်းနေသော တင်ပါးကြီးများက ကပ်နေပြီးအလွန်ပင်ကြည့်ကောင်း
လှပေတော့သည်။ အတန်ကြာအောင်ရပ်ကြည့်နေရင်း ကျွန်တော့်လီးတန်မှာ အစွမ်းကုန် တောင်မတ် လာပေတော့
သည်။ သို့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့စူးစိုက်ပြီး မမမြိုင်၏အလှအပများကို ခံစားနေလေသည်။ မမမြိုင်က ရေချိုးနေ
ရင်းမှ လှမ်းကြည့်ပြီး
“ ဟဲ့…. ဘာလုပ်နေတာလဲ… ရှေ့မှာသွားမစားဘူးလား… ကော်ဖီသောက်ချင်ရင်… ကော်ဖီမစ်ထုပ် ရှိတယ်
နော် ”
ကျွန်တော်မှာ သူခိုးလူမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေရာ…. မမမြိုင်က
“ အဲမှာဘဲ ထိုင်စားရင်စားလေ…. မမမြိုင်ရေချိုးပြီးရင် ကော်ဖီဖျော်ပေးမယ် နော်…. ခဏစောင့်……”
“ ဟုတ်….ဟုတ်ကဲ့….မမမြိုင်…..”
ကျွန်တော့်မှာ ရေငတ်တုန်းရေတွင်းထဲကျ ဆိုသလိုမျိုး မမမြိုင်ရေချိုးနေသည်ကို ထမင်းကြော်စားရင်း
ကြည့်ရတော့မည်ကို ဝမ်းသာသွားလေတော့သည်။ မီးဖိုချောင်တွင်လည်း စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်များ
ရှိပါသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ သားငါးများအား ခုတ်ထစ်ဖို့ရန်အတွက် ထားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ယခုတော့
ကျွန်တော်သည် ထိုနေရာမှနေ၍ ထမင်းကြော်စားရင်း မမမြိုင်၏ ရေစိုနေသောခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းအလှကို
အားရပါးရကြီး ကြည့်ခွင့်ရလေတော့၏။
မမမြိုင်သည် ရေချိုးနေရင်းမှ လက်တဖက်ဖြင့် သူမ၏ပေါင်ကြားသို့ ပွတ်တိုက်နေပါသည်။ မမမြိုင်သည်
တဖက်သို့လှည့်ကာ ဆပ်ပြာကို ခြေသလုံးသားများသို့ ငုံ၍တိုက်နေသောအခါ မမမြိုင်၏ ကြီးမားကားစွင့်နေသော
ဖင်သားကြီးများက ရေစိုနေသောထဘီအောက်မှ ရုန်းထွက်တော့မတတ် ကြွတက်နေလေတော့သည်။ ထိုအချိန်
တွင် မမမြိုင်ရေချိုးနေသောနေရာ အနောက်နားသို့ ခွေးဝဲစားခွေးထီနှင့် ခွေးမရောက်လာပြီး ခွေးထီးက ခွေးမ
နောက်သို့ တက်ခွပြီး ညှောင့်နေလေတော့သည်။ မမမြိုင်သည် တချက်မျှ လှည့်ကြည့်ပြီး မသိချင် ယောင်ဆောင်
ကာ ဆက်လက်၍ ရေချိုးနေလေသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ မမမြိုင်ရော ခွေးထီးနဲ့ခွေးမတို့၏ လိုးပွဲကိုပါ မျက်တောင်
မခတ်စတမ်း ကြည့်နေမိလေတော့သည်။
မမမြိုင်မှာ ရေချိုးနေရင်း နားထဲသို့ ရေဝင်သွား၍ထင် ခြေတဖက်ကိုဆောင့်ကာ နားထဲမှ ရေကိုခါထုတ်နေလေ
သည်။ ထိုအခါတွင်တော့ မမမြိုင်၏လုံးဝန်းကားစွင့်နေသော ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးမှာ ကျောက်ကျောတုံးကဲ့သို့ တတုံ
တုံဖြင့် လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေလေသည်။ ကျွန်တော်သည် မဆီမဆိုင် ကိုကြွက်ကြီးကို ပြေးသတိရမိလေသည်။
ကိုကြွက်ကြီးသာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကိုမြင်ရပါက မည်ကဲ့သို့ဖြစ်မည်နည်းဟု စဉ်းစားမိလေသည်။
မမမြိုင်က ထဘီရင်လျားကို ပြန်ပြင်ဝတ်သောအခါ မို့မောက်ဝင်းမွတ်နေသော ရွှေရင်အစုံကို လှစ်ခနဲမြင်ရပြန်လေ
သည်။ မမမြိုင်သည် ရေကန်ဘောင်ကို အားပြုကာ ထိုင်ထပြုလုပ်နေပြန်သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့
ထူးဆန်းစွာ မမမြိုင် ဘာလုပ်တာပါလဲဟု တွေးထင်မိနေပါသည်။ မမမြိုင်က ရေကန်ဘောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်
အားပြုကာ အောက်သို့ထိုင်ချလိုက်စဉ်တွင် ရေစိုနေသောထဘီက မမမြိုင်၏ ပြိုင်စံရှားတင်ပါးကြီးများကို တင်းကျပ်
စွာကပ်သွားပြီး ခြေသလုံးသားများနှင့် ထိကပ်မိသွားပြီး လှုပ်စိလှုပ်စိဖြစ်သွားလေသည်။ မမမြိုင်က ကျွန်တော့်ဘက်
သို့ ကျောပေးကာ ထဘီကိုဒူးအထက်သို့မတင်ပြီး ရေညှစ်နေသောအခါ မမမြိုင်၏ ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးနှင့် အလယ်မှာ
အကွဲကြောင်းကို ထင်ထင်ကြီးမြင်ရလေသည်။
မမမြိုင်၏နောက်ပိုင်းအလှသည်ကား ပြိုင်စံရှားဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်ပင် ရပ်ကွက်ထဲမှ လူပျိုကြီးများ၊
အိမ်ထောင်သည်များပင်မကျန် မနက်မမမြိုင်ဈေးသွား၍ လက်ဘက်ရည် ဆိုင်အရှေ့မှအဖြတ် အားလုံး၏
မျက်လုံးတွေက မမမြိုင်၏ နောက်ကျောသို့သာ ကပ်ပါသွားကြလေသည်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများသည် မမမြိုင်၏
ဖြူဖွေးချောမွတ်၍ ရေစိုနေသော ခြေသလုံးလေးများဆီကို ကြည့်မိလိုက်လေသည်။ မမမြိုင်၏ အသားအရည်
သည်လည်း ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်ပင် ဖြစ်လေသည်။ လွန်စွာမှပင် ကြည့်လို့ကောင်းလှ၏။
မမမြိုင်ရေချိုးတာကိုကြည့်နေရင်း ကျွန်တော့်လီးတန်ကြီးမှာ လွန်စွာမှပင် တောင်မတ်လျက် ရှိလေသည်။
ကျွန်တော်သည် ခွေးထီးနှင့်ခွေးမလိုးသကဲ့သို့ မမမြိုင်ဖင်ကြီးအား လေးဘက်ကုန်းခိုင်းလျက် နောက်မှနေ၍ အလွန်
လိုးချင်နေမိသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်လီးတန်ကြီးအား အသုံးပြုချင်သောစိတ်များ ပေါ်လွင်လာရပါတော့
သည်။ ကျွန်တော်ဘယ်အချိန်လောက်ထိ ငေးမောတွေဝေနေမိသည် မသိပါ။ ပျော့ပျောင်းနူးညံ့သောလက်များသည်
ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်သို့ ကျလာမှ ပြန်သတိ ရမိလေသည်။
“ ဟဲ့…… မောင်လေး….. ထမင်းကြော်မစားဘဲ… ဘာတွေစဉ်းစားနေရတာတုံး…”
“ အင်း……အို……မမမြိုင်…..ကျွန်တော်သိချင်လိုက်တာ….. ဟိုးဟိုး…. ဟာ… ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်……”
ကျွန်တော်သည် ကြံမိကြံရာ ပြောမိပြောရာ ခွေးထီးနှင့်ခွေးမလိုးနေသည်ကို မေးဆတ်ပြပြီး မမမြိုင်ကို
မေးလိုက်ပါတော့သည်။ ကျွန်တော်က ဒီလိုမေးလိုက်သော အခါတွင်တော့ မမမြိုင်က ခွေးထီးနှင့်ခွေးမကိုကြည့်ပြီး
ပြုံးပါသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း စူးစိုက်ပြီးကြည့်ပါသည်။ ကျွန်တော်က စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်ကလေးနဲ့မို့
မမမြိုင်၏ စူးစိုက်မှုကို အနေခက်ရလေတော့၏။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်ဆီမှ တုံ့ပြန်မဲ့စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေမိပါ၏။
“ ပြောလေ….. မမမြိုင်…. ဟိုဟာ… ဘာဖြစ်တာလဲဟင်……”
“ အို….. မောင်လေးကလဲ… ဘာတွေရှောက်မေးနေတာလဲ…. နင်ငယ်ငယ်ကလေးဘဲ ရှိပါသေးတယ်…..
ဒါမျိုးကို သိချင်လို့မကောင်းဘူး… ဟဲ့….. ”
မမမြိုင်ကတော့ မူပါပါနဲ့ပြောသည်။ ကျွန်တော့်မျက်စိကတော့ မမမြိုင်၏ကြီးမားစွင့်ကားနေသော တင်ပဆုံ
ကြီးကိုသာ အနီးကပ်စူးစိုက်ကြည့်မိနေလေသည်။ကျွန်တော့်ရင်မှာလည်း တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ခုံမြည်လျက်ရှိပါတော့သည်။
“ ပြောပြပါ… မမမြိုင်ရယ်….. ကျွန်တော်သိချင်လို့ပါ……”
ထိုအခါတွင်တော့ မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်တကိုယ်လုံးကို သိမ်းကြုံးကြည့်ပြီး ….
“ ဒါမျိုးဆိုတာ မကြည့်လဲမကြည့်ရဘူး… မပြောလဲမပြောရဘူး….. နင်သိပ်ကဲတာဘဲ ကဲပါ…. မောင်လေး
သိပ်သိချင်နေရင် မမမြိုင်ညကျမှပြောပြမယ်…. ကြားလား…..”
မမမြိုင်ကတော့ သူ့စကားဆုံးသွားတော့ လှည့်ထွက်သွားပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ မမမြိုင်၏နိမ့်ချည်
မြင့်ချည်ဖြစ်ကာ ခါယမ်းနေသော တင်ပါဆုံကြီးကိုကြည့်ကာ တံတွေးမျိုချမိလိုက်ပါတော့သည်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ အချိန်
က ညဘက်သို့ ချည်းနင်းဝင်ရောက်လာပါတော့သည်။ ကျွန်တော်သည် အခန်းတွင်းသို့ဝင်ကာ အိပ်ယာပေါ်တွင်
လဲလျောင်းနေရင်း မမမြိုင်ကို စောင့်နေလေသည်။ ကျွန်တော်က မမမြိုင်သူ့အခန်းထဲကို ဝင်လာရင် နေ့လည်က
ပြောပြမည်ဟု ပြောထားသောစကားကို အစကောက်ကာ မမမြိုင်၏ဖင်ကြီးကို ကုန်းခိုင်းပြီး လိုးရန်ကြံစည်
နေမိလေသည်။
အိပ်ယာထက်တွင် စဉ်းစားရင်းအိပ်ပျော်သွားပါသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင်တော့ မမမြိုင်က လေးဘက်ကုန်းလျက်
ကျွန်တော်က မမမြိုင်၏ဖင်ကြီးကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အားရပါးရကြီး ဆောင့်လိုးလျက်ရှိနေပါသည်။ တရေး
နို်းလာသောအခါတွင်တော့ တလောကလုံးအိပ်မောကျလျက်ရှိနေပါတော့သည်။ ဟိုအဝေးဆီမှ ခွေးဟောင်သံ သဲ့သဲ့
ကြားရလေသည်။ ခွေးဟောင်သံကြားလိုက်ရသောအခါတွင်တော့ ကျွန်တော်သည် ချက်ခြင်းပင် အိပ်ယာမှထကာ
မမမြိုင်အခန်းဘက်ဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပါတော့သည်။
မမမြိုင်မှာအိပ်ယာထက်တွင် လဲလျောင်းလျက်ရှိပါသည်။ အိပ်ပျော်နေဟန်တော့ မတူပါ။ ကျွန်တော်သည်
မမမြိုင်အနားသို့ အသာအယာလေးတိုးကပ်သွားပါသည်။ မမမြိုင်သည် သနပ်ခါးကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးလိမ်းထား
သဖြင့် သနပ်ခါးနံ့လေးများက အခန်းတွင်းဝယ် မွှေးပျံ့နေပါသည်။ မမမြိုင် ပုခုံးလေးကို ဖွဖွလေးကိုင်ကာ…….
“ မမမြိုင်…..”
“ ဟင်…….မောင်လေး…….”
မမမြိုင်ကတော့ စိတ်မောသလိုနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်လေသည်။
“ ကျွန်တော့်ကို မမမြိုင် ပြောပြမယ်ဆို……”
“ အေး…..ပြောပြမယ်……ဒါပေမဲ့….ခက်တယ်ကွဲ့…..မမမြိုင်ပြောပြရမှာက လက်တွေ့မှဖြစ်မှာကွ……”
“ အဲဒါကပိုပြီး သဘာဝကျတာပေါ့ မမမြိုင်ရဲ့……ကဲပြောစမ်းပါ…..ဘယ်လိုလက်တွေ့ ပြမှာလဲဟင်…….”
“ ဟင်…..မောင်လေးနော်….ဒါမျိုးဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူးနော်…..”
“ အို…..စိတ်ချစမ်းပါ…..မမမြိုင်ရယ်….ကျွန်တော် သိရရင်တော်ပါပြီ…..”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကိုသာ လိုးဘို့ရန်စိတ်ဆောနေသဖြင့် လွယ်လွယ်ပင် ပြောလိုက်ပါသည်။
မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်၏ အနီးသို့တိုးကပ်လာပြီးတော့ ကျွန်တော့် နှာခေါင်းနဲ့ သူ့ပါးကိုကပ်ပေးပါသည်။ ပေါင်ဒါရန့ံ
သနပ်ခါးရနံ့ လေးသင်းနေသော မမမြိုင်၏ ပါးအိအိလေးကို ရှုရှိုက်မိသောအခါ ရင်ထဲမှာဝေဒနာတစ်မျိုးကို
ခံစားရလေသည်။
မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်ငပဲဆီသို့ သူ့လက်ကိုဆန့်ပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော အခါတော့ ကျွန်တော့်ငပဲကြီးမှာ
မတ်ကနဲပင် တောင်မတ်လာလေသည်။ ထိုအခါတွင်တော့ မမမြိုင်က ပိုမိုပြီးဆုပ်နှယ် ကစားပေးလေသည်။
ခဏကြာသောအခါတွင်တော့ မမမြိုင်၏ လက်တဖက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်ပါသည်။ ပြီးတော့ တနေရာ
ဆီကို ကိုင်စေလေသည်။ ကျွန်တော့်လက်အတွင်းမှာတော့ တဆုပ်တခဲကြီးနဲ့ အိစက်စက်ကြီးကို ကိုင်နေရသည်
ဖြစ်သောကြောင့် အရသာတွေ့နေမိပါသည်။
“ ဆုပ်နှယ်ကစားစမ်း…မောင်လေး….”
မမမြိုင်ပြောသလို ကျွန်တော်က လုပ်ပေးလိုက်လေသည်။ ဟုတ်ပါသည် မမမြိုင်၏ ရွှေရင်ဖြိုးဖြိုးနို့ကြီးနှစ်
လုံးက ဆုပ်နှယ်လိုက်တိုင်း တကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်ခံရသလိုပင် ခံစားနေရပါပြီ။
“ မောင်လေး….”
“ ဗျာ…..မမ….”
“ မမ…..နို့ကိုစို့စမ်းပါကွယ်…..”
ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်၏ နို့သီးခေါင်းစိမ်းလေးများကို စို့ပေးနေမိသည်။ ထိုအခါမတော့ မမမြိုင်သည်
လူးလွန့်လာသည်ဟု ကျွန်တော်ထင်ပါသည်။ နို့စို့ပေးလိုက်သောအခါတွင် မမမြိုင်၏လက်က ကျွန်တော်၏ လီးတန်
ကို ပိုပြီးဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတော့သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်တို့မှာလည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ ဘယ်လိုခံစားမှုမှန်း
မသိအောင်ပင် ဖြစ်နေရလေသည်။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်၏ နို့နှစ်လုံးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့ပေး နေပါသည်။
မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့်၏လုံချည်ကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ကိုလည်း တခုသော
နေရာသို့ ဆွဲတင်လိုက်ပါသည်။
“ ပွတ်ပေးစမ်း…..မောင်လေး……”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ပြောသလို ပွတ်ပေးလိုက်ပါသည်။ မမမြိုင်၏ ဖေါင်းဖေါင်းအိအိ စောက်ဖုတ်
ကြီးပေါ်မှ လက်ညိုးဖြင့် အထက်အောင်ပွတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ကျွန်တော် ပွတ်ဖန်များသော အခါတွင်တော့
မမမြိုင်မှာ တအင်းအင်းဖြစ်လာပြီး….
“ မောင်လေး….”
“ ဗျာ…..မမမြိုင်…..”
“ ကဲ…အပေါ်ကိုတက်ပြီးခွစမ်း….”
“ ဘယ်အပေါ်ကိုလဲဟင်….မမမြိုင်…..”
“ ဗိုက်ပေါ်ကိုကွဲ့…..ဗိုက်ပေါ်ကို….”
မမမြိုင်ကတော့ အားမလိုအားမရနဲ့ဆိုပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်ပြောသလိုပင် ဗိုက်ပေါ်သို့
တက်ခွလိုက်ပါသည်။ ထိုအခါမှာတော့ မမမြိုင်က ကျွန်တော့် လီးတန်ကိုဆွဲကာ သူ့အဖုတ်ဆီသို့တေ့လိုက်သည်။
“ မမမြိုင်….ပြောသလိုလုပ်နော်….”
“ အင်းပါ……မမမြိုင်ရဲ့ မြန်မြန်ပြောပါ…..”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကိုလိုးချင်လှပါပြီ။ မမမြိုင်သည် ကျွန်တော့် လီးထိပ်ကို သူ့စောက်ဖုတ်ဝသို့ တေ့
ပေးပြီးနောက်…..
“ ကဲ…..မောင်လေး…..မင်းဟာကြီးကို ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့လေ….”
“ အင်း….မမမြိုင်…..”
ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်၏စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့ လီးကြီးအား တအားပင် ဆောင့်သွင်းလိုက်လေတော့
သည်။
“ စွပ်…..ဗြွတ်….” ဟူသောအသံနှင့်အတူ
“ အင့်….”ဟူသော မမမြိုင်၏အသံကလေးမှာ ပေါ်ထွက်လာပါတော၏။ ကျွန်တော့် လီးကြီးမှာလည်း ပူနွေး
သောအရသာကိုခံစားနေရပြီး တကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ် တုံနေမိလေသည်။ မမမြိုင်က သူမ၏ဖင်ကြီးများကို
အောက်ကနေ၍ ကော့ပေးနေပြီး ကျွန်တော်ဖင်ကို လက်ဖြင့်ဆွဲဖိလိုက်နှင့် အလုပ်များနေပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း
ထိုအခါမှပင် သဘောပေါက်လာပါသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်အပြုကိုချည်း အားကိုးမနေတော့ဘဲ
မမမြိုင်ဖင်ကြီး ကော့ပေးလိုက်တိုင်း ဆောင့်ဆောင့်ချ၍ လိုးရာ ဂွင်ကျပြီးအရသာများ ထူးကဲလာရပါတော့သည်။
ကျွန်တော်သည် အရသာကိုသိသောအခါတွင်တော့ ပိုမိုပြီး ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း ဆောင့်မိလေတော့သည်။
ထိုအခါတွင် မမမြိုင်သည် တအင့်အင့်နှင့် ဝေဒနာကို ခံစားနေရသလိုဖြစ်နေပါ၏။ အချက်သုံးလေးဆယ်လောက်
လိုးဆောင့်ပြီးသောအခါတွင်တော့ ကျွန်တော့် လီးတံအတွင်းက လရည်များက မမမြိုင်၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့
လွှတ်ထုတ် မိလေတော့သည်။ ကျွန်တော်သည် ချက်ခြင်းပင် တကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်တုံပြီးတော့ အသဲနှလုံးထဲမှာ
အမျိုးအမည်မသိသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာ တက်တက်ကြွကြွရှိပြီးနောက် ငြိမ်သွားရပါ
တော့သည်။ မမမြိုင်မှာလည်း ကျွန်တော်အား တအားပင် ပြန်ဖက်ထားပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မမမြိုင်၏ကိုယ်ပေါ်မှာ
လူးလွန့်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်သည် သက်ပြင်းချပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ပါးချင်းကပ်ထားပါသည်။ ပြီးတော့……
မမမြိုင်က…. မပွင့်တပွင့်ပြောသည်။
“ ဘယ်လိုလဲ….မောင်လေး……သိပြီလား…..ကောင်းလား…..”
“ အား…..အရမ်းကောင်းတာဘဲ…..မမမြိုင်….”
မမမြိုင် ကိုယ်ပေါ်မှာဘဲ ခဏမှိန်းနေရင်းမှ မမမြိုင်၏ သနပ်ခါးရနံ့ သင်းနေသော ပါးလေးနှစ်ဖက်ကို
အားရပါးရ မွှေးကြူလိုက်ပါသည်။ မမမြိုင်မှာလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်ပြီး ဖက်ရမ်းနမ်းရှုတ်လေရာ လီးကြီး
မှာ တောင်မတ်လာပါတော့သည်။ ကျွန်တော့်သည် မမမြိုင်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကို ပုခုံးပေါ်သို့ မတင်လိုက်ပြီး
လီးကြီးကို မမမြိုင်၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ထပ်မံလိုးဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။ မမမြိုင်ကလည်း သူမ၏ဖင်ကြီးကို
အပေါ်သို့ ပြန်ပြန်ကော့တင်ပေးလေရာ အဆောင့်နဲ့အပင့် အတော်ပင် စည်းချက်ညီလေသည်။ ထိုအခါမှာတော့
ကျွန်တော့်စိတ်မှာ ပိုပြီးလှုပ်ရှားလာပါသည်။ ထိုကြောင့်ပင် ကျွန်တော်သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါပင် ဆောင့်လိုက်မိသော
အခါမတော့….
“ ဖွတ်….ဖတ်…..ဘွတ်….ပလွတ်….”
ဟူသော အသံပင်ထွက်ပေါ်လာပါသည်။ တိတ်ဆိတ်သော ညကာလဖြစ်သောကြောင့်ပင် အသံမှာ အခန်း
တွင်းဝယ် ညံနေပါတော့သည်။ ကျွန်တော့်၏ အားပါးသော ဆောင့်ချက်များကြောင့် မမမြိုင်မှာလည်း တအင်းအင်းနဲ့
ခံစားနေရပါသည်။
“ မောင်လေး…..”
“ ဘာလဲဟင်…..မမမြိုင်…..”
“ ဖြေး ဖြေးကွယ်…… သူများတွေ ကြားကုန်ပါအုံးမယ်……”
မမမြိုင်၏အသံမှာ အရင်ကနဲ့မတူဘဲ အလွန်ပင် တပ်မက်နေသော အသံဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည်
မမမြိုင်ပြောလိုက်မှပင် အကြမ်းလိုးဆောင့်နေမှုကို နဲနဲလျော့လိုက်မိပါသည်။ သို့ပေမင့် မမမြိုင်၏စောက်ဖုတ်ကြီးမှ
အရည်များကရွှဲရွှဲစိုပြီး ထွက်နေသောကြောင့် စွတ်..ဖွတ်…..စွတ်….ဖွတ်… ဟူသောအသံများက ထွက်မြဲပင်ဖြစ်ပါ
သည်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း တခါမျှမခံစားဘူးသောကြောင့် အရသာမှာ အလွန်ပင်ကောင်းနေပါသည်။ ကျွန်တော်
သည် ထိုးသွင်းဆွဲထုတ်နဲ့ အချက်မှန်မှန်ကလေးပင် လိုးဆောင့်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်မှာတော့ တခါတခါ တဟင်း
တဟင်းနဲ့ လူးလွန့်ပြီး ကော့တက်လာပါ
#Credit#
Zawgyi fonts
......
မမ်မိဳင္
မမၿမိဳငၼြာ အသက္သံုးဆယၡႏ္႔႐ြိ ေကလးတစ္ေယာက္ေအမ မုဆိုးေမလး ်ဖစ္ေသာႅၫ္း အပ္ိဳစငၠဲ့သို႔
ပင္ လြေပနသူေလး်ဖစ္၏။ တဆုပၱခဲႀကီးနဲ႔ အသက္႐ႈလိုကၱိုင္း လႈိင္းေထေနသာ မမၿမိဳင္၏ ေ႐ႊရင္အစံုမြာ
အိစကႅို႔သာေန၏။ အလြပဆံုးေကတာ့ လမ္းေလြ္ာကႅိုကၱိုင္း နိမ့ၡ္ၫ္်မင့ၡ္ၫ္ တံုတံုၾသားတဲ့ တဆုပၱခဲ
တငၸါးႀကီးမ္ားပင္ ်ဖစ္ေလသၫ္။ မမၿမိဳငၠို ႐ုတၱရက္ေနာကၼြၾကည့ႅ္င္ အပ္ိဳပင္အ႐ႈံးေပးေရလာက္ေအာင္
ကိုလြသၫ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳင္သၫ္ ဘာေၾကာင့ၵီလိုလြသၫ္၊ ဘာမ္ား မမၿမိဳငၼြာ တပၼကၥရာ
႐ြိသၫ္ ကိုေတာ့ ကၽျႏ္ေတာၠမသိပါ။ ကၽျႏ္ေတာ့္အသကၼြာ ၁၇ ႏြစ္သာ႐ြိပါေသးသၫ္။ မမၿမိဳငၵီအိမၠိုေရာကၥ
တုႏ္းကဆိုလြ္င္ ကၽျႏ္ေတာ္ဟာ မမၿမိဳငၠို ေအရးမစိုကၡဲ့ပါ။
မမၿမိဳင္သၫ္ သူ႔ေယာက္္ားဆံုးၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာၱို႔အိမၠို ေရာကႅာသူ်ဖစ္သၫ္။ အမ္ိဳးစပၼၫ္ဆိုပါက
လၫ္း မမၿမိဳငၷဲ႔နဲနဲေကလးေတာ့ ေတာၥပ္ရပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္၏ သံုးဝမ္းႀကဲအစၠိုႀကီးရဲ႕ မိႏ္းမ်ဖစၸါသၫ္။
ကံဆိုး႐ြာေေလတာ့ မမၿမိဳငၼြာ ေစာေစာစီးစီး မုဆိုးမဘဝကို ေရာက္ရ႐ြာပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳငၠို
ေအရးမထားမိေပမယ့္ မမၿမိဳေငၠတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့ၠို ဂ႐ုတစိုက္႐ြိသၫၠိုေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ္အကဲခတၼိေလသၫ္။
ထိုေၾကာင့္ ကၽျႏ္ေတာၠလၫ္း မမၿမိဳငၠို အကဲခတ္ေနမိပါသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ မို႔ေမာက္ေသာရင္အစံု ျစင့ၠားေေနသာ
တငၸဆံုတို႔မြာ မမၿမိဳင္၏ အလြကိုပိုလို႔သာ ၾကက္ေသရ႐ြိေေနစ်ခင္း ်ဖစၸါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ တခါတရံ
မမၿမိဳင္၏ ကိုယၡႏၶာကိုသာလြ္င္ စိတ္ဝငၥားေနမိတတၸါသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာၠ လူပ္ိဳေပါက္အျရယၼို႔လားမသိပါ မမၿမိဳင္၏ ေရခ္ိဳးၿပီးခါစ ထဘီရငႅ္ားနဲ႔ အခ္ိႏၱျင္ ေၾတ႔်မင္
ေရသာ ကိုယၡႏၶာကို ်မင္ရလြ္င္ ေပါင္ၾကားမြ လီးတႏၼြာ အလိုေအလ္ာကၸင္ ေတာငၼတ္၍ လာပါေတာ့သၫ္။
ရျပၠကၳဲက ကာလသားေခါင္းလို ်ဖစ္ေေနသာ လူပ္ိဳသိုးႀကီး ကိုၾကက္ႀကီးေကတာ့ တခါေက်ပာဖူးသၫ္။
“ ေငမာင္… မင္း မမၿမိဳင္ရဲ႕ ၾထားဆိုင္ႀကီးေကတာ့ တကယ္အားရတယ္… ကုႏ္းခိုင္းၿပီးေတာ့ အားရပါးရ ႀဆဲလိုက္
ခ္ငၱယ္… တကယၻဲ ငါ့ေကာင္ရ… သူ႔ ကာတစ္ႀကီးကို ်မငၡ္ငႅို႔ ငါ့မြာ မနက္ေစာေစာ လကၻက္ရၫ္ဆိုင္
ၾထကၳိုင္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ရတာ ေအမာ…”
“ ဟာ…ဗ္ာ… ခငၼ္ားကလဲ… ”
“ ဘာ… ခငၼ္ားကလဲ….. မင္းေကတာ့ တအိမၱၫ္းအတူတူေနတာ… သူ ေရခ္ိဳးတဲ့အခ္ိႏ္….အက္ႌလဲတဲ့
အခ္ိႏ္ေၾတ ေခ္ာင္းမၾကည့ၻဴးလားၾက… ”
“ ဘယႅို… ေခ္ာင္းၾကည့္ရမြာလဲ ဗ္ာ… ေတာ္ၾကာ သိၾသားရင္… အိမၷဲ႔…ကၽျႏ္ေတာ္ ႀကိဳငၱကႅိမ့ၼယ္….”
“ ဒါေလးမ္ားၾကာ…. ၾလယၸါတယ္….. ငါ…ေ်ပာ်ပမယ္.. ေေသသခ္ာခ္ာ နားေထာင္… ”
လူပ္ိဳႀကီးကိုၾကက္ႀကီးမြာ လကၻက္ရၫ္ဆိုျငၱင္ ကၽျႏ္ေတာ့ၠို ေအသအခ္ာ သင္ၾကားပို႔ခ္ေေလတာ့သၫ္။
ကိုၾကက္ႀကီးေ်ပာသလို ေခ္ာင္းၾကည့ၡ္င္ေသာႅၫ္း ကၽျႏ္ေတာ့ၥိတၳဲၾတင္ေတာ့ မရဲေသးပါ။ မၫၠဲ့သို႔ လုပ္ရမၫ္
နၫ္းဟု စၪ္းစားေနရင္း တရၾကၱင္ေတာ့ ေအဖႏြင့္ေအမက ကိစၥ႐ြိသ်ဖင့္ အဘိုးတို႔အိမၠိုၾသားၾကသ်ဖင့္ အိျမၱင္
မမၿမိဳင္ႏြင့ၠၽျႏ္ေတာ္ ႏြစ္ေယာကၳဲသာ က္ႏၡဲ့ေေလတာ့သၫ္။ ေအမမ႐ြိသ်ဖင့္ မမၿမိဳငၼြာေစ္းသို႔ မနက္ေစာေစာ
ၾသားၿပီး ေစ္းၾသားဝယ္ေရလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ ညက ကိုၾကက္ႀကီးႏြင့္အတူ အ်ပာကားၾသားၾကည့္ၿပီး
ညနကၼြ အိပ္ယာဝငၡဲ့သ်ဖင့္ အိပ္ယာထၾကၱင္ ဆကႅကၼြိႏ္းေနသၫ္။ ေပါင္ၾကားမြ လီးတႏၼြာလၫ္း တားမရ
ဆီးမရ ေထာငၼတ္ေနလ္က္ ႐ြိေလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏၠို လက္်ဖင့ၠိုျငၱယ္ၿပီး မမၿမိဳငၠို မၫၠဲ့သို႔
ေခ္ာင္းၾကည့္ရမၫၠို စၪ္းစားခႏ္း ျဖင့္ေနမိေလသၫ္။
မိနစ္ ၂၀ ခႏ္႔မြ္အၾကာမြာေတာ့ မမၿမိဳင္ေစ္းမြ ်ပႏ္ေရာကႅာၿပီး ထမင္းေၾကာ္ေနသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္ အိပ္ယာမြ
ထၿပီး ၾသားတိုက္၊ မ္က္ႏြာသစၹဳိ႔ရႏ္ ေနာက္ေဖးဘကၠို ၾထကႅာခဲ့သၫ္။
“ ေမာင္ေမာင္… ဗိုက္ဆာေနၿပီလား… မမၿမိဳင္ ထမင္းေၾကာ္ေနတယ္…မ္က္ႏြာသစ္ၿပီးရင္ စားလို႔ရၿပီ သိလား”
“ ဟုတၠဲ့ပါ… မမၿမိဳင္… ကၽျႏ္ေတာ္ ဘာကူလုပ္ေပးရအံုးမလဲ… ”
“ ရပါတယ္… မ္က္ႏြာသစၼြာသာ ၾသားသစၡ္ၫ္… ”
မမၿမိဳငၠ နဖူးမြ ေခၽျးေလးသုတ္ရင္း လြမ္းေ်ပာသၫ္။ မနက္ေစာေစာစီးစီး မမၿမိဳင္ရဲ႕အလြက တမ္ိဳးတဘာသာ
ေလြနသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ ဆံပငၠ ပုခံုးေက္ာ္ေလာကၳိ ဝဲက္ေနသၫ္။ မမၿမိဳင္ရဲ႕ မ္ကၡံုးမ္ားက ထူထဲနက္ေမြာင္
ၾလႏ္းလြသၫ္။ နဖူးႏြင့ႅၫၸင္းၾတင္ ေခၽျးေလးမ္ား စို႔ေနသၫၠိုက နမ္း႐ႈိကၡ္ငၥရာ ေကာင္းလြသၫ္။ အက္ႌ
လက္်ပတ္ေလး ဝတ္ဆငၳားသ်ဖင့္ ်ဖဴေျဖးဝင္းျမတ္ေေနသာ လက္ေမာင္းအိုးေလး၊ အရင္းၾသယ္ အဖ္ားရႈး
ေေလသာ ေ႐ႊဘိုမင္းႀကိဳက္ ေပါငၱႏ္႐ြၫ္ႀကီးမ္ားႏြင့္ မမၿမိဳင္အလြအပမ္ားကို ကၽျႏ္ေတာၡံစားတတႅာသၫ္။
“ ဟဲ့… ဘာၾကည့္ေနတာလဲ… မ္က္ႏြာၾသားသစ္ေတာ့ေလ… ”
“ ေအာ္… ဟုတ္… ဟုတၠဲ့… ”
မမၿမိဳင္ေ်ပာမြ ကၽျႏ္ေတာ္သတိ်ပႏ္ဝငႅာၿပီး မ္က္ႏြာသစၹဳိ႔ရႏ္ ေနာက္ေဖးေရတိုငၠီ ႐ြိရာသို႔ ၾထကႅာခဲ့ၿပီး
ေရျခကၠိုကိုငၠာ မ္က္ႏြာသစႅိုက္ေလသၫ္။ မမၿမိဳင္ ေကတာ့ မီးဖိုေခ္ာငၳဲမြာ ေခၽျးတလံုးလံုးႏြင့္ ထမင္းေၾကာ္
ေနဆဲပင္။ မ္က္ႏြာသစ္ၿပီး၍အိမၳဲသို႔်ပႏ္ဝငႅာေသာအခါ မမၿမိဳငၼြာ ထမင္းေၾကာ္ၿပီးၾသား၍ မီးဖိုေခ္ာငၼြာ ေမၾတ႔ရ
ေတာ့ေပ။ မမၿမိဳင္ သူ႔အခႏ္းထဲကို ဝင္ၾသားတာထငၱယ္ဟဳ ကၽျႏ္ေတာ္ေၾတးလိုကၼိသၫ္။ မမၿမိဳငၷဲ႔ ကၽျႏ္ေတာ့္အခႏ္း
မြာ ကပႅ္ကၸင္်ဖစ္သၫ္။ အခႏ္းႏြစၡဳၾကားကို ထရံ်ဖင့ၠာထားေလသၫ္။ မမၿမိဳင္အခႏ္းေ႐ြ႕သို႔အ်ဖတ္ အခႏ္းထဲ
မြ မမၿမိဳငၠ
“ ေမာင္ေလး… ထမင္းေႀကာ္ရၿပီေနာ္… ကိုယ့ၻာသာဘဲ ခူးခပၥားလိုက္ေတာ့ မမၿမိဳေငၠတာ့ အိုကႅို႔
ေရခ္ိဳးေတာ့မယ္…..” ဟု လြမ္းေ်ပာေလသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာႅၫ္း အႀကံရၾသားၿပီ အခႏ္းထဲသို႔ အလ္င္အ်မႏ္ဝငၠာ ထရံၾကားမြ မမၿမိဳင္ အခႏ္းဘက္သို႔
်မင္ေရအာင္ ဝါးထရံၾကား အေဟလးကို အသဲအသႏ္႐ြာေျဖေရေလတာ့သၫ္။ ကံေကာင္းခ္င္ေတာ့ ဝါးထရံၾကားေလးမြ
အနၫ္းငယ္ေဟနသ်ဖင့္ မမၿမိဳင္အခႏ္းထဲကို လြမ္း်မင္ေနေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၼြာ ေအပၚအက္ႌကိုခၽၾတၡ္လိုက္ၿပီး
ထဘီကို ရငႅ္ားလိုက္ေလသၫ္။ မမၿမိဳင္ ပုခံုးသားေလးမ္ားမြာ ်ဖဴေျဖးႏုအိသၫၠို ်မင္ေရလသၫ္။
ေဘာႅီကိုခၽၾတႅိုက္ၿပီး ထဘီကို်ပင္ဝတႅိုက္ရၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္၏ လံုးဝႏ္း်ဖဴေျဖး မို႔ေမာက္ေေနသာ
ေ႐ႊရင္အစံုကို လြမ္း်မငႅိုက္ေရလသၫ္။ ထဘီကို အနၫ္းငယၼကာ ေအာကၡံေဘာင္းဘီကို ႀဆဲခၽၾတ္အခ္မြာေတာ့
်ဖဴေျဖးေခ္ာျမတ္ေေနသာ မမၿမိဳင္၏ ေ်ခသလံုးသားေလးမ္ားႏြင့္ ေပါငၱႏ္ႀကီးႏြစ္ေခ္ာင္းကိုပါ ်မင္ေရေလတာ့သၫ္။
မမၿမိဳင္၏ အလြတရားမ္ားက ကၽျႏ္ေတာ့ၠို အႀကီးအက္ယ္ ဖမ္းစားေေနလၿပီ။ ေပါင္ၾကားမြ လီးတႏၠ အလို
ေအလ္ာက္ ေတာငၼတႅာသ်ဖင့္ လက္်ဖင့္ အသာအယာ ျဖေျဖလးဆုပၠိုင္ၿပီး ျပတ္ေပးေနေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ
ေရခ္ိဳးထဘီကို လဲဖို႔ရႏၳဘီကို ခၽၾတၡ္လိုက္ရာၾတင္ေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ္ေခါင္းနပႏ္းမ္ား ႀကီးၾသားၿပီး မ္ကၥိကို
ထရံဘကၠို အသာအယာတိုးကပ္ ၾကည့ၼိလိုက္ေလသၫ္။
မမၿမိဳင္ရဲ႕ဆီးစပၷားၾတင္ အခ္ဳပ္ရာေလးတစၡဳကို ေၾတ႔မိေလသၫ္။ ေအာၾကၱင္ေတာ့ ေအမႊးေရးေရးေလး
မ္ားနဲ႔ အဖုတ္ႀကီးကို ေၾတ႔ေနေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ေရခ္ိဳးထဘီကို ယူရႏၱဘက္သို႔ လြည့ႅိုက္ေသာအခါၾတင္
မမၿမိဳငၹင္သားႀကီးမ္ားက ႀကီးမားဝိုင္းစက္ေနၿပီး ေဘးသို႔ပငၠားေနၿပီး အလယၠအႀကဲေၾကာင္းမြာ အနၫ္းငယ္
ေဟနသၫၠို ထငၳင္႐ြား႐ြား်မင္ေရလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ထဘီကိုေအာကၼြ ငံု႔၍ေကာက္ယဴလိုက္ရာ ႀကီးမားဝိုင္း
စက္ ကားျစင့္ေေနသာ တငၸါးႀကီးမ္ားအလယၼြ အဖုတ္ႀကီးမြာ ေအနာက္သို႔ ်ပဴၾထကႅာေလသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏ္ႀကီးမြာ အျစမ္းကုႏ္ေတာငၼတႅာေသာေၾကာင့္ လက္်ဖင့္ ဆုပၠိုင္ ထားေရလသၫ္။
မမၿမိဳငၼြာ ေရခ္ိဳးဖို႔ရႏ္ အခႏ္းအ်ပင္သို႔ ၾထက္ၾသားသ်ဖင့္ ကၽျႏ္ေတာႅၫ္း ထမင္းေႀကာၥားဖို႔ရႏ္ မီးဖိုေခ္ာင္ဆီသို႔
ၾသားရႏ္်ပငႅိုက္သၫ္။ မီးဖိုေခ္ာင္ဆီသို႔ ေရာက္၍ ထမင္းေႀကာၠို ခူးခပ္ေနစၪ္ မမၿမိဳငၼြာ ေရတိုငၠီၾတင္
ေရခ္ိဳးေေနလၿပီ။ ထမင္းေႀကာၠို ဒယ္အိုးထဲမြ ခူးေနစၪ္အၾတင္း မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးေနသၫၠို ခိုးၾကၫ့္လိုက္ရာ မမၿမိဳင္
မြာ ဆံပငၠို ေရမဆိုေစရႏ္ ဆံထံုးထံုးထားေလသၫ္။
မမၿမိဳငႅၫၢဳတၷားမြာ ေမႊးညႇင္းႏုေလးမ္ားမြာ ေရစက္ေလးမ္ားႏြင့္ တစၼ္ိဳးၾကၫ့္လို႔ ေကာင္းေေနလသၫ္။
ပုခံုးသားေလးမ္ား ေအပၚၾတငႅၫ္း ေရစကၼ္ားက ခိုၾတယႅ္က္႐ြိေေနလသၫ္။ ေဘးတိုက္်မင္ရသ်ဖင့္ ထဘီက
ေရစိုေသာေၾကာင့္ မမၿမိဳင္၏ ႀကီးမားကားျစင့္ လံုးဝႏ္းေေနသာ တငၸါးႀကီးမ္ားက ကပ္ေနၿပီးအၾလႏၸင္ၾကၫ့္ေကာင္း
ေလြေပတာ့သၫ္။ အတႏ္ၾကာေအာင္ရပ္ၾကၫ့္ေနရင္း ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏၼြာ အျစမ္းကုႏ္ ေတာငၼတ္ လာေေပတာ့
သၫ္။ သို႔ေပမဲ့ ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့စူးစိုက္ၿပီး မမၿမိဳင္၏အလြအပမ္ားကို ခံစားေေနလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ေရခ္ိဳးေန
ရင္းမြ လြမ္းၾကၫ့္ၿပီး
“ ဟဲ့…. ဘာလုပ္ေနတာလဲ… ေ႐ြ႕မြာၾသားမစားဘူးလား… ေကာၹီေသာကၡ္င္ရင္… ေကာၹီမစၳဳပ္ ႐ြိတယ္
ေနာ္ ”
ကၽျႏ္ေတာၼြာ သူခိုးလူမိသကဲ့သို႔ ်ဖစ္ၾသားၿပီး ေၾကာင္အမ္းအမ္း်ဖစ္ေနရာ…. မမၿမိဳငၠ
“ အဲမြာဘဲ ထိုငၥားရငၥားေလ…. မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးၿပီးရင္ ေကာၹီေဖ္ာ္ေပးမယ္ ေနာ္…. ခေဏစာင့္……”
“ ဟုတ္….ဟုတၠဲ့….မမၿမိဳင္…..”
ကၽျႏ္ေတာ့္မြာ ေရငတၱဳႏ္းေရၾတင္းထဲက္ ဆိုသလိုမ္ိဳး မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးေနသၫၠို ထမင္းေႀကာၥားရင္း
ၾကၫ့္ေရတာ့မၫၠို ဝမ္းသာၾသားေေလတာ့သၫ္။ မီးဖိုေခ္ာျငၱငႅၫ္း စားၿပဲတစႅံုးႏြင့္ ကုလားထိုငၼ္ား
႐ြိပါသၫ္။ ဟင္းသီးဟင္းျရကၼ္ား၊ သားငါးမ္ားအား ခုတၳစၹို႔ရႏ္အၾတက္ ထားထား်ခင္း ်ဖစၸါသၫ္။ ယခုေတာ့
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ထိုေနရာေမြန၍ ထမင္းေႀကာၥားရင္း မမၿမိဳင္၏ ေရစုိေေနသာခႏၶာကိုယ္ေကာက္ေၾကာင္းအလြကို
အားရပါးရႀကီး ၾကၫ့္ျခင့္ေရေလတာ့၏။
မမၿမိဳင္သၫ္ ေရခ္ိဳးေနရင္းမြ လကၱဖက္်ဖင့္ သူမ၏ေပါင္ၾကားသို႔ ျပတၱိုက္ေနပါသၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္
တဖက္သဳိ႔လြၫ့္ကာ ဆပ္်ပာကို ေ်ခသလံုးသားမ္ားသို႔ ငံု၍တိုက္ေေနသာအခါ မမၿမိဳင္၏ ႀကီးမားကားျစင့္ေေနသာ
ဖင္သားႀကီးမ္ားက ေရစိုေေနသာထဘီေအာကၼြ ႐ုႏ္းၾထက္ေတာ့မတတ္ ႂၾကတက္ေေနေလတာ့သၫ္။ ထိုအခ္ိႏ္
ၾတင္ မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးေေနသာေနရာ ေအနာကၷားသို႔ ေျခးဝဲစားေျခးထီႏြင့္ ေျခးေမရာကႅာၿပီး ေျခးထီးက ေျခးမ
ေနာက္သို႔ တၾကၡၿပီး ေညႇာင့္ေေနေလတာ့သၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ တခ္ကၼြ္ လြၫ့္ၾကၫ့္ၿပီး မသိခ္င္ ေယာင္ေဆာင္
ကာ ဆကႅက္၍ ေရခ္ိဳးေေနလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာေတာ့ မမၿမိဳင္ေရာ ေျခးထီးနဲ႔ေျခးမတို႔၏ လိုးၿပဲကိုပါ မ္က္ေတာင္
မခတၥတမ္း ၾကၫ့္ေနမိေေလတာ့သၫ္။
မမၿမိဳငၼြာ ေရခ္ိဳးေနရင္း နားထဲသို႔ ေရဝင္ၾသား၍ထင္ ေ်ခတဖကၠိုေဆာင့္ကာ နားထဲမြ ေရကိုခါထုတ္ေေနလ
သၫ္။ ထိုအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္၏လံုးဝႏ္းကားျစင့္ေေနသာ ဖင္သားႀကီးႏြစႅံုးမြာ ေက္ာက္ေက္ာတံုးကဲ့သို႔ တတံု
တံု်ဖင့္ လႈပၥိလႈပၥိ ်ဖစ္ေေနလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မဆီမဆိုင္ ကိုႂၾကက္ႀကီးကို ေ်ပးသတိရမိေလသၫ္။
ကိုႂၾကက္ႀကီးသာ ဤကဲ့သို႔ေသာ ်မျငၠင္းကို်မင္ရပါက မၫၠဲ့သို႔်ဖစၼၫၷၫ္းဟု စၪ္းစားမိေလသၫ္။
မမၿမိဳငၠ ထဘီရငႅ္ားကို ်ပႏ္်ပင္ဝတ္ေသာအခါ မို႔ေမာက္ဝင္းျမတ္ေေနသာ ေ႐ႊရင္အစံုကို လြစၡနဲ်မင္ရ်ပႏ္ေလ
သၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ ေရကႏ္ေဘာငၠို အား်ပဳကာ ထိုငၳ်ပဳလုပ္ေန်ပႏ္သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္စိတၳဲၾတင္ေတာ့
ထူးဆႏ္းျစာ မမၿမိဳင္ ဘာလုပၱာပါလဲဟု ေၾတးထငၼိေနပါသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ေရကႏ္ေဘာငၠို လက္ႏြစၹက္်ဖင့္
အား်ပဳကာ ေအာက္သို႔ထိုငၡ္လိုကၥၪၱျင္ ေရစိုေေနသာထဘီက မမၿမိဳင္၏ ၿပိဳငၥံ႐ြားတငၸါးႀကီးမ္ားကို တင္းက္ပ္
ျစာကပ္ၾသားၿပီး ေ်ခသလံုးသားမ္ားႏြင့္ ထိကပၼိၾသားၿပီး လႈပၥိလႈပၥိ်ဖစ္ၾသားေလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ ကၽျႏ္ေတာ့္ဘက္
သို႔ ေက္ာေပးကာ ထဘီကိုဒူးအထက္သို႔မတင္ၿပီး ေရညႇစ္ေေနသာအခါ မမၿမိဳင္၏ ဖင္သားႀကီးႏြစႅံုးႏြင့္ အလယၼြာ
အႀကဲေၾကာင္းကို ထငၳင္ႀကီး်မင္ေရလသၫ္။
မမၿမိဳင္၏ေနာကၸိုင္းအလြသၫၠား ၿပိဳငၥံ႐ြား်ဖစ္သၫ္။ ဒါေၾကာင့္ပင္ ရျပၠကၳဲမြ လူပ္ိဳႀကီးမ္ား၊
အိမ္ေထာင္သၫၼ္ားပငၼက္ႏ္ မနကၼမၿမိဳင္ေစ္းၾသား၍ လကၻက္ရၫ္ ဆိုင္ေအ႐ြ႕မြအ်ဖတ္ အားလံုး၏
မ္ကႅံုးေၾတက မမၿမိဳင္၏ ေနာက္ေက္ာသို႔သာ ကပၸါၾသားၾေကလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မ္ကႅံုးမ္ားသၫ္ မမၿမိဳင္၏
်ဖဴေျဖးေခ္ာျမတ္၍ ေရစိုေေနသာ ေ်ခသလံုးေလးမ္ားဆီကို ၾကၫ့္မိလိုက္ေလသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ အသားအရၫ္
သၫႅၫ္း ်ပစၼ္ိဳးမြဲ႔မထငၸင္ ်ဖစ္ေလသၫ္။ ၾလႏၥျာမြပင္ ၾကၫ့္လို႔ေကာင္းလြ၏။
မမၿမိဳင္ေရခ္ိဳးတာကိုၾကၫ့္ေနရင္း ကၽျႏ္ေတာ့္လီးတႏ္ႀကီးမြာ ၾလႏၥျာမြပင္ ေတာငၼတႅ္က္ ႐ြိေလသၫ္။
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ေျခးထီးႏြင့္ေျခးမလိုးသကဲ့သို႔ မမၿမိဳငၹင္ႀကီးအား ေလးဘကၠဳႏ္းခိုင္းလ္က္ ေနာေကၼြန၍ အၾလႏ္
လိုးခ္င္ေနမိသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့ႅီးတႏ္ႀကီးအား အသံုး်ပဳခ္င္ေသာစိတၼ္ား ေပၚၾလငႅာရပါေတာ့
သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၻယ္အခ္ိႏ္ေလာကၳိ ေငးေမာေေၾတေဝနမိသၫ္ မသိပါ။ ေပ္ာ့ေပ္ာင္းႏူးညံ့ေသာလကၼ္ားသၫ္
ကၽျႏ္ေတာ့္ပုခံုးေပၚသို႔ က္လာမြ ်ပႏ္သတိ ရမိေလသၫ္။
“ ဟဲ့…… ေမာင္ေလး….. ထမင္းေႀကာၼစားဘဲ… ဘာေၾတစၪ္းစားေနရတာတံုး…”
“ အင္း……အို……မမၿမိဳင္…..ကၽျႏ္ေတာ္သိခ္ငႅိုကၱာ….. ဟိုးဟိုး…. ဟာ… ဘာ်ဖစ္ေနတာလဲဟင္……”
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ႀကံမိႀကံရာ ေ်ပာမိေ်ပာရာ ေျခးထီးႏြင့္ေျခးမလိုးေနသၫၠို ေမးဆတ္်ပၿပီး မမၿမိဳငၠို
ေမးလိုကၸါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠ ဒီလိုေမးလိုက္ေသာ အခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳငၠ ေျခးထီးႏြင့္ေျခးမကိုၾကၫ့္ၿပီး
ၿပံဳးပါသၫ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့ၠိုလၫ္း စူးစိုက္ၿပီးၾကၫ့္ပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠ ျစပၠ္ယႅက္်ပေတၠလးနဲ႔မို႔
မမၿမိဳင္၏ စူးစိုကၼႈကို ေအနခက္ေရေလတာ့၏။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္ဆီမြ တံု႔်ပႏၼဲ့စကားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနမိပါ၏။
“ ေ်ပာေလ….. မမၿမိဳင္…. ဟိုဟာ… ဘာ်ဖစၱာလဲဟင္……”
“ အို….. ေမာင္ေလးကလဲ… ဘာေေၾတ႐ြာက္ေမးေနတာလဲ…. နင္ငယ္ငေယၠလးဘဲ ႐ြိပါေသးတယ္…..
ဒါမ္ိဳးကို သိခ္ငႅို႔ေမကာင္းဘူး… ဟဲ့….. ”
မမၿမိဳေငၠတာ့ မူပါပါနဲ႔ေ်ပာသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မ္ကၥိေကတာ့ မမၿမိဳင္၏ႀကီးမားျစင့္ကားေေနသာ တငၸဆံု
ႀကီးကိုသာ အနီးကပၥဴးစိုက္ၾကၫ့္မိေေနလသၫ္။ကၽျႏ္ေတာ့္ရငၼြာလၫ္း တဒိတၵိတၷဲ႔ခံု်မၫႅ္က္႐ြိပါေတာ့သၫ္။
“ ေ်ပာ်ပပါ… မမၿမိဳင္ရယ္….. ကၽျႏ္ေတာ္သိခ္ငႅို႔ပါ……”
ထိုအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္တကိုယႅံုးကို သိမ္းႀကံဳးၾကည့္ၿပီး ….
“ ဒါမ္ိဳးဆိုတာ မၾကၫ့္လဲမၾကၫ့္ရဘူး… ေမ်ပာလဲေမ်ပာရဘူး….. နင္သိပၠဲတာဘဲ ကဲပါ…. ေမာင္ေလး
သိပ္သိခ္င္ေနရင္ မမၿမိဳင္ညက္ေမြ်ပာ်ပမယ္…. ၾကားလား…..”
မမၿမိဳေငၠတာ့ သူ႔စကားဆံုးၾသားေတာ့ လြၫ့္ၾထက္ၾသားပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာေတာ့ မမၿမိဳင္၏နိမ့္ခ္ၫ္
်မင့္ခ္ၫ္်ဖစၠာ ခါယမ္းေေနသာ တငၸါဆံုႀကီးကိုၾကၫ့္ကာ တံေၾတးမ္ိဳခ္မိလုိကၸါေတာ့သၫ္။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ အခ္ိႏ္
က ညဘက္သို႔ ခ္ၫ္းနင္းဝင္ေရာကႅာပါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ အခႏ္းၾတင္းသို႔ဝငၠာ အိပ္ယာေပၚၾတင္
လဲေလ္ာင္းေနရင္း မမၿမိဳငၠို ေစာင့္ေေနလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာၠ မမၿမိဳင္သဴ႕အခႏ္းထဲကို ဝငႅာရင္ ေန႔လၫၠ
ေ်ပာ်ပမၫ္ဟဳ ေ်ပာထားေသာစကားကို အေစကာကၠာ မမၿမိဳင္၏ဖင္ႀကီးကို ကုႏ္းခိုင္းၿပီး လိုးရႏ္ႀကံစၫ္
ေနမိေလသၫ္။
အိပ္ယာထၾကၱင္ စၪ္းစားရင္းအိပ္ေပ္ာ္ၾသားပါသၫ္။ အိပၼကၳဲၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳငၠ ေလးဘကၠဳႏ္းလ္က္
ကၽျႏ္ေတာၠ မမၿမိဳင္၏ဖင္ႀကီးကို လက္ႏြစၻက္်ဖင့္ ကိုငၠာ အားရပါးရႀကီး ေဆာင့္လိုးလ္က္႐ြိေနပါသၫ္။ ေတရး
ႏို္းလာေသာအခါၾတင္ေတာ့ ေတလာကလံုးအိပ္ေမာက္လ္က္႐ြိေနပါေတာ့သၫ္။ ဟိုေအဝးဆီမြ ေျခးေဟာင္သံ သဲ့သဲ့
ၾကားေရလသၫ္။ ေျခးေဟာင္သံၾကားလိုက္ေရသာအခါၾတင္ေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ခ္က္်ခင္းပင္ အိပ္ယာမြထကာ
မမၿမိဳင္အခႏ္းဘက္ဆီသို႔ ေ်ခလြမ္းလြမ္းလိုကၸါေတာ့သၫ္။
မမၿမိဳငၼြာအိပ္ယာထၾကၱင္ လဲေလ္ာင္းလ္က္႐ြိပါသၫ္။ အိပ္ေပ္ာ္ေနဟႏ္ေတာ့ မတူပါ။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္
မမၿမိဳင္အနားသို႔ အသာအယာေလးတိုးကပ္ၾသားပါသၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ သနပၡါးကို ေ်ခဆံုးေခါင္းဆံုးလိမ္းထား
သ်ဖင့္ သနပၡါးနံ႔ေလးမ္ားက အခႏ္းၾတင္းဝယ္ ေမႊးပ္ံ႕ေနပါသၫ္။ မမၿမိဳင္ ပုခံုးေလးကို ျဖေျဖလးကိုငၠာ…….
“ မမၿမိဳင္…..”
“ ဟင္…….ေမာင္ေလး…….”
မမၿမိဳေငၠတာ့ စိတ္ေမာသလိုနဲ႔ ကၽျႏ္ေတာ့ၠို ်ပႏ္ေခၚလိုက္ေလသၫ္။
“ ကၽျႏ္ေတာ့္ကို မမၿမိဳင္ ေ်ပာ်ပမယ္ဆို……”
“ ေအး…..ေ်ပာ်ပမယ္……ဒါေပမဲ့….ခကၱၾယၠဲ႔…..မမၿမိဳင္ေ်ပာ်ပရမြာက လက္ေၾတ႔မြ်ဖစၼြာၾက……”
“ အဲဒါကပိုၿပီး သဘာဝက္တာေပါ့ မမၿမိဳင္ရဲ႕……ကဲေ်ပာစမ္းပါ…..ဘယႅိုလက္ေၾတ႔ ်ပမြာလဲဟင္…….”
“ ဟင္…..ေမာင္ေလးေနာ္….ဒါမ္ိဳးဆိုတာ ဘယ္သဴ႕ကိုမြ ေမ်ပာရဘူးေနာ္…..”
“ အို…..စိတၡ္စမ္းပါ…..မမၿမိဳင္ရယ္….ကၽျႏ္ေတာ္ သိရရင္ေတာၸါၿပီ…..”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳငၠိုသာ လိုးဘို႔ရႏၥိတ္ေဆာေနသ်ဖင့္ ၾလၾယႅယၸင္ ေ်ပာလိုကၸါသၫ္။
မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္၏ အနီးသို႔တိုးကပႅာၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ ႏြာေခါင္းနဲ႔ သူ႔ပါးကိုကပ္ေပးပါသၫ္။ ေပါငၵါရန႔ံ
သနပၡါးရနံ႔ ေလးသင္းေေနသာ မမၿမိဳင္၏ ပါးအိအိေလးကို ႐ႈ႐ိႈကၼိေသာအခါ ရငၳဲမြာေဝဒနာတစၼ္ိဳးကို
ခံစားေရလသၫ္။
မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္ငပဲဆီသို႔ သူ႔လကၠိုဆႏ္႔ၿပီး ဆုပၠိုငႅိုက္ေသာ အခါေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ငပဲႀကီးမြာ
မတၠနဲပင္ ေတာငၼတႅာေလသၫ္။ ထိုအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳငၠ ပိုမိုၿပီးဆုပ္ႏြယ္ ကစားေပးေလသၫ္။
ခဏၾကာေသာအခါၾတင္ေတာ့ မမၿမိဳင္၏ လကၱဖကၠ ကၽျႏ္ေတာ့္လကၠို လာကိုငၸါသၫ္။ ၿပီးေတာ့ ေတနရာ
ဆီကို ကိုင္ေေစလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့ႅက္အၾတင္းမြာေတာ့ တဆုပၱခဲႀကီးနဲ႔ အိစကၥက္ႀကီးကို ကိုင္ေနရသၫ္
်ဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရသာေၾတ႔ေနမိပါသၫ္။
“ ဆုပ္ႏြယၠစားစမ္း…ေမာင္ေလး….”
မမၿမိဳင္ေ်ပာသလို ကၽျႏ္ေတာၠ လုပ္ေပးလိုက္ေလသၫ္။ ဟုတၸါသၫ္ မမၿမိဳင္၏ ေ႐ႊရင္ၿဖိဳးၿဖိဳးႏို႔ႀကီးႏြစ္
လံုးက ဆုပ္ႏြယႅိုကၱိုင္း တကိုယႅံုး ဓာတႅိုကၡံရသလိုပင္ ခံစားေနရပါၿပီ။
“ ေမာင္ေလး….”
“ ဗ္ာ…..မမ….”
“ မမ…..ႏို႔ကိုစို႔စမ္းပါၾကယ္…..”
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ ႏို႔သီးေခါင္းစိမ္းေလးမ္ားကို စို႔ေပးေနမိသၫ္။ ထိုအခါေမတာ့ မမၿမိဳင္သၫ္
လူးၾလႏ္႔လာသၫ္ဟဳ ကၽျႏ္ေတာၳငၸါသၫ္။ ႏို႔စို႔ေပးလိုက္ေသာအခါၾတင္ မမၿမိဳင္၏လကၠ ကၽျႏ္ေတာ္၏ လီးတႏ္
ကို ပိုၿပီးဆုပၠိုငႅိုက္်ခင္း ်ဖစၸါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္စိတၱို႔မြာလၫ္း ေတ်ဖးေ်ဖးနဲ႔ ဘယႅိုခံစားမႈမြႏ္း
မသိေအာငၸင္ ်ဖစ္ေနေရလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ ႏို႔ႏြစႅံုးကို ဘယ္်ပႏ္ညာ်ပႏၥို႔ေပး ေနပါသၫ္။
မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္၏လံုခ္ၫၠို ၾကင္းလံုးခၽၾတၡ္လိုက္ေလသၫ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္လကၠိုလၫ္း တခုေသာ
ေနရာသို႔ ႀဆဲတငႅိုကၸါသၫ္။
“ ျပတ္ေပးစမ္း…..ေမာင္ေလး……”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳင္ေ်ပာသလို ျပတ္ေပးလိုကၸါသၫ္။ မမၿမိဳင္၏ ေဖါင္းေဖါင္းအိအိ ေစာကၹဳတ္
ႀကီးေပၚမြ လက္ညိဳး်ဖင့္ အထက္ေအာျငၸတ္ေပးလိုက္ေလသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္ ျပတၹႏၼ္ားေသာ အခါၾတင္ေတာ့
မမၿမိဳငၼြာ တအင္းအင္း်ဖစႅာၿပီး….
“ ေမာင္ေလး….”
“ ဗ္ာ…..မမၿမိဳင္…..”
“ ကဲ…ေအပၚကိုတက္ၿပီးျခစမ္း….”
“ ဘယ္ေအပၚကိုလဲဟင္….မမၿမိဳင္…..”
“ ဗိုက္ေပၚကိုႀကဲ႔…..ဗိုက္ေပၚကို….”
မမၿမိဳေငၠတာ့ အားမလိုအားမရနဲ႔ဆိုပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္ေ်ပာသလိုပင္ ဗိုက္ေပၚသို႔
တၾကၡလိုကၸါသၫ္။ ထိုအခါမြာေတာ့ မမၿမိဳငၠ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးတႏၠိုႀဆဲကာ သူ႔အဖုတ္ဆီသို႔ေတ့လိုက္သၫ္။
“ မမၿမိဳင္….ေ်ပာသလိုလုပ္ေနာ္….”
“ အင္းပါ……မမၿမိဳင္ရဲ႕ ်မႏ္်မႏ္ေ်ပာပါ…..”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳငၠိုလိုးခ္ငႅြပါၿပီ။ မမၿမိဳင္သၫ္ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးထိပၠို သူ႔ေစာကၹဳတ္ဝသို႔ ေတ့
ေပးၿပီးေနာက္…..
“ ကဲ…..ေမာင္ေလး…..မင္းဟာႀကီးကို ေဆာင့္ၾသင္းလိုက္ေတာ့ေလ….”
“ အင္း….မမၿမိဳင္…..”
ကၽျႏ္ေတာၠေတာ့ မမၿမိဳင္၏ေစာကၹဳတ္ႀကီးထဲသို႔ လီးႀကီးအား တအားပင္ ေဆာင့္ၾသင္းလိုက္ေေလတာ့
သၫ္။
“ ျစပ္…..ႁျဗတ္….” ဟူေသာအသံႏြင့္အတူ
“ အင့္….”ဟူေသာ မမၿမိဳင္၏အသံေကလးမြာ ေပၚၾထကႅာပါေတာ၏။ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးႀကီးမြာလၫ္း ပူေႏျး
ေသာအရသာကိုခံစားေနရၿပီး တကိုယႅံုးတဆတ္ဆတ္ တံုေနမိေလသၫ္။ မမၿမိဳငၠ သူမ၏ဖင္ႀကီးမ္ားကို
ေအာေကၠန၍ ေကာ့ေပးေနၿပီး ကၽျႏ္ေတာၹငၠို လက္်ဖင့္ႀဆဲဖိလိုက္ႏြင့္ အလုပၼ္ားေနပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့ၼြာလၫ္း
ထိုအခါမြပင္ ေသဘာေပါကႅာပါသၫ္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္အ်ပဳကိုခ္ၫ္း အားကိုးေမေနတာ့ဘဲ
မမၿမိဳငၹင္ႀကီး ေကာ့ေပးလိုကၱိုင္း ေဆာင့္ေဆာင့္ခ္၍ လိုးရာ ျဂငၠ္ၿပီးအရသာမ္ား ထူးကဲလာရပါေတာ့သၫ္။
ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ အရသာကိုသိေသာအခါၾတင္ေတာ့ ပိုမိုၿပီး ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း ေဆာင့္မိေေလတာ့သၫ္။
ထိုအခါၾတင္ မမၿမိဳင္သၫ္ တအင့္အင့္ႏြင့္ ေဝဒနာကို ခံစားေနရသလို်ဖစ္ေနပါ၏။ အခ္က္သံုးေလးဆယ္ေလာက္
လိုးေဆာင့္ၿပီးေသာအခါၾတင္ေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ လီးတံအၾတင္းက လရၫၼ္ားက မမၿမိဳင္၏ ေစာကၹဳတၳဲသို႔
လႊတၳဳတ္ မိေေလတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ ခ္က္်ခင္းပင္ တကိုယႅံုးတဆတ္ဆတၱံုၿပီးေတာ့ အသဲႏြလံုးထဲမြာ
အမ္ိဳးအမၫၼသိေသာ ေဝဒနာကို ခံစားလိုက္ရပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာ တကၱက္ႂၾကႂၾက႐ြိၿပီးေနာက္ ၿငိမ္ၾသားရပါ
ေတာ့သၫ္။ မမၿမိဳငၼြာလၫ္း ကၽျႏ္ေတာ္အား တအားပင္ ်ပႏၹကၳားပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ကိုယ္ေပၚမြာ
လူးၾလႏ္႔ေနမိပါသၫ္။ မမၿမိဳင္သၫ္ သက္်ပင္းခ္ၿပီးေတာ့ ကၽျႏ္ေတာ့္ကို ပါးခ္င္းကပၳားပါသၫ္။ ၿပီးေတာ့……
မမၿမိဳငၠ…. မျပင့္တျပင့္ေ်ပာသၫ္။
“ ဘယႅိုလဲ….ေမာင္ေလး……သိၿပီလား…..ေကာင္းလား…..”
“ အား…..အရမ္းေကာင္းတာဘဲ…..မမၿမိဳင္….”
မမၿမိဳင္ ကိုယ္ေပၚမြာဘဲ ခဏမြိႏ္းေနရင္းမြ မမၿမိဳင္၏ သနပၡါးရနံ႔ သင္းေေနသာ ပါးေလးႏြစၹကၠို
အားရပါးရ ေမႊးၾကဴလိုကၸါသၫ္။ မမၿမိဳငၼြာလၫ္း ကၽျႏ္ေတာ့္ကို ်ပႏႅၫ္ၿပီး ဖက္ရမ္းနမ္း႐ႈတ္ေလရာ လီးႀကီး
မြာ ေတာငၼတႅာပါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္သၫ္ မမၿမိဳင္၏ ေပါင္ႏြစႅံုးကို ပုခံုးေပၚသို႔ မတငႅိုက္ၿပီး
လီးႀကီးကို မမၿမိဳင္၏ ေစာကၹဳတၳဲသို႔ ထပၼံလိုးေဆာင့္ၾသင္းလိုက္သၫ္။ မမၿမိဳငၠလၫ္း သူမ၏ဖင္ႀကီးကို
ေအပၚသို႔ ်ပႏ္်ပႏ္ေကာ့တင္ေပးေလရာ ေအဆာင့္နဲ႔အပင့္ ေအတာၸင္ စၫ္းခ္က္ညီေလသၫ္။ ထိုအခါမြာေတာ့
ကၽျႏ္ေတာ့္စိတၼြာ ပိုၿပီးလႈပ္႐ြားလာပါသၫ္။ ထိုေၾကာင့္ပင္ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္ စိတႅိုကၼာႏၸါပင္ ေဆာင့္လိုကၼိေသာ
အခါေမတာ့….
“ ျဖတ္….ဖတ္…..ၾဘတ္….ပၾလတ္….”
ဟူေသာ အသံပျငၳက္ေပၚလာပါသၫ္။ တိတ္ဆိတ္ေသာ ညကာလ်ဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ အသံမြာ အခႏ္း
ၾတင္းဝယ္ ညံေနပါေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္၏ အားပါးေသာ ေဆာင့္ခ္ကၼ္ားေၾကာင့္ မမၿမိဳငၼြာလၫ္း တအင္းအင္းနဲ႔
ခံစားေနရပါသၫ္။
“ ေမာင္ေလး…..”
“ ဘာလဲဟင္…..မမၿမိဳင္…..”
“ ေ်ဖး ေ်ဖးၾကယ္…… သူမ္ားေၾတ ၾကားကုႏၸါအံုးမယ္……”
မမၿမိဳင္၏အသံမြာ အရငၠနဲ႔မတူဘဲ အၾလႏၸင္ တပၼက္ေေနသာ အသံ်ဖစ္သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္သၫ္
မမၿမိဳင္ေ်ပာလိုကၼြပင္ အၾကမ္းလိုးေဆာင့္ေနမႈကို နဲနဲေလ္ာ့လိုကၼိပါသၫ္။ သို႔ေပမင့္ မမၿမိဳင္၏ေစာကၹဳတ္ႀကီးမြ
အရၫၼ္ားက႐ႊဲ႐ႊဲစိုၿပီး ၾထက္ေေနသာေၾကာင့္ ျစတ္..ျဖတ္…..ျစတ္….ျဖတ္… ဟူေသာအသံမ္ားက ၾထက္ၿမဲပင္်ဖစၸါ
သၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ့္မြာလၫ္း တခါမြ္မခံစားဘူးေသာေၾကာင့္ အရသာမြာ အၾလႏၸင္ေကာင္းေနပါသၫ္။ ကၽျႏ္ေတာ္
သၫ္ ထိုးၾသင္းႀဆဲထုတၷဲ႔ အခ္ကၼြႏၼြႏၠေလးပင္ လိုးေဆာင့္ေနမိပါသၫ္။ မမၿမိဳငၼြာေတာ့ တခါတခါ တဟင္း
တဟင္းနဲ႔ လူးၾလႏ္႔ၿပီး ေကာ့တကႅာပါ
#Credit#
Comments
Post a Comment