အေမွာင္ေလာက၏သမီးငယ္

Unicode fonts

....

အမှောင်လောက၏ သမီးငယ်

နိဒါန်းအစ

မှန်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်......လှနေဆဲ......မိန်းခလေးသုံး လိုင်နာဆွဲသော...သေတ္တာ ပြားပြားလေးရှိ မှန်က မျက်နှာတခုလုံး မမြင်နိုင်သော်လဲ........မိမိကိုယ် မိမိ လှနေသေးကြောင်း.....ထင်လိုက်သည်.....ဘဝတွင် နာကျဉ်မှု...

ဝမ်းနည်းမှု သိက္ခာတရားတို့ ထပ်မံမရှုံးဆုံး နိုင်တော့ပြီ.......ထပ်မံလဲ ရှုံးဆုံးစရာ အလျှင်းမရှိတော့ပြီ....တကောင်ကြွက် တမျက်နှာဟူသည်....အမည်နာမ သာ ဆိုးသည်....သူမ အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်နိုင်သည်......မိမိဘဝ ခုမှ သုညဘဝ ဖြစ်နေသည်.....အရာရာက သူမအပေါ်မတရား.....ဘာမှမရှိလေ ကောင်းလေ......သို့သော်....သူမ မြတ်နိုးတာက အခုသူမ ကိုင်ထားသော လိုင်နာဗူးပြားပြားလေး နှင့် ထိုပစ္စည်းလေးပေးခဲ့သူ......သူမ အတွက် မိဘ ....မောင်...ညီမ....ဘာမှမလို....ဘာမှလဲမရှိတော့.....ဘာတွေဖြစ်မှန်းလဲမသိတော့.......သူမ ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း.....

မှန်ကိုကြည့်ပြီးသူမ ပြုံးလိုက်သည်......ပြုံးနေသော မျက်နှာအောက်တွင် ဝမ်းနည်းသောအမူအရာ.....နောက် နာကြည်းသော အမူအရာ.......

ဒုန်း.......ကျွီ........ဟူသော အသံနှင့် အတူ....ရဲ ဝတ်စုံဝတ် ...ရဲမေ ၂ ယောက်...ရောက်လာသည်....

"အပြစ်သူ....မယုယု......တရားရုံးသွားမယ်....လာခဲ့....."

သူမကတော့ မကြား...သူအတွေးနှင့်သူ.......ရဲမေ ၂ယောက်က စိတ်မရှည်နိုင်တော့........ချိုင်း ၂ ဘက်ကို တယောက် တဘက်စီကိုင်လိုက်ပြီး ဆွဲထူလိုက်သည်......

"ခွမ်း........"....ဟူသော အသံနှင့်အတူ လိုင်နာဗူးပြားပြားလေး လွင့်ကျသွားပြီး....လက်၂ လုံးသာသာ သာရှိသော...မှန်လေး..ကွဲသွားသည်......

"မလိုက်ဘူး...လွတ်...လွတ်....ကိုလေးရယ်....ကယ်ပါဦး....."

ရဲမေ ၂ ဦး ဖမ်းထားသည့်ကြားမှ......လိုင်နာဗူးလေး လှမ်းယူလိုက်သည်......မမှိတမှိ

ဆွဲမိဆွဲရာ....ဆွဲလိုက်တော့...မှန်ကွဲစလေး......သူမက အလျှော့မပေး...မှန်ကွဲစလေး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်..

"လွတ်လိုက်.....လွတ်လိုက် မှန်ကွဲစ..ကို....သွေးတွေ...သွေးတွေ...."ရဲမေ ၂ ဦးမှ အထိပ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်....

သူမ၏သွေးစက်တို့ က တဆက်ဆက် ကျနေလေတော့သည်......

ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွနု်ပ်တွဲဘက်

နပ်(စ်)ကော်ဖီ ပလိန်းကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်မွှေရင်း…….ကျွနု်ပ်…ခွက်ကိုကောက်ကိုင်လိုက်သည်…အတော်ပင် ပူလောင်သောရေနွေးကြောင့်ထင်သည်….ကြွေခွက်လေးမှာ မီးခဲအမျှ ပူနေသည်…..ဖဲရိုက်သည်ဟု သတင်းရပြီး ဖမ်းထားသော…လူသုံးယောက်ကို…ကျွနု်ပ် ပါဝါရှိသည်နှင့်အညီ….ဆိုင်ကယ်စီးသကဲ့သို့ ဒူးများကွေးခိုင်းထားသည်။ ထိုနောက် ၄င်းဆိုင်ကယ်စီးခိုင်းထားသော….လူ ၃ ယောက်၏ရှေ့တွင် ကျွန်ုပ်..ခုံဆွဲထိုင်ကာ…၄င်းတို့ထဲမှ ၁ ယောက်ကို ကော်ဖီခွက်ပူပူ ကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်…..

"ကျေးဇူးပဲ နယ်ထိန်းကြီး….ဟဲဟဲ…."

"အွန်….နင့်ကို သောက်ခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး….ငါသောက်ရမှာ ပူသေးလို့ ကိုင်ခိုင်းထားတာ…"

"ဆရာရယ်…ကျွန်တော်တို့ ညှောင်းလှပြီ….ဒူးတွေလဲ ချောင်နေပြီ…အိမ်ရောက်ရင် မိန်းမနဲ့ ပြသနာတတ်တော့မယ်ဗျ"

"ပြသနာတတ်ရင်…ငါ့လာခေါ်ဟေ့….ငါကိုယ်တိုင်လာပြီး….ဟင်းဟင်းနော်…."

ထို ၃ ယောက်ထဲမှ ပုပု ဝဝ တယောက်က "ဆြာကီးတို့ ကို ဝ တို့ပီးကမ်းထားလယ်ဝေ….ဆြာကီးတို့ …ခီလိုလုတော့ ဘီကောင်းမလဲ…."

ကျွှနု်ပ် ဒေါသ အလိပ်လိုက်တတ်သွားသည်…..ဒီတရုတ်ကြောင့် စားထားသမျှပေါ်ကုန်တော့သည်။ ကျွန်ုပ် လက်အောက်ရှိ ရဲများကလဲ….ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နှင့် ကျွနု်ပ် ၏ သမာဓိကို လောင်သလို ပြောင်သလို..လုပ်နေသည်…

"ဆြာကီးပဲ ပြောလယ်လေ….ဝ ကို နိုင်အောင်ကဇား…ဝ နိုင်ရင် စီယောက် စီဝှက်ဆို….ဝ ရှုံးနေလို့ ဆြာကီးစီ..ပိုက်ဆံလာယူကာမှ…ဆြာကီးက ဖမ်းလယ်….ဒါကောင်းတရား ဆြာကီး"

ကျွနု်ပ်..ဒေါသမှာ..ပိုပြီးထွက်သွားသည်..ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်မှ ပေးအပ်ထားသော…၆လုံးပြူးကိုထုတ်ပြီး တရုတ်ကိုချိန်လိုက်သည်……

"မင်းတို့ ပါးစပ်ပေါက်တွေပိတ်မလား…..ငါ..ပိတ်ပေးရမလား…ရော့…ဒီမှာ….ဝန်ခံကတိရေး……နောက်တခါဆို… အချူပ်ထဲသွားဖို့ပြင်…ဒါပဲ…"

ဝူး…တော်သေးတာပေါ့….ဟုကျွနုပ် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေခိုက်…….ကျွနုပ်၏ ကျွမ်းကျင်လျှင်မြန်မှုကို အခြေခံကာ….ကျွနုပ်အား တစုံတဦးက ကြည့်နေသည် ထင်ပြီး လှည့် အကြည့်……တီရှပ် အင်္ကျီနှင့် လူတဦး.. ဘာလဲဟု ကျွနုပ်မေးမည်ရှိသေး…..ထိုလူက

"ရှေ့ပိုင်းခရိုင်အထူး ရဲတပ်ဖွဲ့ဲ…..အကောင်းဆုံးတပ်ဖွဲ့ဝင်…ဒေါ်ဒေဝီ…ရောက်ရှိ….သတင်းပို့ပါတယ်"

"ညှက်ချာဖျား……."

ကျွနုပ်လန့်သွားသည်…..ပုံစံကယောင်္ကျားလေးပုံ…..သေချာထကြည့်သည်…..အင်း…ရင်ဘက်ကတော့ ခပ်မို့မို့…………ဂလု…..

"နေပါဦး ….မင်းက မိန်းခလေးလား"

"လေ့ကျင့်မှု ပြည့်ဝပြီးသား..ယောင်္ကျားတွေနဲ့ အတူတူ လုပ်နိုင်တဲ့ ရဲမေပါ….."

"အတူတူ လုပ်နိုင်တာတော့ ယုံဘူး…ဟီး"

"ရှင်….!!!"

"အော်…အခန်းထဲမှာ စောင့်နေ…ငါလာခဲ့မယ်….အထက်ကတော့ ငါ့တွဲဘက်တယောက်ရောက်မယ်ပြောသား"

ကျွနု်ပ်လဲ…ကျွနု်ပ်တွဲဘက်၏ အောက်ပါ အရည်အချင်းများအား…ဂလု..ရန်….. သိရှိစေရန်… .ကျွနုပ် အခန်းတွင်းဝင်မည်အလုပ်…

"တမိသားစုလုံး အသတ်ခံရလို့ ကယ်ပါဦး….ဆရာတို့ရယ်.."

ကျွနုပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အသားဖြူဖြူ ဆံပင်ရှည်ရှည်…ပန်းရောင် ဝတ်စုံလေး သေသပ်စွာ ဝတ်ထားသော

မိန်းမလှလေးတယောက်…တာဝန်ကျ ကင်းသမားရဲတယောက်က….

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဗျာ……ဘယ်မှာလဲ…."

ကျွနုပ်ကလဲ မွေးရာပါ အကျင့်အတိုင်း ကောင်မလေး လှလှမြင်လျှင်….အနံပဲခံရခံရ…ဟူသော အကျင့်အရ….ကျွနုပ်ရုံးခန်းထဲသို့ မဝင်ပဲ…..ကောင်မလေးနားသွားပြီး…တာဝန်ကျ ရဲကိုမောင်းထုတ်လိုက်သည်

"ဟေ့ကောင်…ကိုယ်အလုပ်ကို လုပ်….သွား…"

တာဝန်ကျရဲ…..ထွက်သွားချိန်တွင်….ကျွနုပ်မှာ…..ရှိသမျှသွားပေါ်အောင်ဖြဲပြပြီး

"ညီမလေး…..ဘာကူညီပေးရမလဲပြော…..ဟီး"

"တအိမ်လုံး အသတ်ခံရလို့ပါ ဆရာ….ယု လိုက်ပြပါ့မယ်"

"ကဲကဲ…ဒေါ်ဒေဝီ…..နဲ့ တပ်ဖွဲ့ ၁ ဖွဲ့ သွားမယ်ဟေ့"ဟု ကျွနုပ်ပြောပြီး ယု ဆိုသောကောင်မလေး၏အနံခံကာ လိုက်ခဲ့လေတော့သည်။

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

တံခါးဖွင့်လိုက်သည် ဆိုရင်ပဲ…….အလောင်းများကို သွေးအိုင်ထဲတွင်…သွေးအလူးလူးဖြင့်တွေ့ရတော့သည်… ယုဆိုသည့် ကောင်မလေးမှာ…အိမ်တွင်းဝင်ပြီး ဧည့်ခန်းရှိ ဆက်တီပေါ်တွင် ငူငူငိုင်ငိုင် ထိုင်နေသည်….ကျွနုပ်၏ အတွေ့ အကြုံအရ…ယောင်္ကျားလေးတဦး…သတ်သွားတာဖြစ်မည်ဟု မှတ်ချက်ချပြီးသကာလ…..ကျွနုပ်၏ လက်ထောက် ဒေဝီအားကြည့်လိုက်ရာ……….ရဲရဲတောက်….သတ္တိရှိလှပါသည်ဆိုသော လက်ထောက်မှာ…လက်ကိုင်ပုဝါ တထည်ဖြင့် မျက်နှာရှိ အရာများကို အုပ်ထားလေသည်….

ကျွနုပ်လဲ မပြောချင်တော့…….လှေကားအောက်နားရှိ အလောင်းကို…..သေချာကြည့်ပြီး

"ဒါ လှေကားပေါ်က ကန်ချတာနေမယ်…..တနာစရာ…."

ကျွနုပ်ပြောရင်း လျှောက်ရင်း အိမ်ထဲရောက်သော်လဲ ကျွနု်ပ်၏ လက်ထောက်နှင့် တပ်ဖွဲ့ လိုက်မလာချေ….. သို့နှင့်…

"ကဲကဲ….ဒေဝီ….လာအပေါ်သွားကြည်မယ်…..ကျန်တဲ့ကောင်တွေလုပ်စရာရှိတာလုပ်….တယ်နှေးတဲ့ကောင် တွေ….."

ဒေဝီတယောက် ကျွနုပ်အမိန့် ကိုမလွန်ဆန်ရဲ……အနောက်မှ ကုတ်ကုတ်နှင့် လိုက်လာသည်။(ကျွနု်မှာ ငယ်စဉ်က သရဲကြောက်သူပိပိ….တယောက်တည်းမတတ်ရဲ၍ဒေဝီကို လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်းသာ….ဤသည်ကား စကားချပ်)လှေကား ထိပ်ဆုံးရှိ အခန်းအား ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်…..ဘယ်သူမှ မရှိ……ထိုနောက် နောက်တခန်းကို ဆက်ဖွင့်ကြည့်တော့…ရေချိုးခန်း….ရေချိုးဇလုံထဲတွင် အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ရှိ….မိန်းခလေးတယောက် အလောင်း…..လည်ပင်းမှာလဲ တပတ် ပတ်ပြီး ရေထဲတွင် ရေမွန်းပြီး သေသော လက္ခဏာမျိုး…..အောက်က ဘောင်းဘီ အတို အပွ အပေါ်မှ တီရှပ်က လန်တတ်နေပြီး ရင်သား တဝှက်မျှပင်ပေါ်နေတော့သည်…..ကျွနု်ပ်လဲ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် အလောင်းနား ကပ်ကြည့်ပြီး…

"တော်တော်လှတာပဲ…နှမြောစရာချည်းကွာ….."

နွေရာသီ၏ ပူလောင်မှုကြောင့် ကျွနုပ်…အလောင်းလည်ပင်းတွင် ပတ်နေသော တဘက်ကို ယူလိုက်ပြီး ရေစိမ်ကာ….မျက်နှာသို့ အားပါးတရ သုတ်လိုက်သည်….ထိုနောက် ဒေဝီ ကို မျက်နှာသုတ် တဘက်အားလှမ်းပေးလိုက်သည်….

"သက်သေပဲ..သိမ်းထား…….."

ဒေဝီက ကျွနုပ်လုပ်သဗျ….မှတ်ရန်….စာရွက်ထုတ်နေစဉ်…..ကျွနုပ်မှာ အလောင်းတွင် ပေါ်နေသော..နို့တဝှက်ကို လက်ဖြင့် ကိုင်ကြည့်မိသည်…..ကိုင်လို့ကောင်းတယ်ဟ….ဟီး ကျွနုပ်၏ သာယာမှု မဆုံးသေခင်….လက်ထောက်မှ လှမ်းပြောလေသည်

"ရှင်..ဒါ…ဘာလုပ်တာလဲ"

"ဟ….မသိရင်မှတ်ထား…လူမိန်းမတွေဟာ သေပြီးရင် ရင်ဘက်က တဖြည်းဖြည်းမှ မာလာတာဟ"

"အွန့် …မကြားဖူးပါဝူး……"

"အေး ….မသိရင်မှတ်ထား…ဒီမိန်းခလေးသေတာ ၁၂ နာရီကြာပြီ….နေအုံး"

ကျွနုပ်မှာ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ဆရာကြီးလုပ်ပြီး….စောက်ပက် ကို ကြည့်ချင်သောကြောင့်….ဘောင်းဘီကို အသာလှမ်တင်လိုက်သည်……အမွှေးပင် သိပ်မပေါက်သေး……..လက်နှင့် စောက်ပတ်လေးကို ထိုးကြည့်လိုက်သည်……

"အို……"

"ဘာ…. အို…..တာလဲဒေဝီ…..ဒီကောင်မလေး မသေခင် မုဒိမ်းကျင့်ခံရသေးလားကြည့်တာ…."

"ဟို..ဟို…ဘာမှမပြောပါဘူး….ပြောသာပြော…ဘာရေးရမလဲလို့"

"အေး…ရေးလိုက် မသေခင် မုဒိန်းအကျင်မခံရဘူးလို့…ဟီး"

ဆက်ရေးပါမယ်....နေမကောင်းပါသဖြင့် :( :( :( :( :( :( သည်မျှလောက်ပင်ကျေနပ်ပါရန် :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

သို့နှင့် ကျွနုပ် နှင့် တွဲဘက် ဒေဝီ တို့ အပေါ်ထပ်မှ အခန်းများ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းခဲ့တော့သည်။ တံခါးဝတွင် ပက်လက် အနေအထားနှင့် သေနေသော အသက် ၄၀ ဝန်းကျင် မိန်းမ တယောက် နားသို့ ကျွနုပ် စစ်ဆေးလေသည်။ သေနတ် ဒါဏ်ရာ ဖြင့် အသက်ပျောက်ပုံပေါ်သည်။ ကျွနုပ်၏ ဝသီ အတိုင်း နို့ ခပ်တွဲတွဲ ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်….၄၀ ဆိုပေမဲ့ ကိုင်ကောင်းသေးသည့် အနေအထားမျိုး .. "ကဲ…ဒေဝီ…လိုက်မှတ် ..သေနတ်ဒါဏ်ရာ…..သေဆုံးချိန်…၄ နာရီ ဝန်းကျင်ခန့်"

"ဒါပဲလား ဆရာ…..ဟို..ဟို….မုဒိမ်း…"

"တန်….တိတ် …..တယ်လေ….အိုကြီးအိုမ ….မုဒိမ်းကျင့်ခံရစရာလား….ကြည့်ချင် …နင့်ဟာနင်ကြည့်…"

တွဲဘက်၏ အတွန့်တတ်မှု ကို ကျွနုပ် အာဏာသုံးပြီး ပိတ်ပြစ်လိုက်သည်…..ကြည့်တော့ ကြည့်ချင်သား….သို့သော် တခြားရဲသား များလဲ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား….ကျွနုပ်အားလဲ နှာဘူးကြီးဟု ထင်သွားရင် ခက်ချေမည်။ထို့နောက် ၄င်း အမျိုးသမီး၏ ဝဲဘက် ဒေါင်လိုက် အနေ အထားနှင့် ရှိနေသော အသက် ၄၅ ကျော်ကျော် လူကြီးတယောက် အလောင်း……ကျွနုပ်လဲ ကျွနုပ်၏ တွဲဘက် ကို နိပ်ကွတ်ချင်သောကြောင့်

"ဒေဝီ…လာစမ်း…..ဒီအလောင်းကို စစ်ကြည့်…..နင် ဘယ်လောက်သိလဲဆိုတာ……"

"ဟုတ် ဆရာ"

"ကဲ…ပြော….ဘာတွေ့လဲ"

"ပေါင်ရင်းကို သေနတ် ၃ ချက် မှန်ထားတယ် ဆရာ..ပြီးတော့…..ရင်ဘက်ကို ၂ ချက်….လယ်ပင်းမှာ ဘိုးတော်ရုပ် အကွဲစ..သွေးကြောဖောက်ပြီး ဝင်နေတာ…..နောက်ပြီး…..ခေါင်းမှာ ရိုက်ခွဲ ဒါဏ်ရာ..ပြီးတော့.."

"တယ်ညံ့တာပဲ…ဒေဝီ…နင်ဘယ်လိုများ အထူးတပ်ဖွဲထဲရောက်လာလဲ…."

"ရှင်……ကျမ ပြောပါ ဘာမှားလို့လဲဆရာ"

"နင့်ဟာက ဒါဏ်ရာတွေ ရွတ်ပြနေတာလေ….အခြေနေ ကောက်ချက်ဆွဲဖို့က ဒီလိုကြည့်ရတယ်…."

ဟုဆိုကာ…ဘောင်းဘီပွပွအောက်တွင် ထိုးထိုးထောင်ထောင်ရှိနေသော အရာကို ဘောင်းဘီအရေကြိုးမှ အသာစွဲမ ကာ ငုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟာ…..ဆရာကလဲ ရှက်စရာကြီး….."

"အေး …ရှက်နေ …နင်အဲလိုရှက်နေ ရဲမလုပ်နဲ့….ကြည့်ထားလိုက်…ရုံးရောက်တာနဲ့ ဒီအလောင်းနဲ့ပက်သတ်ပြီးရီပ်ို့တင်…….ဒါပဲ"

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ထထွက်လာခဲ့သည်။ကျွနုပ်၏ မျက်စိထဲမှာတော့ ခုန က လူ၏ ငယ်ပါကို မျက်လုံးထဲကမထွက်….အတုတ် က ဖီးကြမ်းလောက်ရှိသည်။ အရှည်က ၇ လက်မ သာသာ…လူသာသေသည်….ဒုတ်မသေ….။တွေးရင်းက ကျွနုပ် ဖင်ယားသလိုလို ဖြစ်လာသောကြောင့် သဘာဝဆေးလိပ် ကို ထုတ်ကာ အိမ်ပေါက်ဝသို့ လာခဲ့သည်။

ကင်မရာ ကိုင် သတင်းထောက် တယောက်က ၅ ထောင်တန်တရွက် တာဝန်ကျ ရဲသား ၁ဦးထံ ထိုးထည့်နေသည်။ တာဝန်ကျ ရဲသားကလဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထည့်လိုက်သည်။ ကျွနုပ်ဆေးလိပ် ထွက်သောက်ချိန်နှင့် အကိုက်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်…

"ဟေ့ကောင်….ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ…ပေးစမ်း…."

တာဝန်ကျ ရဲသားက မကျေနပ်သော်လဲ…ကျွနုပ်မို့ ဘာမှမပြောသာ…ထုတ်ပေးသည်…သိပ် ကျေနပ်ပုံတော့ မပေါ်….။ ကျွနုပ်လဲ ၅ ထောင်တန်ကို အိပ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး

"လာ….အကို …..အကို့ကိုမျှော်နေတာ….ဟီး……ဒါ ..ငါ့ အကို သတင်းဆရာဟေ့ သူ့ကိုခေါ်သွားမယ်"

ကျွနုပ် အသံကောင်းဟစ်ပြီး ညာတာပါတေးနှင့် ကင်မရာ ကိုင် သတင်းသမားကို လက်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။အိမ်ထဲရောက်တာနဲ့ သတင်းထောက် မှာ အလောင်းများ ကို ဓါတ်ပုံ တဖြတ်ဖြတ်ရိုက်ရင်း

"ကျေးဇူးပဲ ဆရာရယ်…မနက်ဖြန်သတင်းမှာ ခေါင်းစဉ်းထည့်ပေးပါ့မယ်ဗျာ…"

ဟုဆိုကာ ဓါတ်ပုံဆက်ရိုက်နေသည်။ကျွနုပ်လဲ ..ကျွနုပ်တွဲဘက် ဒေဝီကို သတိရပြီး ကြည့်လိုက်တော့…စောစောက လူသေ ယောင်္ကျား၏ တုတ်လှပါသည်ဆိုသော ဒုတ်ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေသည်။ အသက် ၂၅ ဝန်းကျင်ရှိသော ကျွနုပ်တွဲဘက်မှာ လူသေဒုတ်ကို ကြည့်နေသဖြင့် ကျွနုပ် မနာလိုသည့် အဆုံး…

"ကဲ ဒေဝီ…တော်ရုံပဲကောင်းတယ်နော်…မပြောချင်ဘူး…လိုချင်ရင် ဖြတ်ယူလာခဲ့ဟေ့…."

"အာ…ဆရာကလဲ ဆရာပဲကြည့်ဆိုလို့….ကြည့်ရသေးတယ်….ခစ်ခစ်.."

"ကဲတော်ရုံလုပ်…ကောင်မလေးကို မေးစရာရှိတာသွားမေး….နောက်ပြီး သူနေဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်….နောက်မှလာခဲ့မယ်…"

ကျွနုပ်လဲ ကင်မရာ မြင်ရင် မနေနိုင်သော ရောဂါပိုးကြောင့်…သတင်းသမား၏ အနားသို့သွားကာ

"ဟေ့…ငါ့ကို ဓါတ်ပုံတပုံလောက်ရိုက်ပေးစမ်း"

"ဆရာ ဓါတ်ပုံ ရိုက်ချင်လို့လားဗျ ရိုက်ပေးမယ်လေ"

"အေး ….မင်းကင်မရာနဲ့လဲရိုက် ….ပြီးရင် ငါ့ဖုန်းနဲ့လဲရိုက်ပေးဦး….ဖွဘုတ်မှာ ပုံတင်ရအောင်လို့..ဟီး.."

"ဖွဘုတ်မှာ တင်မို့လားဆရာ …အဲဒါဆို …အလောင်းနဲ့ တွဲရိုက်ပါလား..ဟီး …ကျနော်တို့ သတင်းလောကမှာ ရဲနဲ့ အလောင်းတွဲရိုက်တာရှိသေးဘူးဗျ"

"အေး…ကောင်းသားဟ…ကဲကဲ ရိုက်ဗျာ…လှလှလေး နော်"

သို့နှင့် ကျွနုပ်လဲ လူသာသေပြီ ဒုတ်မသေသော အလောင်းအားဆွဲထူပြီး…..လက်နှစ်ချောင်းထောင်…နှုတ်ခမ်းလေးဆူပြီ…ပို့စ်ပေးလေသည်။ သတင်းသမားကတော့ ဓါတ်ပုံ တဖြတ်ဖြတ်နှင့် ဆလယ်ဗတီ တယောက်ရိုက်သလို ရိုက်နေသည် ဆိုရင်ပဲ..ကျွနုပ် ပီတိ….ရင်ဝယ်ထိသွားသည်တမုံ…။ကျွနုပ်လဲ ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီးသည်နှင့် ဖွဘုတ်သို့ upload တင်လိုက်ရာ မကြာခင် အချိန် အတွင်းတွင်…like ၃ ခုနှင့် commend ၅၀ ကျော်တို့တက်လာတော့သည်..တကား။(commend 50 ကျော်၍အထင် မကြီးလေနှင့် အဆွေ… ဆဲထားသော commend များသာ ဖြစ်တော့သည်)ကင်မရာ သမားက ကျွနုပ်၏ အမည် ကိုမေးပြီး သတင်းများယူတော့သည်။ကျွနုပ်လို နာမည်ကြီး နယ်ထိန်းတယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် ကျွနုပ် အမည်ကို ပြောရန် ကျွနုပ်၏ ၉၉၉ ယောက်သော တပည့်ထဲမှ အတော်ဆုံးထဲမှ တယောက်ဖြစ်သည့် ရဲဘော် ကုန်းအော်(ဘုန်းကျော်)အား ကျွနုပ်အကြောင်းနှင့် အမှု အကြောင်း ပြောခိုင်းပြီး….ကောင်မလေး အနံခံရန်…ယု ဆိုသော ကောင်မလေးနား သွားတော့သည်….တမုံ။

ကျွနုပ်နှင့် လူသာသေ ဒုတ်မသေသော…လူနှင့်တွဲရိုက်ထားသော ပုံနှင့်တကွ သတင်းကြီးမှာ မြန်မာ့ အမှောင်သတင်းစာ ခေါင်းစီးပိုင်းတွင် နေရယူထားတော့သည်။ သတင်းစာပါ အကြောင်းအရာများကိုမူ စခန်းရောက်မှ ဖတ်မည်ဟု စိတ်ထဲတွေးရင်း..တအိမ်လုံးတွင် တဦးတည်းသာ ကျန်သော ယုဆိုသော မိန်းမလှလေး ရှိရာ…ဒေဝီသူငယ်ချင်းနေအိမ်သို့ အမှုအသွားအလာအား မေးရန် ရောက်နေလေတော့သည်။ ကျွနုပ်မှာ သတင်းစာကြီးကို ဂျိုင်းတွင် လိပ်ထည့်ကာ ယု ဆိုသောမိန်းခလေးကို စတင်ပြီးမေးမြန်းတော့သည်။

"အခင်းဖြစ်တဲ့နေ့မှာ ဘယ်ရောက်နေလဲ…ဘယ်သွားခဲ့လဲ.."

"ဟို ..ကိုလေးနဲ့ မွေးနေ့လုပ်တယ်..ပြီးတော့ သူနဲ့ပဲနေတယ်.."

"အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ…..သူနဲ့ပဲနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေတာလဲ"

"အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ည ၈ နာရီပါ…အတူနေတယ်ဆိုတာ စကားပြောနေတာပါ…"

"ပြန်လာတော့ လူသေတွေကို တွေ့ရတာလား"

"မသိတော့ဘူး..ဆရာ ….ယု ခေါင်းကိုက်နေပြီ…."

"အေးပါ …နောက်နေ့မှ ထပ်လာတော့မယ်"

ကျွနုပ်နှင့် ဒေဝီလဲ ….မေးစရာ ရှိတာတွေ သိချင်စရာရှိတာတွေ ထပ်မေးပြီး စခန်းသို့ ပြန်ခဲ့တော့သည်။

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ…ပြော….ငါအရင်စိတ်နဲ့ဆို မင်း သေနေလောက်ပြီ…တောက်.."

"ဆရာရယ် ကျနော် ဆရာ နာမည်ကို ပြောတာအမှန်ပါပဲ…သူ နားကြားလွဲသွားတာဖြစ်မယ်"

"တန်…တိတ်….ခုတော့ ကောင်းသေးလား ..တနိုင်ငံလုံးဖတ်တဲ့ မြန်မာ့ အမှောင်သတင်းစာလေ…."

ကျွနုပ် ဒေါသထွက်တာလဲ မပြောနဲလေ….လုပ်ပုံကို ကြည့်ဦး……နယ်ထိန်းစုံထောက်ကြီး ဦးမဲပြောင်နဲ့ လူသေ ဒုတ်တို..တဲ့လေ…။တကယ်ဖြစ်ရမှာက နယ်ထိန်းစုံထောက်ကြီး ဦးမင်းနောင်နဲ့ လူသေ တုတ်ချို……။

"ကဲ…ကုန်းအော်…ဘယ်လိုရှင်းမလဲ….ဒါပဲပြော…"

"ဟုတ် မနက်ဖြန် ကျနော် ဖခင် အမည်မှန် ဆိုပြီးထည့်ပေးပါ့မယ်…"

"ဟေ့ကောင်…တယ်လေ….ငါ့နာမည်မှားတာဟ ငါ့အဖေနာမည်မဟုတ်ဘူး….အေး ထည့်ချင်ရင် ငါ့နာမည်ကို မင်းအဖေ နာမည်လုပ်ပြီး ဖခင် အမည်မှန်ဆို လုပ်ဟေ့…"

"ဝမ်းသာလိုက်တာ ဆရာရယ်..ဒါဆို အခုတည်းက အဖေပါပါ လို့ခေါ်တော့မယ်နော်…ဆရာ အဖေပါပါ…"

"အွန်"….ကျွနုပ် ဆက်မပြောချင်တော့ ရယ်ဒီမိတ်တွေ ပေါနေသာခေတ်ထဲတွင်…..ရယ်ဒီမိတ်..သားသမီးများ ချေွးမ များ ကံသိပ်ကောင်းလျှင်…မြေးလေးတောင် အဆစ်ပါနိုင်သေးသည်.။ကျွနုပ် လူပျိုကြီးမှာ… တပည့်ကုန်အော်စကားကြောင့် ခွေးအကြီး လှည်းနင်းသလို ..အသံပင် မထွက်နိုင်ရှာတော့သည်တမုံ…။

ဒေဝီနှင့် ရဲသားကိုလေးတို့၏ စွမ်းဆောင်ချက်

ကျွနုပ်နှင့် ရဲဘော်ကုန်းအော်တို့ ကျွနုပ်ရုံးခန်းတွင် သတင်းစာ ကိစ္စရှင်းနေသည့် တချိန်တည်းတွင်…..

"ဘာလဲဗျာ အိမ်မှာ ကိုယ့်ဟာ့ကိုယ် အေးဆေးနေတာကို……"

"စကားမများနဲ့….ထိုင်ထိုင် …အကုန်ငုတ်တုတ်ထိုင်….."

ယောင်္ကျားများ မိန်းမကြီး ၄ လောက်လောက်ပါသော လူတစု ရဲစခန်းထဲသို့ ဆူညံ ဆူညံဖြင့် ဝင်လာလေသည်။နောက်ဆုံးမှ လူရွယ်တယောက်…ဂျစ်ကန်ကန် နှင့် ဝင်လာလေသည်။

"မတွန်းနဲ့လေဗျာ ….လာမှာပေါ့…ခင်ဗျားတို့…သေနပ်ကိုင်ပြီ..လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်ရတယ်မထင်နဲ့….ကျုပ်ကို ဘာကောင်မှတ်နေလဲ…..သေသွားမယ်…"

"ဟေ့ကောင်..ပေကန်းကန်းမလုပ်နဲ့…..သွားထိုင်….ဝန်ခံကတိထိုး…..သွား"

တာဝန်ကျရဲမှ ပြောဆိုသည်ကို လူငယ်မှ မကြည်သလို ကြည့်ပြီး….ထိုင်ခိုင်းသောနေရာတွင် မကျေမနပ်ဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။ လူငယ်၏ ဘေးမှ လူက

"မင်းလုပ်တာကွ…..အဲဒါကြောင့်မင်းကို အော်ကျယ်အော်ကျယ် မလုပ်ပါနဲ့လို့ပြောရဲ့သားနဲ့…"

"ခင်ဗျားဗျာ…ရဲစခန်းတောင်ရောက်နေပြီ…လူက ညစ်နေတာနော်….လာမဘူနဲ့"

"ကဲကဲ …တော်ကြတော့….ဆူညံနေတာပဲ…ရော ဝန်ခံကတိမှာ လက်မှတ်ထိုး…"ဟု ဒေဝီ အော်လိုက်သည်။

လူရွယ်က သူ့ရှေ့တွင်လာရောက် အာဏာပြနေသော…ရဲမေလေးအား မခန့်လေးစား..ထပြီး

"ခင်ဗျားက ဘာလဲဗျ….ရုပ်ကလေးကြည့်တော့ သနားကမားနဲ့ ..အာဏာလာပြနေတယ်"

"ကျမက ဘာလဲဟုတ်လား….ဘာလဲသိရအောင် လိုက်ခဲ့လေ….ဟားးးး…."

"သွားတာပေါ့…….ဘော်ဒါတို့ရေ…ငါတော့ ထီပေါက်ပြီ..ဟား….ရဲမေလေးကို ပညာပြရသေးတာပေါ့…"ဟု ကျန်ခဲ့သောလူများကို မထိတထိ ကလိသွားသေးသည်။ဒေဝီသည် လူငယ်အား အခန်းထဲဝင်ရန်.. အခန်းဝတွင် ညွှန်လိုက်ပြီး အခန်းဝတွင် မက်တပ်ရပ်နေသည်။လူငယ်ကလဲ စပ်ဖြီးဖြီးဖြင့်…အခန်းတွင်းသို့ ဒေဝီနှင့် အတူ ဝင်သွားသည်။ကျန်ခဲ့သူများက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျန်ခဲ့တော့သည်။ အခန်းထဲဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင်…..အောင်မလေးဗျ…သေပါပြီ…အမေရေ..သားကို ကယ်ပါဦး…..အမလေးဗျ….ဟူသော အသံတို့ ထွက်လာတော့သည်။ အသံများ ရပ်သွားချိန်တွင်….ဒေဝီတယောက် အခန်းထဲမှ ချေွးတလုံးလုံးနှင့် အင်္ကျီခေါက်တင် ရက်သားနှင့် ထွက်လာလေသည်။နောက်မှ လူငယ်မှာ..မျက်နှာတခုလုံး နီးပါးနှင့် ရင်ဘက်တို့တွင် အနီအညို အကွက်လိုက်နှင့် အခန်းတံခါးအား မှီပြီး မေ့လဲသွားတော့သည်။ဒေဝီမှ

"ကဲ..စမ်းချင်သေးတဲ့လူရှိရင် ထွက်ခဲ့ ….မထွက်ရဲရင် ဝန်ခံလက်မှတ်ထိုး…နောက်တခေါက် ပိုနာမယ်…"

ဟု မာန်ပါပါပြောသည်နှင့် တပြိုင်နက်….ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသော လူအားလုံး မော်လို့ပင် မကြည့်ရဲတော့ပဲ..လက်မှတ် အပြိုင်ထိုးပြီး ရဲစခန်းထဲမှ တင်နှင့်ဖဝါး တသားတည်း ကျအောင် ပြေးကုန်တော့သည်။လူရှင်းပြီဆိုမှ…

"ထတော့ အကို..ရပြီ…."

"အော်..အေး..အေး.."

စောစောက မေ့လဲနေသောလူငယ်ကို ဒေဝီမှ သတိပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူငယ်ထံသို့ ဒေဝီ တစ်ရှူးကမ်း ပေးလိုက်သည်။ လူရွယ်မှ

"ကျေးဇူးပဲ ညီမရေ…ဒီကောင်တွေက မလွယ်ဘူးကွ…ဒီနယ်ရဲ့ လူမိုက်တွေလေ….ဟိုမိန်းမတွေက သူတို့မိန်းမတွေပေါ့"

"အကိုနဲ့ လက်တွဲလုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..ညီမ နာမည်က ဒေဝီပါ….အထူးတပ်ဖွဲက.."

"အကို့နာမည်က ကိုလေးပါ…နောက်လဲ လက်တွဲလုပ်ကြတာပေါ့"

"ဟုတ် အကို လိုတာရှိရင် သင်ပေးပါနော်"

"ဟေ့ကောင် ..ကိုလေး..မင်းကဘာကိုတွဲလုပ်ချင်တာလဲ…အဲဒါ ငါ့တွဲဘက်ကွ…တယ်လေ…ဒေဝီ…မနေ့က အမှုအိမ်သွားမယ်….နင်ကလဲ မပြောလိုက်ချင်ဘူး….ဒီကောင်နားပဲကပ်နေတာပဲ"

ဟု…ကျွနုပ် ခပ်တည်တည်နှင့် ဟောက်စားလုပ်လိုက်သည်။ ကိုလေး ဆိုသော ရဲသားမှာ ဘော်ဒီခပ်တောင့်တောင့်….နှင့် အတော်ကြည့်ကောင်းသူပေတည်း။ကျွနုပ်တွဲဘက်မှာ ကိုလေးနှင့်ပြောနေရင်း….မူသလို နွဲ့သလို အမူအရာများပါနေသောကြောင့် ကျွနုပ် လူပျိုကြီး ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် ကျွဲမှီးတိုပြီး ဟောက်စားလုပ်လိုက်ရခြင်းပေတည်း။

အမှုအိမ်ကြီးနှင့် ကျွနုပ်၏ ဝါရင့် ကောက်ချက်စွဲမှု မှတ်တမ်း

ကျွနုပ် အမှုဖြစ်သော အိမ်ကြီးကို တချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံစံက ၂ ထပ် တိုက်လေး…. အိမ်အမှတ်ကြည့်လိုက်သည် …..ပြီးတော့ တချက်ပြုံးလိုက်သည်….ထိုအချင်းအရာကို မြင်သော ဒေဝီမှာ …

"ဆရာ ဘာလို့ပြုံးတာလဲဟင်……."

"အော် ဒေဝီရယ် အိမ် အမှတ်ကိုကြည့်လေ ….."

"၂၀၆ လေ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်……."

"၂၀၆ ဆိုမှတော့ ၂ ယောက်ချပေါ့ဟ….ဟားးးးးးး…."

"အို …..ဆရာကလဲ…."

"ကဲ..လာလာ အိမ်ထဲ ဝင်ကြည့်ရအောင်……"

ဟု ဆိုကာ ကျွနုပ် လက်ဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်….မပွင့်….ထပ်တွန်းသည်…မပွင့် ….ကျွနုပ်သည်ကား..စိတ်မရှည်နိုင်တော့…..နောက် ၅ လှမ်းခန်းဆုပ်ပြီး အရှိန်နှင့် တွန်းဖွင့်ရန် ပြေးအလာ…

"ဟိုး…..ဆရာ……"

ဒေဝီအသံနောက်ကျသွားချေပြီ……ကျွနုပ် ပုခုံး နာကျင်သော ဝေဒနာ ဆူးခနဲ ဝင်လာသည်…..အတော်နာသွားပြီးမှ ဒေဝီက

"တံခါးက အပြင်ဖွင့်ပါ ဆရာ….."

"တေဇမ်း……"

ကျွနုပ်လဲ ပုခုံးလေး ပွတ်ရင်း…..ဒေဝီဖွင့်ပေးသော..အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်…..အိမ်ထဲတွင် မနေ့တုန်းကလို လူသေအလောင်းများနှင့် ပြည့်မနေပဲ ရှင်းလင်းနေတော့သည်….

"ကဲကဲ …အိမ်ပေါ်တတ်ကြည့်ရအောင်ဟေ့……"

ဟု ဆိုကာ ကျွနုပ်ဦးဆောင်ပြီး အပေါ်ထပ်ရှိ ရေချိုးခန်းတွင် သေနေသော ၁ ဦးတည်း သော အလောင်းရှိရာ အခန်းသို့ လာခဲ့တော့သည်။

"ဆရာ…လူသတ်သမားက ဘယ်လို ဝင်သတ်သွားလဲ မသိတော့ဘူး….အောက်ထပ်ကဆိုရင်လဲ ယောင်္ကျားရင့်မာ ၂ ယောက်တောင်ရှိတယ်……."

"အေး …အဲဒါ မိန်းပွိုင့်ပဲ……ငါ့ လုပ်သက်အရ စဉ်းစားကြည့်ရင် ..လူသတ်သမားက ဒီအခန်းကနေစဝင်တာပဲ….."

"ဘယ်လို …..ဆရာ….ဒီကဝင်တာ..ဟုတ်လား….."

"အေး…ဒီရေချိုးခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကဝင်တာ….ဒီမှာ တွေ့လား အလွယ်ဝင်ရတယ်…အပြင်မှာ ဟိုဘက်အိမ် အမိုး…."

"အဲဒါဆို …အမိုးက တတ်လာတာပေါ့….."

"အေး..အမိုးက တတ်လာတယ် ရေချိုးခန်းထဲဝင်တယ်….ကောင်မလေးက ရေချိုးဖို့ဝင်လာမယ်…"

"ဝင်လာတော့……ဘာဖြစ်နိုင်သေးလဲ ဆရာ…."

"အသံမထွကိနိုင်အောင် တဘက်နဲ့ ပတ်မယ်…..တဘက်ပါလား ..လက်တွေ့ပြမယ်…."

ဒေဝီက တဘက်လေးထုတ်လိုက်သည်။ ကျွနုပ်လဲ…ဒေဝီလက် ၂ ဘက်ကို အပေါ်သို့ ကားပြီး မြှောက်လိုက်ကာ… နုတ်ခမ်းချင်း ထိပြီး နမ်းလိုက်သည်။ ကျွနုပ်၏ လျှင်မြန်သော အပြုအမူကြောင့် ဘာမှ မတတ်နိုင်ရှာတော့ပေ။ ကျွနုပ်လဲ …ဒေဝီကို တပတ် ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး လက်၂ ဘက်ကို လက်ပြန် တုတ်ပြီး လက်နှင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ….ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဆွဲလှဲလိုက်သည် ဆိုရင်ပဲ……

"အု…."

ကျွနုပ်၏ အောက်ပိုင်း ရှင်းရှင်းပြောရင် အရှေ့ အလယ်ပိုင်းကို တခုခုနှင့် ဆောင့်ကန်လိုက်သည့် အောင့်တောင့်တောင့် ခံစားမှု ဝေဒနာ…..။ဒေဝီမှာ သာမန် မိန်းခလေး မဟုတ်မှန်း ကျွနုပ် မေ့သွားသည် မဟုတ်ပါလား…..။

"ဟီး ….ဆရာ ကန်တော့နော်….အကျင့်ပါသွားလို့"

"ရ…တယ်….ရ…တယ်…အမှု….ကြောင်း….နားလည်…အမငီး"

ကျွနုပ် ခုန်ဆွ ခုန်ဆွ လုပ်နေရတော့သည်။…ဒေဝီမှာ ရေချိုး ဇလုံထဲမှ ထပြီး ကျွနုပ်အား

"အမှု ကို ဘယ်လို ကောက်ချက်ဆွဲ တင်ပြလိုက်ရ မလဲ ဆရာ"

"ခုနက အတိုင်းပဲ ကြည့်ကောင်းသလို ရေးလိုက်ဟာ….ငါ လခီး….."

ထိုနောက် ..အိမ်အောက်သို့ ကျွနုပ် အောင့်နေသော အရာ ကို လက်ဖြင့် အုပ်ပြီး ဂွတဂွတ နှင့် အိမ်အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့တော့သည်….

(အလုပ် မအားတာနဲ့ ဆက် မတင်နိုင်တာ Sorry နော်...အားပေးပါဦး)

"နေဦး …လူသတ်သမားက အပေါ်ကလာတာ..မဖြစ်နိုင်ဘူးဟ….."

ဟု ကျွနုပ် ဆိုလိုက်ရာ ဒေဝ ီခေါင်းကုတ်ပြီ..

"'ဒါဆို ဘယ်ကလာတာလဲ….အိမ်တခါးကပဲလားဆရာ"

"အေး..ဟုတ်တယ်…ဒီလိုလေ…..လူသတ်သမားက ဝင်လာမယ်….ဟို လူကြီးပစ္စည်းက သူထက်ကြီးနေလို့ မနာလိုတော့ ဟို လူကြီးအောက်ပိုင်းကို သေနပ်နဲ့ ပစ်မယ်…"

"ဒါဆို …လှေကားရင်းက ကောင်လေးက ချွန်ထက်တဲ့ အရာ ထိုးမိပြီးသေတာလေ…ဆရာ"

"တယ်လေ..ငါ့စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး…သေနပ်နဲပစ်ပြီး…လှေကားနားလာမယ်…ပြီးတော့….ဟိုအဘွားကြီးဝင်လာမယ်..တံခါးက..လူသတ်သမားက သေနပ်နဲ့ ထပ်ပစ်မယ်…."

"ဆရာ…ဟိုမိန်းမက သေနပ်ဒဏ်ရာက နောက်ကျောကပစ်ခံထားရတာလေ…"

"အဲဒါက သူယောင်္ကျားသေနေတာမြင်လို့ ထွက်ပြေးတာ…ထွက်ပြေးတုန်းပစ်တာပေါ့.."

"ဒီလိုဆို ကောင်လေးက ချွန်ထက်တာနဲ့ နောက်ကျောကို ထိုးမိတာက…"

"အဲဒါက …ဟို…ဟိုဒင်း…..ကွကိုပဲ စဉ်းစားတော့ ငါ အာပေါက်လာပြီ..တကယ်တည်း..နို့သက်ခံစို့နေတယ်"

"မစို့ပါဘူးဆရာရယ် ပါမှမပါပဲ…."

" @#$^%&^&*#@%^&()&%^$# တော်ပြီ..ပြန်မယ် …မနက်ဖြန် အထက်ကို ရီပို့ကြည့်တင်လိုက်တော့"

သို့နှင့် ကျွနုပ်နှင့် ဒေဝီတို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

အမှုလမ်းစ….ရဲဘော် ကိုလေး မှ…..

"ညီမတို့ကလဲ အကိုက သူများထက်ပိုပေးမှာပါ…"

"ကျမတို့က မိကောင်းဖခင် သားသမီးရှင့်…ဘာထင်နေလဲ..ကျမတို့ကို….."

"ညလေးတို့ကလဲကွာ…ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ ၁ သိန်းလား ၂ သိန်းလား….၂ဆယာက်လုံးနော်"

အသက် ၃၅ ဝန်းကျင် လူကြီးမှ အသက် ၂၀ ပတ်ချာလည်လောက်သာရှိသော ကောင်မလေး ၂ ယောက်ကို အတင်းဈေးလိုက်ညှိနေတော့သည်။ကောင်မလေး ၂ယောက်က သနားကမား သားသားနားနား…..

ထိုလူကြီးသည်..ကျွနုပ်နှင့် ဒေဝီအားတွေ့လိုက်သည်နှင့် နှစ်၂၀၀ လောက်ဝေးနေသော သားမှ အဖေ ကို တွေ့လိုက်ရသော မျက်နှာ မှိုအပြင် မြွေပါ တွေ့သော မျက်နှာမျိုးဖြင့် သံပရာသီး ချိုချဉ်ကို ငရုတ်သီးဖြင့်စားရသော ရုပ်မျိုး အမျိုးမျိုးပြောင်းသွားကာ မချိုမချဉ်မငန်မစပ်မျက်နှာဖြင့်….

"ဟဲဟဲ..ဆရာတို့ ဘယ်ကပြန်လာလဲဟင်….ကံကြုံလို့ ဆုံရတာ..ဝမ်းသာစရာကြီး"

ဟု မျက်မှန်ကြီးပင့်ပြီး နှာခေါင်းနီကြီးဖြင့် အားပါးတရ မရှိ အသက်မပါသလို နှတ်ဆက်လေသည်။ကျွနုပ်လဲ သူ့ကို ပြန်မနုတ်ဆက်ခင်…..ကောင်မလေး ၂ ယောက်ဘက်လှည့်ပြီး

"ကဲကဲ..သမီးတို့သွားတော့….ဒီလူကို ဦးကြည့်ရှင်းလိုက်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်လိုက်တာဦးရယ်…"ဟု

ဖတ်နမ်းတော့မတတ်(ကျွနုပ်အထင်)ပြောလေသည်။နောက်မှ လူကြီးဘက်လှည့်ပြီး

"ခင်ဗျားဗျာ….လုပ်စားတဲ့လူနဲ့ အမှန်နဲ့ မခွဲတတ်ဘူးလား….လုပ်လိုက်ရသေတော့မယ်…တခါလဲမဟုတ် ၂ ခါလဲမဟုတ်….ကဲ..ဒေဝီရေ…ပညာနဲနဲ ပြပြီး….စခန်းခေါ်လာလိုက်…."

ကျွနုပ်၏တွဲဘက် ဒေဝီသည်…ခြေမြန်လက်မြန်ချက်ကတော့ ပြောစရာပင်မလို…လက်သီးရော ခြေထောက်ပါမကျန်…ထိုလူသို့ ပစ်ဝင်သွားတော့သည်။ဒေဝီသာ ယောင်္ကျားလေး ဖြစ်ရင်တော့ ဒီလိုခြေမြန်လက်မြန်မျိုးသာဆို ကောင်းမလေးတွေ သူရှေ့တောင်ဖြတ်မလျှောက်ရဲလောက်ဟု တွေးကာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့…

"ဆရာ..ဒီလူကြီးတော့ ၁ ပတ်လောက် ဆန်ပြုတ်သောက်ရမယ်ထင်တယ်….၂ ပတ်ဆာလောက် လုပ်ပေးလိုက်ရမလား"

"ညှက်ချာဖျား……..တော်..ပြီ…လွန်ကုန်လို့ ဂန့်သွားအုံးမယ်……ဂုတ်ကဆွဲခေါ်လာတော့……."

သွားနေရင်း ….ဒေဝီမှ ထိုလူကြီး၏မိန်းမထံဖုန်းဆက်ခေါ်လေသည်။သို့နှင့် စခန်းသို့ရောက်လာခဲ့တော့သည် တမုံ။

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

"သေနာကြီး..@#$%^&….ရောက်ပြီလား ရှင့်ကို စောင့်နေတာ"

ဟု ကျွနုပ် အခန်းထဲမှ ထိုင်နေသော မိန်းမကြီးမှ ဆီးကြိုနုတ်ဆက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကိုပြောတာလဲ တယ်လေ……ရာရာစစ"

"ဆရာ့ကို မပြောပါဘူး ဆရာရယ် ဟို သေနာကျ ကိုပြောတာပါ..ဟီး"

ထိုမိန်းမ မျက်နှာမှာ ခုနက စကားပြောလိုက်ရသည့်အပေါ်ပဲ သဘောကျသလား….ဘာလားတော့မသိ..ဟီးဟီးဟု ဆိုကာ ကျေနပ်သလို ကျွနုပ်အား ပြုံးပြလေသည်။ ကျွနုပ်မှ စကားပြောမည်ဟန်ပြင်ကာရှိသေး…..

"မပြောချင်ပါဘူးဆရာရယ်…ဒင်းကလေ………………@#$%^&*^%$%#$@#…………………………………………………………….."

နားညီးမှုဒဏ်ကို မခံနိုင်သည့်အဆုံး အာမခံပေးပြီးပြန်လွတ်တော့မှ ကျွနုပ် နားချမ်းသာရာ..ရတော့သည်။ ကျွနုပ် နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည် ၁၂ နာရီစွန်းစွန်း….

"ကဲ..ဒေဝီရေ..ထမင်းစားပြီးရင် အမှုအိမ်ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရအောင်..နောက်ပြီး ကောင်မလေးရဲ့ အခြေအနေလဲ ကြည့်ရအောင်…သွားမယ်ဟေ့"

"ဟုတ် ဆရာ…."

သို့နှင့် ကျွနုပ်နှင့်ဒေဝီ…အမှုနေအိမ်ဝန်းကျင်သို့ရောက်ရှိခဲ့သည်….။

အခင်းဖြစ်ပွားသည့် အိမ်၏လမ်းထိပ် ကွမ်းယာဆိုင်တွင် ကျွနုပ် အခြေအနေကို သိရန် အလို့ငှာ…ကွမ်းယာဝင်ဝယ်ရင်း အမှု၏ လမ်းကြောင်းအား စတင် မေးမြန်းလေသည်။

"ကွမ်း ၂၀၀ ဖိုးလောက်ဗျာ……."

"ဘာနဲ့ စားမလဲ ဆရာကြီး….."

"မွေးတာ …ချိုတာ ..အကုန်သာထည့်……ဒါနဲ့ ဒီနားမှာ သေတဲ့မိသားစုမှာ ကျန်တဲ့မိန်းခလေးကို သိလားဗျ"

"ဗျာ….အထည်ချုပ်မှာ လုပ်တယ်ပဲသိတယ်ဗျ….သူ…ဝယ်စားနေတဲ့ ပြောင်းဖူးသည်တော့ ပိုသိမယ်ဗျ"

ဟု ကွမ်းရောင်းသူမှ ပြောသဖြင့်…မှာထားသော ကွမ်းယာကို ပါးစပ်ထဲထည့်ရင်း ပြောင်းဖူးသည် ထံ ထွက်လာလေသည်။

"ပြောင်းဖူးက ဘယ်လောက်လဲဗျ"

"ရှမ်းပြောင်းက ၂၀၀ ဗမာပြောင်းက ၁၀၀…ဆရာ ဘယ်ပြောင်းကြိုက်လဲ…"

"ငှင်……၂ ခုလုံးထည့်ဗျာ…ရော့ ၃၀၀…"

"ဆရာကလဲ မကောင်းဘူးထင်တယ်နော် ၂ ခု လုံးဆိုတော့"

"ဘာဗျ….ဘာဖြစ်လို့လဲ…"

"အော်…ရှမ်းပြောင်းကစီးတယ်လေ..မြန်မာပြောင်းက ချိုတယ်လေ…"

"အေးဗျာ..ကျုပ်ကလဲ စီးစီးချိုချိုလေး ကြိုက်လို့…ဒါနဲ့ ဒီနားမှာ သေတဲ့မိသားစုမှာ ကျန်တဲ့မိန်းခလေးကို သိလားဗျ "

"သူက ပညာတတ်လေးပါ ဆရာရယ်…သူကောင်လေးက..ရဲဆိုလားဘာလား မသိပါဘူး"

"ရဲ…ဟုတ်လား…."

"ဟုတ်တယ် ဆရာ…သူပြင်နေကျ အလှပြင်ဆိုင်ရှိတယ် ဟိုနားမှာလေ…"

ကျွနုပ်လဲ ခေါင်းဆက်ဆက်ငြိမ်ပြီး ပြောင်းဖုူးထုပ် ကို ကိုင်ကာ..အလှပြင်ဆိုင်ဘက်သို့ ခြေဦးလှည့်ခဲ့သည်။ အလှပြင်ဆိုင်ထဲ…ကျွနုပ်ရောက်ရင်ပဲ….

"ဟယ် အကိတ်ကြီးဝင်လာတယ်တော့….ဟဲ့ကောင်မတွေ…သူက ငါ့ပစ္စည်းနော်…."

"ဟို………."

"အိုး…..ဘာမှ ဟိုမနေနဲ့ သူများတို့က အစစ်မတွေထက်သာပါတယ်…ရဲကိုကို ..ရဲ့"

"အဲ…….."

"အော်..ရဲကိုကို အကိတ်ကြီးက မယုံရင် လက်တွေ့ပြမှာပေါ့"

ထို အချိန်..ကျွနုပ်၏ ၁၅၀၀ တန် ဖုန်းမှာ လိုင်းမမိစဖူး မိလာပြီး ထအော်ပါတော့သည်။…..ကယ်ကြပါဦးရှင်…. ကယ်ကြပါဦးရှင်…….ကယ်ကြပါဦးရှင်…..။ကြည့်လိုက်တော့ ဒေဝီမှ ဆက်သော ဖုန်းဖြစ်လေသည်။ကျွနုပ်မှာ ဒေဝီကို ကြိတ်ပြီးကျေးဇူး တင်လိုက်သည်။မဟုတ်ပါက ရေတိန်နှစ်တော့မည့်ကိန်းဆိုက်မည်မဟုတ်ပါလား။ ဒါတောင် အလွတ်မပေးချင်…လှမ်းပြောသေးသည်..ဒီနေ့ ဖီးကြမ်းတဖီး လွတ်သွားတယ် တဲ့….။ကျွနုပ်လဲ အလှပြင်ဆိုင်မှ အမြန် ထွက်ပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို..ကြားလား….."

"_ကြား__ရာ…..တီ…တောက်…ဗြစ်…..ဖောက်…."

"အေး..ပြော..ငါသိပ်မကြားရဘူး…ဘာထူးလဲ.."

"ဧရာဝတီလမ်းသွယ်…..တီ…တီ….တီ"

"ဟယ်လို ..ဟယ်လို ..လမ်းသွယ် ဘယ်လောက်လဲ…ကြားလား…ဟယ်လို….ဟယ်လို…."

ဖုန်းကျသွားသည်။ကျွနုပ် ပြန်ခေါ်ကြည့်တော့ မိန်းတဦးအသံကြည်ကြည်လင်လင် ထွက်လာသည်

"လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်အားဆက်သွယ်ရန် မလုံလောက်တော့ပါသဖြင့် ထပ်မံငွေဖြည့်သွင်းပါရှင်"

ငှင်……သေစမ်း ဟု ကျွနုပ်စိတ်တွင် ညီးညူလိုက်သည်။ ဧရာဝတီလမ်းသွယ်မှာ စုစုပေါင်း လမ်း ၂၀ ရှိသည်။ ဒါတောင် ဟိုဘက်ဒီဘင်လမ်းသွယ်များဖြစ်သည်။ တွက်ကြည့်လျှင် လမ်းသွယ်ပေါင်း ၄၀ ကိုရှာဖွေရတော့မည်။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ မြန်မာပြည်တွင် လူဖြစ်ရသော ဒုခ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် ပင်ဖြစ်တော့သည် မဟုတ်ပါလား……..ကံများကောင်းချင်တော့ ၁၉လမ်း အပိုင်း(က)မှာပင် ဒေဝီကို တွေ့တော့သည်။

"စောင့်လိုက်ရတာ ဆရာရယ်…ဟိုကောင်မလေး..ဟိုနားက ဆု ဆိုတဲ့ ဆေးခန်းထဲဝင်သွားတာ ထွက်မလာသေးဘူး"

"ဟူး….တော်သေးတာပေါ့ဟာ…မောလိုက်တာ…ဖုန်းပြန်မခေါ်ဘူး…."

"ခေါ်တာပေါ့ ဆရာရယ် ဆက်သွယ်မှု ဧရီယာပြင်ပတဲ့….."

"ငါ့ကို မညာနဲ့ ခုခေါ်ကြည့်လေ…"

ဒေဝီမှာ ကျွနုပ်အား ဘာမှ မပြောသာပဲ ဖုန်း၂ လုံး ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီးခေါ်ကြည့်သည်….တခါ.. နောက်တခ ါ ..နောက်တခါ…..အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်ကြည့်သော အခါ အကြိမ်ကြိမ် ပါးစပ်မညောင်းနိုင်ပြန်ဖြေလေသည်… …စာဖတ်ပရိတ်သတ်များဗဟုသုတရစေရန် အလိုငှာ တင်ပြလိုက်ပါသည်..၄င်းတို့မှာ..

"လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါတယ်ရှင်"

"လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ ဆက်သွယ်မှု ဧရီယာပြင်မသို့ရောက်ရှိနေပါသဖြင့် ခေါ်ဆို၍မရနိုင်ပါရှင်"

" လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်အားဆက်သွယ်ရန် မလုံလောက်တော့ပါသဖြင့် ထပ်မံငွေဖြည့်သွင်းပါရှင် "

"လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ မအားသေးပါသဖြင့် ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ပြန်လှည်ခေါ်ဆိုပါရှင်"တို့ဖြစ်လေတော့သည်။

ကျွနုပ်နှင့် ဒေဝီမှာ ဖုန်းကလိနေတုန်း ယုဆိုသော မိန်းကလေး ရေးကြီးသုတ်ပြာဖြင့် ဆေးခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်တမုံ။ ကျွနုပ်ကတော့ ယု ဆိုသော မိန်းခလေးကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ခဲ့သော်လဲ ဒေဝီမှာ ညနေမှောင်ရိပ်ပျိုးနေပြီဖြစ်သဖြင့်…..ပြန်လွတ်လိုက်တော့သည်။

ကောင်မလေးမှာ ခင်သုတ်သုတ်ပင်….ခေါင်းငုံကာ ထွက်လာလေသည်။ မျက်ရည်များသုတ်သည့်ပုံရိပ်တို့. .တွေ့နေရသည်။ကျွနုပ်လဲ သူမ နောက်မှ နောက်ယောင်ခံလိုက်ရတော့သည်။သူမက ခပ်သုတ်သုတ် …ကျွနုပ်ကတော့ ပြောင်းဖူးထုပ်အရမ်းရမ်းနှင့်လိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းတာက ရဲဝန်ထမ်းများကို အရကျစ်(တနည်း)အရစ်ကျ နှုန်းဖြင့်ရောင်းချပေးထားသော..တိုက်ခန်း အိမ်ရာဘက်သွားခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ကျွနုပ်လဲ သူမနောက်လိုက်သော်လဲ..တိုက်ခန်းလှေကားသို့ ဝင်သွားသည် ဖြစ်ရာ ဆက်လိုက်ရန် မသင့်တော်တော့ဟု တွေးမိပြီး….ကျောဘက်တိုက်ပေါ်သို့ တတ်လာခဲ့သည်။ ကျွနုပ်မှန်းကြည့်ပုံအရ ပထမထပ်သို့ တတ်သွားသသည့်အတွက်….မှန်းတိုင်းလွဲနေသာ ကျွနုပ် လူပျိုသိုးကြီး၏ ထုံးစံအတိုင်း ဒုတိယ ထပ်သို့ တက်ခဲ့တော့သည်။ ဓါတ်ကျရာ အခန်း တခန်း၏ တံခါးဝ အရောက်..တံခါးခေါက်လိုက်သည်။…ဒေါက်.. ဒုတ်.ဒုတ်..ဒေါက်..ဒုတ်ဒုတ်..(ပြောင်းဖူး၂ ဖူးပါသော လက်ဖြင့် ခေါက်မိသဖြင့် ပြောင်းဖူး၂ ဖူးနှင့် တံခါးထိသံပါ ထွက်နေသော အသံ) …ဒေါက်..ဒုတ်ဒုတ်…။အိမ်ထဲမှ နဖူးပြောင်ပြောင်..ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အသက် ၆၀ ခန့်ရှိသော အဖိုးကြီးတဦး..ဒေါကြီးမောကြီးဖြင့်……ဆို့နေသာ ချေွးများ ကို လက်ဖြင့်သပ်ရင်း……

"ဘယ်သူလဲကွ ..လခွက်…ဇာတ်သိမ်းတော့မယ်ဆို …တံခါးခေါက်ပြီ……"

"ကျုပ် ဒီနယ်မြေက နယ်ထိန်း မဲပြောင်..အဲလေ မင်းနောင် ဆိုတာ…ကျုပ်ပဲ….တာဝန်ကြောင့် လာတာ"

"ဟီး …မသိလို့နော် ဆရာကြီး ကြွပါခင်ဗျာ့….ဟဲ..ဟဲ.."

"ဒါနဲ့…….အဘ က ဘာလုပ်နေတာလဲဗျ"

"အော် ..ဆရာလေးကလဲ အရွယ်လေးရှိတုန်း..နောက်..သားသမီးတွေမရှိတုန်း….ချစ်လေးနဲ့ ချစ်ရေလူးနေကြတာလေ..ဟဲဟဲ.. "

"အွန့်…"

လူကြည့်တော့ မနက်ဖြန် သဘက်ခါပဲ သေတော့မယ် …အရွယ်ရှိတုန်းတဲ့….ချစ်လေးနဲ့ တဲ့ ..နွားအို မြက်နုကြိုက်လို့ ပြောရမလား…ဒါမှ မဟုတ်….သေခါနီး ရိက္ခာယူတယ်ပဲပြောရမလား….သူငယ်ပြန်တယ်.. နောက်မီးလင်းတယ်ပဲ…ပြောရမလား….တွေးနေတုန်း အသံတသံထွက်လာသည်….

"ကိုကို ဘာလုပ်နေတာလဲ ..ဒီမှာ ဆက်ငင် ဆက်ငင်ကြီး….ကိုကိုရေ….."

"ညှက်ချာဖျား"

ထမီဇောက်ထိုးရင်ရှား…ဆံပင်ဖြူဖြူ ဖို့ရို့ဖားရား…ချေွးဆို့ဆို့ နှင့် အိပ်ခန်းထဲမှ ရှင်မွှေးနွန်း ပုံ ဖမ်းပြီး ထွက်လာသော အသက် ၆၀ နီးနီးရှိ အဘွားအိုကြီး ..ကျိုးနေသော..၃၂ ချောင်းတွင် ၂ ချောင်း ၃ ချောင်းသာ ရှိတော့သော..သွားများ အကုန်ဖြဲပြပြီး ကျွနုပ်အား ရှက်ပြုံးလေးတောင် ပြုံးပြနေသည်…။

"ဒီလိုပါ ဒေါ်ဒေါ်..တာဝန်အရ နောက်ဖေး ဝရံတာလေး သွားချင်လို့ပါဗျာ"

"ဘာဒေါ်ဒေါ်လဲ…..မမ လုပ်ပါ…ကိုကို လိုက်ပြလိုက်နော်.."

"ဟုတ်ကဲ့….ဟင်…မကြည့်ချင်ပါဝူး….ဟို ကြည့်မယ်….အာ….ရှုပ်ကုန်ပြီ…ကဲ အဘ အရှေ့ကကြွပါဗျာ"

သို့နှင့် ဝရံတာသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ကျွနုပ် ကျိုတင် တွက်ဆ ထားသည့်အတိုင်းပင်…ကောင်မလေးမှာ ပထမထပ်..မီးဖို ချောင်တွင် လူရွယ်လေး တဦးနှင့် အတူ ပွေ့ဖက်နေကြသည်။ အခြေအနေကို အကဲခတ်ပုံအရ ယု ဆိုသော မိန်းခလေး၏ ချစ်သူ ဖြစ်တန်ရာသည်။ သူတို့ ၂ ဦး ပွေ့ဖက်ကာ…အနမ်းမိုး တွေ ရွာသွင်းနေပြီ…တဖြည်းဖြည်း လူရွယ်၏ လက်မှာ ကောင်မလေး၏ ကျောနှင့် တင်လုလု အိုးပြည့်ပြည့်ကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။ နမ်းနေရင်း အဝတ်များကို လူရွယ်မှ တလွာချင်းချွတ်ချနေလေပြီ...လူရွယ် မျက်နှာ ကို လှန်းတွေ့ရပြီဆိုရင်ပဲ

" ဟင်..ဒါ…ဒါ…ကိုလေး…ရဲသား ..ကိုလေးပဲ….."

ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်….ကိုလေးမှာ ယု ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်များကို တလွာချင်းချွတ်နေသည်မှာ ကိုလေး တွင် အောက်ခံဘောင်းဘီမျှသာကျန်ပြီး ယုတွင် ဗလာစီယာ နှင့် ဘောင်းဘီ အပြာရောင် ခပ်နုနုကလေးသာ ကျန်တော့သည်။ အနမ်းများ ခဏခွာပြီး စကားအနဲငယ်ပြောဟန်ရှိသည်… ထို့နောက်..ရေချိုးခန်း..ထဲသို့ ရွှေလက်တွဲကာ ဝင်ကြသည့် ပုံမျိုး မြင်ရသည်။ကျွနုပ်လဲ ရေငတ်သလို ရှိသည့် အတွက် အဘိုးကြီးအားကြည့်လိုက်ရာ….ဝရံတာ လက်တန်းပေါ်တွင် မက်တပ်ရပ်နေသော…အဘိုးကြီးမှာ မျက်လုံးကျွတ်ထွက် မတတ်…ကြည့်နေလေသည်..

"အဘ …ဟာ…တယ်လဲ ဝါသနာကြီးတာကိုးဗျ.."

"နည်းယူနေတာဟ…..နိမ့်ပကွာ..ကောင်မလေးက ချောချော..ကောင်လေးက တောင့်တောင့်…"

"အဘ ပြုတ်ကျအုံးမယ်..ကျုပ်ကိုင်ပေးထားမယ်"

"အေး..အေး….ဟကောင်ရ ..ဟိုမှာ ကောင်းခန်းရောက်နေပြီ ..ကြည့်စမ်း"

မှန်ပါသည်….ယု၏ ရင်ဘက် မို့မို့ ထက်မှ ပန်းရောင်လေး ဖြစ်နေသာ နို့သီးခေါင်းလေးကို ကိုလေးမှ စို့နေပြီး လက်တဖက်မှ အမွှေးရေးရေးရှိ ကွဲကြောင်းလေး ကို ကလိနေသည်…ယု မှာလဲ မျက်လုံးလေးမှိတ် နုတ်ခမ်းလေး တစောင်းကိုက်ရင်း…ဖီးအပြည့် ယူနေတော့သည်။ထို့နောက်…ကိုလေးသည်…ယု၏ နောက်ဘက်မှ နေရာယူပြီး နို့ ၂ လုံးကို ကိုင်ကာ ယု ၏ ကုတ်ကို စုတ်နေလေတော့သည်။….ယုကလဲ လက်ကို နောက်ပြစ်ပြီး ကိုလေး ၏ လီးကို..ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်ရင်း အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ချစ်တင်နှောနေကြသည်။ ထို့နောက်..ကိုလေးသည် ယု၏ ကျောကို အနဲငယ် ကိုင်းစေပြီး နောက်မှ ထွက်နေသော ခပ်မို့မို့ စောက်ပက်ကို လီးကိုင်ပြီး ထိုးသွင်းလိုက်သည်…အ…အား…..ဟူသော အသံတို့ ကျွနုပ် နားထဲမှ ကျွနုပ် အသိထဲသို့ ပြန့်နှံသွားလေပြီ…..။ကိုလေးမှာ ယုကို နောက်မှ ခပ်မှန်မှန် ဆောင့်လေသည်….ရေပန်းမှ ရေတို့က တဖွဲဖွဲနှင့် ချစ်သူ ၂ ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဒာပေါ်သို့ ကျနေသည့်တိုင် ထိုသော ချစ်သူ ၂ ဦး၏ ချစ်ခြင်းတို့ကို ရပ်တန့်သွားရန် မစွမ်းသာပေ။ ဗိုလ်ထိုင် အိမ်သာ ဖုံးလေးပေါ်တွင် ကိုလေးမှ ထိုင်ပြီး အပေါ်မှ တတ်ခွပြီး ခပ်ငြိမ့်ငြိမ့်လေး လှုပ်ရှားနေသော ယု…..ယု ကိုယ်ပေါ်ကျလာသော ..ရေစက်လေးမျာက ခေါင်းမှ လည်တိုင် တလျှောက်..ပြီးတော့ ပုခုံး……ရေးလမ်းချောင်းလေး စီးပြီး နို့သီးခေါင်းလေး ပန်းရောင်ထိပ်က ရေစက်…ကိုလေးမှ လျှာထိပ်လေးနှင့် ခံယူ…………… ………………………………….ကျွနုပ် ဆက်မကြည့်နိုင်တော့….မျက်နှာလွဲလိုက်သည့်အချိန်…

"သေပါပြီ ဗျ….."……….ဝုန်း……..

ဟိုက်…ကျွနုပ်မေ့ပြီး လက်လွတ် ဒီဘက်လှည့်လိုက်ရာ လက်မှ လွတ်ပြီး အဘိုးကြီး ပြုတ်ကြသွားပါရောလား…။ ငါတော့ နေရင်းထိုင်ရင် အမှုတွဲထဲပါပြီဟု တွေးပြီး အောက်ကြည့်လိုက်တော့ အမှိုက်အိတ်တွေပေါ် ပက်လက်ကလေးကျနေတဲ့ အဘိုးကြီး…..

"သေနာလေး…လွတ်ချရလားဟ…လဖွတ်…..လာတွဲအုံး ..အောင်မလေး…ခါးကျိုးပါပြီဗျ………………"

**** *** ** ** *** *** * **** *** * *** * *** * **** * *** * *** ** *** **

ရဲဘော် ကိုလေး ကျွနုပ်ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံပြီး ထိုင်နေသည်။ဘေးတွင် ဒေဝီက စာအုပ်နှင့် ဘောပင် အသင့် ကိုင်ထားသည်။ ကျွနုပ် စာပွဲအံဆွဲ မှ ကိုလေး သေနပ် ထုပ်ပြီး ကိုလေးရှေ့ချလိုက်သည်။

"ကိုလေး…..မင်း ကျည်ဆံတွေ လျှော့နေတယ်……အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ…."

"ကျွန်တော်…..ကျွန်တော်…..ဟို..ဟို….."

"နောက်ပြီး မင်းနဲ့ ယု ရဲ့ ပက်သတ်မှု အခြေအနေ…."

"ချစ်သူတွေပါ …..ဆရာ…."

"မင်း…ဘာပြောချင်သေးလဲ ကိုလေး….မင်းကွာ…တောက်"

ကျွနုပ် ထိုင်နေရာမှ ထပြီး…

"မင်းဟာ ..ငါတို့စခန်း….ရဲတပ်ဖွဲ့အတွက်…ထူးချွန်တဲ့လူငယ်….အခု ပရိုမိုးရှင်းအတွက် အထက်ကိုတောင် စာတင်ထားတာ……မင်းကွာ..တောက်……"

"ကျွန်တော် မှားပါတယ်ဆရာ……မှားခဲ့ပါတယ်….ဒေါသအလျောက်လုပ်ခဲ့တာပါ……."

"မင်းကွာ……အေး တရားလိုဘက်ကနေပြီး ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို တရာစွဲမယ် ခွေးမသား….."

"လုပ်ပါဆရာရယ်…..ကျွန်တော် ကို အပြစ်ပေးပါ……လက်ထိပ်ခတ်ပါ ဆရာ"

"ခွေးမသား ..တောင်းပန်မယ် မရှိဘူး..ငါကတော့ ငါ့တပည့်တော်လှတော်လှနဲ့..ခွေးမသား…ငါတော့ကွာ…."

ကိုလေးမှာ ရဲသားကောင်းတယောက်…..လူဆိုးဖမ်းရာမှာ ပါးနပ်သူ…အရိပ် ၃ ပါး နားလည်သူ. .တာဝန်သိတတ်သူ……..အလုပ်တခုတည်းသာ အာရုံစိုက်လုပ်တတ်သူ…….ထူးချွန်သော ရဲသားတဦး… ကျွနုပ်လို နယ်ထိန်းတဦးပင် တခါတရံ ကိုလေး ၏ အကြံဉာဏ်တောင်းယူရတုန်း..အပေါင်းအသင်းများက ခေတ်သစ် ဆားပုလင်းနှင်းမောင်ဟု ခေါ်ခြင်းပင် ခံရသူ….သူ့ဒေါသအလျောက်ဆိုတာကို ကျွနုပ် မယုံနိုင်..။

ထိုစဉ်……………

"အကို…ကိုလေး…အကို….ကျမ ကို ဝင်ခွင့်ပေးပါ….အားလုံးကို..ကျမ သတ်တာ…..ကိုလေးမှာ ဘာမှ အပြစ် မရှိဘူး….."

ယု ဆိုသော မိန်းခလေးမှာ ရဲသားများ ဆွဲထားသည့်ကြားကျွနုပ်ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာလေသည်။

"ချစ်..လာလို့ လိုက်လာတာလဲ…..ဆရာ ကျွန်တော့် ကို မြန်မြန် ဖမ်းပါ….ယု ကဘာမှသိတာမဟုတ်ဘူး…ကျွန်တော်သတ်တာပါ……ဖမ်းပါဆရာရယ်"

"တော်ပါတော့ အကိုရယ် ယု အပြစ် ယု ပဲခံပါ့မယ်…..ကျမကို ဖမ်းပါ…ကျမသတ်တာ….."

"သူလျှောက်ပြောနေတာ ဆရာ…ကျွန်တော်သတ်တာ..ကျွန်တော်ကိုဖမ်းပါ..ဆရာ…."

"မဟုတ်ဘူး..ယု သတ်တာ…အကိုနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး..ကျမ ကိုဖမ်းပါ.."

"တော်………………တိတ်…….."ကျွနုပ်မှ ထအော်တော့မှ ၂ ယောက်လုံးငြိမ်သွားတော့သည်။

"ကိုလေးကို အချုပ်ခန်းထဲ ခဏ ပို့ထားလိုက်..ကောင်မလေးကို ခေါ်လာလိုက်……"ဟု ကျွနုပ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ယု….ချစ်……"

"ကို…..ကိုလေး….."

ချစ်သူ ၂ ဦး၏ လက်တို့ တဦးနှင့် တဦး ဆွဲထားသည်..ရဲသားတို့၏ အားနှင့် လက်၂ ဘက်ပြုတ်သွားသော မြင်ကွင်း……လေညှင်းလေးက အချိန်အခါ မဟုတ် တချက်တိုက်လိုက်ချိန်……..ဝမ်းနည်းမှု….တို့ နှင့် ချစ်သူ ၂ ဦး၏ ပုံရိပ်….မျက်ရည်ဝဲနေသော ကိုလေး မျက်လုံး မျက်ရည်ရွှဲနေသော ယု မျက်လုံး …အရာရာ အားလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့ လေညှင်းလေးတချက် နဲ့ လက်တွဲပြုတ်သွားသော လက် ၂ ဘက်……….။…………။

နာရီက ၆ နာရီ ထိုးလုပြီ…..ယု တယောက်…နာရီကြည့်လိုက်..အလုပ်လုပ်လိုက်နှင့် အလုပ်ထဲစိတ်ကမရောက်. ....ချစ်သူဆီသာ…စိတ်ကရောက်နေလေသည်။ ယု သည် ကိုလေး နှင့် ချစ်သူဖြစ်တာ ၂ လ သာသာ ရှိသေးသည်။ အချိန်ကသာ ၂ လ တွေ့ရသည့်အချိန် ပြန်တွက်ကြည့်လျှင် ၃ နာရီပင်မရှိသေး..ကိုလေးက ရဲသား တဦး ဖြစ်နေတော့…သူတာဝန်က လဲ အများသားမဟုတ်လား ..ယုကလဲ အထည်ချုပ်ဆိုတော့ မနက် ၇ နာရီဆို စပြီး အလုပ်ထဲရောက်နေပြီ…ည ၈ နာရီမှ တခါတလေ ၉ နာရီ မှ ဆင်းရသည်။ အိမ်မှာလဲ မနေချင်တာကြောင့် ယု တယောက် ပိတ်ရက် မရှိ အလုပ်ဆင်းသည်။အိုဗာတိုင် ကြေးက သိပ်မရသော်လဲ အိမ်မှာ မနေချင်တာကြောင့် အားတိုင်း အလုပ်ထဲ လာလေသည်။ ယု ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘ ၂ ပါးတို့ နယ်ခရီးထွက်စဉ် ကားမှောက်ပြီး တိမ်းပါးခဲ့သည်။ အိမ်ပေါ်ရောက်နေတဲ့ ဒေါ်လေး ဖြစ်သူနှင့် သူယောင်္ကျားတို့က အော်တို ယု တို့အိမ်၏ အိမ်ကြီးရှင် ဖြစ်တော့သည်။ ယု ကိုလဲ စာညံ့သည် ဆိုကာ ၈ တန်းကျောင်းသူ ဘဝနှင့် ကျောင်း ထုတ်ကာ..အထည်ချုပ်တွင် အလုပ်လုပ်ခိုင်းတာက အခု အသက် ၂၅ ကျော်သည့် အထိပင်..။ဒေါ်လေး၏ သားနှင့် သမီးများကတော့ ကျောင်းနေရသည်။ အခုဆို ဒေါ်လေး၏ သမီးကြီးမှာ နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသူ…သားဖြစ်သူကတော့ ပထမနှစ် ကျောင်းသား…။ရသမျှ လုပ်ခ မှန်သမျှ အိမ်ရောက်ရင် အကုန်အပ်ရသည်။ အိုဗာတိုင်ကြေးတော့ သူတို့ မသိကြတော့ ယု အတွက် အသုံး နဲနဲ ထွက်တာပေါ့။ အထည်ချုပ်ဆိုတော့ သိတဲ့အတိုင်း ယောင်္ကျားလေး ဆိုတာ လက်ချိုးရေ လို့ရတယ်လေ။ ရည်းစားဆိုလို့ ကိုလေးနဲ့ မှ ဦးဆုံး..။ကိုလေးကလဲ ဇွဲအတော်ကြီးသည်ဆိုရမည်…မှတ်မှတ်ရရ ယု အသက် ၂၂ ပြည့်သောမွေးနေ့ ဘုရားသွားရင်း တွေ့ပြီးကတည်းက ကိုလေး ယု နောက်မှ တကောက်ကောက်..လိုက်ပြီး ရည်းစားစကားပြောသည်။ ယု ကလဲ ခပ်တန်းတန်းပင်နေတော့ ကိုလေး သိပ်မကပ်ရဲ…။ သို့သော်..ကိုလေး မလာနိုင်သောရက်များတွင် ယု ကိုလေးကို မျှော်လင့်တာကို ယု ကိုယ် ယု သိနေသည်။ ဒီလိုနဲ့ ၄ နှစ်လောက်နေတော့ ကိုလေး စက်ဘီးနောက် ယု လိုက်စီးသော အဆင့် ရောက်ခဲ့သည်။ အခုတော့ ယု ကိုလေးကို ချစ်တယ် ဆိုသော အဖြေ ကို ပေးမိလေသည်။ရည်းစားမထားဖူးသော ယု တယောက် အဖြေ ပေးပြီးမှ ရှက်ပြီး မတွေ့တာ ၃ လတောင်ရှိပြီလေ…ဒီနေ့ မနက်တော့ အိမ်မှ ထွက်ကတည်းက ကိုလေးနှင့်တွေ့မည်ဟု ကြံရွယ်လာခဲ့သည်။ဖြစ်ချင်တော့ မနက်က ကိုလေးဖုန်းဆက်သည် လာကြိုမယ်တဲ့..

"ကောင်မရယ် ..ယု တို့များ ကံကောင်းချက်တော်…"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ယောင်းမ ရဲ့"

"အိုး..ညည်းလဲ သိနေတာပဲကောင်မရယ်…ယု ချစ်သူပေါ့…ယု တို့များ စက်ရုံထဲကကောင်လေးတွေ လိုက်တာတောင်မရဘူး ..ခုတော့ ရဲ ကိုကို နဲ့ မှ ပါသွားတော့တာပဲဟေ့"

"အိုး..ယောင်းမကလဲ ဟိုက သေနပ်ထောက်ပြီး ချစ်ခွင့်ပန်တာ နေမှာပေါ့…ကျိုက်ထီးရိုးက ဝါးသေနပ်တွေလိုပေါ့ မချစ်ရင် ပစ်လိုက်မယ် ဆိုပြီးလေ….ဟီး..ဟီး..ဟီး…ဟီး…"

"ဟုတ်လောက်တယ် ကောင်မရယ်…ကျုပ်တို့များကျတော့ ထောက်မဲ့ လူတောင် မရှိဘူး..ဆိုးပဟေ…ဟီး…ဟီး"

ခပ်လှမ်းလှမ်းက အမ ၂ ယောက် ပြောနေတာကို ာု အတိုင်းသားကြားနေသည်။သို့သော်..ယု ပျော်သည်..။ချစ်သူနှင့် ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့သော..ကောင်မလေး တယောက်၏ ရင်ထဲမှ ခံစားချက်ကို သူကိုယ်တိုင်မှ လွဲပြီ ဘယ်သူကများ သိနိုင်မှာလဲနော်……

**** ** **** ***** ****** *** *** ******* *** ** *** ** ****** ** ** **

"ကို……..ကို……ကိုလေး"

"ဟာကွာ …ယု ကလဲ ကို လို့ပဲခေါ်ပါ….."

"အို..ခေါ်ချင်ပါဝူး ရှက်စရာကြီး……အို …."

ကိုလေးမှ ယု လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ စက်ဘီးမစီးပဲ ဘေးတွင် အတူတူ လမ်းလျှောက်ပြီး စကားပြောနေတုန်း ကိုလေး ရုတ်တရက် ယု လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဟင်…..ကိုလေး သူ့လက်တွေ အေးစက်နေပါလား…..လက် မာမာလေးတွေက ယု ဘဝအတွက်တော့ အားဖြစ်စေတယ် ကိုလေးရယ်…. ကိုလေးနဲ့ တွေ့မှ ယု ဘဝ မှာ ၁၃ နှစ်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အပြုံးတွေ ပျော်ရွှင်မှုတွေ …..အို ……လူဆိုးကြီး ….ဘာမပြော ညာမပြော ယု ပါးကို နမ်းသွားတယ် ကိုကို လူဆိုးကြီး…….

"ယု ဘာမှ မပြောဘူးလား…"

"ရှင်…ကိုကို လူဆိုးကြီး….အဲ…"

"ကို က လူဆိုးကြီးမဟုတ်ပါဘူး ရဲသားလေးပါ…ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသားနုနုလေးနဲ့ ချစ်ရဲသားလေးပါ"

"အိုး ..မသိဘူး ..ဆိုးတယ် ကို ..သိပ်ဆိုးတယ်…"

"ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တယ် ယု ကို..ဟုတ်လား…ပျော်လိုက်တာ ယု ရယ်…."

"မသိဘူး…မခေါ်ဘူးကွာ…သိပ်ဆိုးတာပဲ…"

"မသိဘူး ..ဟုတ်လား…ဒါဆိုရင်တော့ လူဆိုးတွေ ကို စစ်သလို ဟောဒီလို လက်၂ ဘက်နဲ့ ချုပ် ဟော့ဒီ…ရင်ခွင် ထောင်ထဲ..ထည့် စစ်ရမှာပေါ့…"

"အိုး..လွတ်နော်..လွတ်…..လွတ်ပါ….လူတွေနဲ့ကွာ…"

လွတ်ပါ..လို့ပြောနေပေမဲ့…ဒီရင်ထဲမှာပဲ တသက်လုံး နေချင်တာကို ကို မှ မသိတာ ကိုရယ်….အယ်တော့….ကို့ ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ကြားနေရပါလား။ ကိုချေွးနံ သင်းသင်းလေးက ကမ်ဘာအကောင်းဆုံး ရေမွှေးထက် ခုံမင်ဖို့ကောင်းနေပါလား….ချစ်လိုက်တာ ကိုရယ်…ကို ကိုဘာလို့ ယု ဒီလောက်ချစ်မိသွားလဲ မသိဘူး…

"ကို..ကိုမှာ…အရင်က ရည်းစားတွေ တွေ့သွားရင် ယု ကို ရန်ရှာမှာ စိုးရတယ် ကိုလူလည်ရဲ့"

"ယု ကလဲကွာ ကို မွေးကတည်းက ချစ်ခဲ့တာ..ချစ်တတ်ခဲ့တာ ယုနဲ့တွေ့မှ…."

"လူကို ယုံအောင်လိမ်ပါ ကိုရဲကြီးရယ်…."

"အော်..တကယ်ပြောတာ….ဒီမှာကြည့် ယု အတွက် လက်ဆောင်တောင် ပါသေးတယ်…"

"ကို ကလဲ ဘာလို့လျှောက်ဝယ်တာလဲ…ယု က ဒါတွေကို မလိုချင်ဘူး…သစ္စာတရားပဲ လိုချင်တာ"

"အော် ချစ်ကလဲ ဒီ လိုင်ဒါဗူးလေးပဲ ..သစ္စာတရားရဲ့သငေ်္ကတ အဖြစ် သိမ်းထားလိုက်နော်…"

"စကားတွေ ..သိပ်တတ်တာပဲနော်….."

ချစ်သူ ၂ဦး ချစ်စကားချေွနေတာတောင် မဝသေး…..ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အဆောက်အအုံ ပျက်ထဲ ပြေးဝင်သွားသော လူရိပ် ၂ ခု ကိုလေးတယောက်လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ ထို အဆောက်အအုံ ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံ ပြစ်ထားတာကြာတော့ ရေညှိတွေတောင်တတ်လို့.. ဒီနေရာဟာ မကောင်းမှုတို့ ပျော်ပါးရာ သားကောင်တို့နေရာမှန်း ကိုလေး တန်းသိလိုက်သည်။

"ချစ်…လာ ဟိုအဆောက်အအုံထဲ လူ ၂ယောက်ပြေးဝင်သွားတယ် သိပ်မသင်္ကာဘူး..လိုက်ကြည့်ရအောင်"

"အိုး ..ကို ကလဲ သူဟာ့သူနေပါစေ…မသွားပါနဲ့"

"ရဲ မိန်းမ ဖြစ်မဲ့လူကလဲ ကြောက်တတ်လိုက်တာ…လာပါကွာ..ခဏပဲ…"

ငြင်းမရသည့် အဆုံး ယု လိုက်ခဲ့သည်။အဆောက်အအုံ နားရောက်တော့…..အား…အားးး….အင်း..အင်…. အူး….အင်…ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်…..ဟူသော အသံများကို ကြားရပြီး….လူရိပ် ၂ ခု လှုပ်ရှားနေသည်ကိုတွေ့ရသည်။

"ဟိတ်..လူတွေ….ခင်ဗျားတို့ ထွက်ခဲ့စမ်း….မှောင်ရိပ်ခိုမှုနဲ့ ဖမ်းလိုက်ရမလား….."

ကိုလေး အသံပေးလိုက်သည် ဆိုရင်ပဲ….ထိုလူ ၂ ဦး ထွက်လာသည်…အလင်းရောင်အောက်ရောက်သည် ဆိုရင်ပဲ….

"ဟင်…..ဦးလေး…."

"ငမြွေထိုးမ…..ဂျိုမ…..နင်ဘာလာရှုပ်ပြန်ပြီလဲ…"

ကိုလေး၏ အံ့အားသင်သောမျက်လုံးများနှင့် ယု ကိုကြည့်ပြီး..ဆွံအသွားစဉ်မှာပဲ…..

"သေချင်းဆိုးမ …နင်က ရီးစားတောင် ထားတတ်နေပြီပေါ့…အိမ်ရောက်မှ တွေ့မယ်…."

ဟုဆိုကာ…ထွက်သွားတော့သည်။ယု ပျော်ခဲ့ပါသည်…သို့သော်…ခဏ…..။ခဏ..ဆိုတာမှ တကယ့်ကို ခဏ။ အိမ်ရောက်ရင် ဦးလေး နဲ့ ဒေါ်လေး ဘာပြသနာရှာမလဲ..စိုးရိမ်စိတ်တို့သည်…ချစ်သူနှင့် ပျော်ခဲ့ ရင်ခုန်ခဲ့သည့် ခံစားချက်များကို ဖုံးလွမ်းသွားပါရောလား….။ကို ကတော့ ဘေးမှ တတွတ်တွတ်နှင့် ပြောနေပေမဲ့ ယု တယောက် အင်း တခွန်းသာ လိုက်နိုင်တော့သည်။ ဘာလိုလိုနှင့် အိမ်နှင့် နီးလာသည်နှင့် ကိုလေးကို ယု ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကိုလေးကတော့ ပျော်လို့ပေါ့…ယုမှာတော့ ငရဲခန်းထဲ ဝင်ရတော့မယ်…အကို….ဒါပေမဲ့ အကို ပျော်တာ မြင်ရင်ပဲ ယု ကျေနပ်ပါတယ် အကို…ရယ်..။ကိုယ် အဖြစ်အပျက်နှင့် ကိုယ် ဆိုတော့…ယု အိမ်ထဲကို ခေါင်းငုံကာ ဝင်လာ ခဲ့တော့သည်။ကံကောင်းချင်တော့ ဦးလေးက မရောက်သေး။ ခပ်သုတ်သုတ် မိမိအခန်းတွင်း ဝင်မှ ဟု စဉ်းစာပြီး ယု အိမ်အပေါ်ထပ်လှေကားသို့ ခပ်သုတ်သုတ်လေး လျှောက်ခဲ့တော့သည်။ တောတော်ကံကောင်းတာပဲ…ယု ရယ် ဟု ကိုယ်ဟာ့ကိုယ် တွေးနေတုန်း……..

"ဟယ်..လိုင်ဒါဗူးလေး ချစ်စရာလေး…."

"မလုပ်ပါနဲ့ ညီမလေးရယ်…..ဒါတော့ မယူပါနဲ့နော်…"

"ဘာလဲ ဒေါ်ယုယု ခေါ်တော့ ညီမတဲ့ စေတနာ ကို တစက်မှ မရှိပါလား.."

"ညီမရယ်…ယု မိတ်ကပ်ဗူး..နုတ်ခမ်းနီ..ကအစ အင်္ကျီက အဆုံး …ညီမလေး သုံးချင်သလို သုံးနေတာပဲ…ဒီတခုတော့"

ယု ချစ်သူ ပေးထားတဲ့ ပထမ ဆုံး လက်ဆောင်..ယု တန်ဖိုးထားတာပေါ့….ဒါကို သူတို့မသိဘူး…အခုလဲ သူတို့လိုချင်တာ…ပဲသိတယ်လေ…ယု အဝတ်အစားဆိုလဲ…သူကြိုက်ရင် ယူဝတ် ပြီး မလျှော်ပဲ ဒီအတိုင်းထားသွား….မိတ်ကပ်ဗူး ..နုတ်ခမ်းနီတောင့် ဆိုလဲ…..ယု မသုံးလိုက်ရတဲ့ ပစ္စည်းတောင် ရှိသေး…အခုလဲ လိုင်ဒါ ဗူးလေး လုပြန်ပြီ….ဘယ်ပေးနိုင်မလဲ….ပြန်လုတာပေါ့…..။ဒါကိုကြည့်နေတဲ့ဒေါ်လေးက..

"ဟဲ့ ..သမီး…မားမား..ဒီထက်ကောင်းတာ ဝယ်ပေးမယ်…..ဒီဟာမ ဆီက အလကားအပင်ပန်းခံပြီး လုမနေနဲ့.."

"ဟုတ်ပ..မားမားရယ်…အဖိုးမတန်တာကို…မပြောချင်ဘူး…"

သူ့အတွက်တော့ ဘယ်အဖိုးတန်ပါ့မလဲ..ယု အတွက်ကတော့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူးလေ….ဘာပဲပြောပြော ဒေါ်လေးကိုတော့ ယု ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ အိပ်ခန်းထဲရောက်မှ…လိုင်ဒါဗူးလေးဖွင့် ခုနက ကိုလေးနဲ့ ပြောတာလေးတွေကို ပြန်ပြီ..စဉ်းစား..ရင်ခုန်ရမယ် မဟုတ်ပါလား။……အိုး…..လူညစ်ညစ်ပတ်ပတ်ကြီးနဲ့ စိတ်ကူး နုနုလေးတွေ မတွေးချင်ဘူး……ရေချိုးအုံးမှပါ….ဟု တွေးပြီး ရေချိုးခန်းထဲ…ဝင်ခဲ့တော့သည်။

** *** ** **** **** *** *** ** **** ** ** ** ** **** * **** * *** ** * ** *** * **

"ကျော်လေးကျော်…ထဲမှ ကိုကြီးကျော်….အဘမြင်းဖြူရှင်…..၃၇ မင်း နတ် အပေါင်းအား..ပူဇော်ပသ ပါသည်………"

ယုတယောက် ထို အသံကြားသည်နှင့် မိုးကျိုးပစ်သလို..ခံစားရသည်….ခုမှ အဝတ်အစားချွတ်ပြီး ထမိန်ရင်ရှားနှင့် ရေချိုးခန်း ဝင်မယ် လုပ်တုန်းရှိသေး…ဦးလေးဖြစ်သူ ပြန်လာသည့်အသံ….ဦးလေးဖြစ်သူက စရိုက်တမျိုး…အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဘုရား မရှစ်ခိုး နတ်ရှစ်ခိုးသည်။ရှစ်ခိုးပြီးရင် ဒေါ်လေးနှင့် အတူ ချစ်ရည်လူးကြတော့မည်….ယု မတွေ့ရသော်လဲ အသံတော့ ကြားနေရသည်။အဲ အသံများကို ယု အရွံ့ဆုံး ..အခုလဲ နတ်ရှစ်ခိုးပြီး အပေါ်သို့ တတ်လာသော အသံကြားရသည်…ယု အသာလေး နားစိုက်ထောင်နေသည်..အခန်းတံခါး ပိတ်သံကြားရသည်…ဒါ အခွင့်ကောင်းပဲဟု တွေးကာ..ယု ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ခဲ့တော့သည်။

"အိုး…မောင်နော်….ဒီနေ့..သူ သိပ်ကဲနေတယ်"

"ချစ်လေးကို ချစ်ချင်လွန်းလို့…အကြွေးတွေလိုက်တောင်းကတည်းက ဟိုကောင်က ထ နေတာ"

"လိမ်ပြန်ပြီ….ဘယ်ကောင်မ အောင်စလွတ်တာကို မြင်လာတာလဲ….ဒါမှမဟုတ် ရေချိုးတာ မြင်လာသလဲပြော.."

"တခုမှ မဟုတ်ဘူး ချစ်လေးကို ချစ်ချင်လို့…လာ..ကြာတယ်"

ဒေါ်အေးပုံ ၏ အဝတ်များကို ဦးတုတ်ချို က အကြမ်းပတမ်းပင် ဆွဲချွတ်လိုက်သည်….ဦးတုတ်ချို စိတ်ထဲမှာတော့…ခုနက ပျော်ပါးမယ်ဆိုပြီး ခေါ်ထားသော…အပျက်မ ချောချော တောင့်တောင့် မျက်နှာကိုမြင်လာသည်….ခုနက အားမရခဲ့ တန်းလန်းကြီးဖြစ်ခဲ့သမျျှ ဒေါ်အေးပုံ ထံ ပုံချတော့သည်။ ဒေါ်အေးပုံက ရုန်းပြီး…လက်မခံနိုင်ပဲ ..ရုန်းရင်း ဦးတုတ်ချို၏ ဆီးအိမ်ကို ကန်မိတော့သည်။

"အတင်းလုပ်တော့တာပဲတော်…နာသွားသေးလား…ဒီမှာ အဆင်သင့်တောင် မဖြစ်သေးဘူး"

"နာတော့ မနာပါဘူး ဒါပေမဲ့ ရူးပေါက်ချင်တယ်ဟ…ရူးသွားပေါက်လိုက်ဦးမယ်"

ဦးတုတ်ချိုတယောက်…ရေချိုးခန်းသို့ လာခဲ့တော့သည်။ရေချိုးခန်းတွင် အိမ်သာ ပါ တွဲဆောက်ထားတာက ယုအတွက် ကံဆိုးတာလား ကံတရားကပဲ မျက်နှာသာ မပေးတာလား ………။ရေချိုးခန်း တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်..သို့သော် မပွင့် အထဲတွင်ရေချိုးသံတို့သာကြားနေရသည်။ ယု အခန်းတံခါးလဲ ဟနေသည်။ သေချာပြီ…ဒါ ..ယု ရေချိုးနေတာပဲ…ဟု ဦးတုတ်ချို သိလိုက်သည်။ ဦးတုတ်ချိုမှာ ယခင် ကတည်းက ကြံစည်ထားသည့် အတိုင်း ရေချိုးခန်းထဲ မြင်နိုင်ရန် အပေါက်ဖောက်ထားတာ ဘယ်သူမှ မသိ။ ရည်ရွယ်ချက်က ဒေါ်အေးပုံ ရေချိုးစဉ်ချောင်းရန်နှင့် တခါတလေ ဒေါ်အေးပုံ တို့ဘက်မှ ညီမများ အမျိုးများလာလျှင် ချောင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အခုတော့ မထင်မှတ်သော ဂွင်က ဝင်လာလေသည်။ယခင်ကတော့ ကိုယ် သမီးနှင့် မတိမ်းမယိမ်း..ကလေးသာသာ လိုပင် ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခုဆို ယု တယောက် ရည်းစားထားတတ်နေပြီ။ အပျိုတယောက်ရေချိုးတာကို ချောင်းရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်မှန်း ဦးတုတ်ချို သိသည်..။အပေါက်တွေ့သည်နှင့် ချောင်းလိုက်သည်။ အထဲမှာတော့….ယု တယောက် ရေကို စိမ်ပြေနပြေ ချိုးနေသည်။ ဆံပင်ရှည်ရှည်…နို့တင်းတင်းလေးနှင့် အိုးကားကား တို့ အပေါ် ရေတို့ တလက်ဆက် ကျဆင်းနေသည်။ အဖုတ်မွေးရေးရေးတို့က အဖုတ်ကွဲကြောင်းလေးကို ကာကွယ်ရန် မစွမ်းသာတော့……အသားဖြူသူ..တရုတ်ဆက်သူ ပီပီ နို့သီးခေါင်းလေးက ပန်းရောင်လေးသန်းနေသည်။ ယု တယောက် ဆပ်ပြာကိုင်ပြီး တကိုယ်လုံးကို ဆပ်ပြာနှင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ ပေါင်လေးကားပြီး အဖုတ်နှင့် ဖင်နေရာတို့ကို ဆပ်ပြာတိုက်လိုက်ရာ….အဖုတ် အတွင်းသား ရဲရဲလေး တစွန်းတစ ပေါ်လာလေသည်။ ဂျိုးကြားရှိ ဂျိုးမွေးများ ယု တယောက် တွေ့ပြီဆိုရင်ပဲ…တခုခု ကိုရှာနေသည်။ ထို့နောက် ဂျုတ် တခု လက်ထဲပါလာပြီး ဆပ်ပြာလေး ပွတ်ပြီး ဂျိုးကြားရှိ အမွေးများ စပြီး ရိတ်သည်။ ရေထိထာဒသော ဂျုတ်တို့သည်..အမွေး မပျက်နိုင်သဖြင့် တပတ်လေး ရင်ရှားကာ…တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ဦးတုတ်ချို တယောက် ချောင်းကောင်းကောင်းနှင့် ချောင်းနေရာ နောက်ဆုတ်ရန် အချိန် နောက်ကျပြီး…ရေချိုခန်းထဲ အရှိန်လွန်ကာ ပြုတ်ကျလေတော့သည်။

"အောင်မလေး ..သေပါပြီဗျ…"

"အို……..ဟင်…ဦးလေး…ဒီမှာ …ဘာလာ လုပ်နေတာလဲ……"

"နင်ရေချိုးနေတာ ကြာပြီ…တံခါးခေါက်တာလဲ မရ…..တံခါးကိုမှီပြီးစောင့်နေတာ….သေနာမရဲ့ ..သေပါပြီ"

ဦးလေး အသံကြာတယ် ဆိုရင်ပဲ..ဒေါ်လေးဖြစ်သူမှာ ကပိုကယိုနှင့် အိပ် ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဒေါ်လေး၏ သားနှင့် သမီး တို့လဲ တတ်လာလေသည်။ ဒေါ်လေးသည်..ငမြွေထိုးမ ဘာလုပ်ပြန်ပြီလဲဟု ဆိုကာ…ယု ခေါင်းကို ဆင့်ကာဆင့်ကာ..ဂွတ်ခနဲ ..ဂွတ်ခနဲ အသံမြည်အောင် ခေါက်လေသည်။

"ကောင်မ …ဒါ ပါးပါးကို လုပ်ကြံတာ….ဆွဲလုပ်လိုက်ရ ..သေတော့မယ်…ကောင်မ စောက်ချိုးကို မပြေဘူး"

"တော်တော်မွှေတာပဲ….ဂျီးတော်ရယ်…ကိုယ်ဟာ့ကို အေးဆေးမနေဘူး…ကျေွးလိုက်အုံးမယ်"

"စနေဂျိုမ……မြွေပွေးမ…ငါလုပ်လိုက်ရ သေတော့မှာပဲ"

"@$%%#@@$%^^&&^%#@#@$%^&&*&&**"

ယုတယောက် ပြောနေသော စကားများ…လူများကြားမှ တိုးထွက်ပြီး မိမိ အခန်းထဲ ဝင်လိုက်တော့သည်……သူတို့ ဆက်ပြောနေသော အသံများကို ဆက် မကြားချင်တော့…..။ခဏကြာတော့ ဦးလေးတို့ အခန်းဘက်မှ အသံတို့ စကြားရတော့သည်….ဆောင့်..ဆောင့်..မောင်…..အား….အား…အင်း…အင် …..နို့ နီနီလေး……အဖုတ်မွှေးရေးရေးလေး……..အဖုတ်ရဲရဲလေ…….ကောင်းဝှာ…အား...အား…..အင်း..အင်.. ဖတ်..ဖတ်….ပြွတ်…ပြွတ်….ဖတ်…..အား…..အင်……အိုး…..အင်……အာ…….။ယင်းအသံတို့သည် ယု တယောက် လွန်ခဲ့သော ၅ နှစ်လောက်ကတည်းက ကြားနေကြအသံ။နား ၂ ဖက် လက်ဖြင့်ပိတ်ရင်း ခေါင်းခေါက်ခံရသော ကျိမ်းစက်စက် ဝေသနာ ကို ခံစားရင်း…..ဝမ်းနည်းခြင်း အပြည့်နှင့် မျက်ရည်တို့ မျက်ဝန်းမှ တသွင်သွင်စီးကျလို့နေသော……အခန်းထောင့် တနေရာ ကပ်ရင်း ကျုံကျုံလေး ရိုက်သံတို့နှင့် ထိုင်နေရှာသော သနားစရာ….ယု ..ဆိုသော မိန်းခလေး….

** **** *** *** ***** *** **** **** ***** **** **** ********** **** ****** **** *

ကျွနုပ် တစ်ရူးလိပ်မှ တစ်ရူး အချို့..ယူပြီး ယု အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ မယူပဲ မျက်ရည်တို့သာ တသွင်သွင်ကျနေသည်။ ကျွနုပ်သည်ကား အရှက်တော့ ကွဲမခံ ဘေးမှ ထိုင်နေသော ဒေဝီအား ကမ်းလိုက်သည်။ ဒေဝီမှာလဲ မျက်ရည် တွေရော နှာရည် အပြင် မျက်ချီးများပါ လက်၂ ဘက်ဖြင့် အားပါးတရ သုတ်နေသည်။ ကျွနုပ်ကမ်းပးသော တစ်ရူး ကိုယူပြီး နှပ်ချီးများကို တဖြီးဖြီး မြည်အောင် ညှစ်ထုတ်နေသည်။ ကျွနုပ်လဲ ဒေဝီ အဖြစ်ကို တွေ့ပြီး တောင်နေသော လီးမှာ ပဲမြစ်ခန့် တိုဝင်သွားတော့သည်။

"အော် ကလေးမရယ်….ဒီလောက်လေးနဲ့ တအိမ်သားလုံး သတ်ပြစ်ရတယ်လို့"

"ဒီလောက်နဲ့ နေလာတာ….၁၃ နှစ်သမီး ကတည်းကပါဆရာ"

"ထားပါတော့…..ဒါဆို ဒီလောက်လေးနဲ့ တော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးပေါ့….ကဲကဲ ဒါဆိုလဲ…ဘယ်လောက်ဖြစ်မှ သတ်ပြစ်တာလဲ"

"ဟုတ်…ဆက်ပြောပြ ပါ့မယ် ဆရာ…..အဖြစ်က ဒီလိုပါ"

ဦးတုတ်ချို အိမ်မှာ မိန်းမ မရှိခိုက်…ကြက်မတယောက်ကိုခေါ်ပြီး အိပ်ခန်းထဲ ထည့်ထားပြီး ပျော်ပါးနေသည်။အသက် ၂၀ ဝန်းကျင် ကောင်မလေးနှင့် ကုတင်ထက်တွင် ပလူးချင်တိုင်း ပလူးနေသည်။ ဦးတုတ်ချိုသည် ထိုကောင်မလေးကို လိုးခန်းဖွင့်ရန်…ကျားကွတ် ကစားမည်ဟု အစချီ ကြံစည်သည်။ ပိုက်ဆံပေး အပျော်မ တယောက် အနေဖြင့် အိပ်ခန်းထဲခေါ်ပြီး စကပ်လှန်ကာ တန်းလိုး လို့ရသော်လဲ..ဦးတုတ်ချိုက လိင်ကိစ္စထူးထူးခြားခြား ဝါသနာက တမျိုး…နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပျော်ပါးချင်သည်။ မိန်းမ နှင့် မရသော နည်းများ တခါတလေ အိမ်က မိန်းမကို လိုးရတာ ညီးငွေ့လာသည့်အတွက်လဲ ပါသည်။ ကျားကစားနည်းမှာ အကွတ်ရွှေ့ပြီး ပထမဆုံး အစားခံရလျှင် အဝတ်အစား တခုချင်း ချွတ်ရသည်။အဝတ် တွေကုန်သွားလျှင်…ဆော့ပင် တချောင်းနှင့် ရှုံးသူ၏ ကိုယ်ခန္ဒာ ကြိုက်နှစ်သက်ရာ နေရာကို ကြိုက်သလို ဆွဲပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ကျားတပွဲပြီး တပွဲ ကစားလာရာ ဦးတုတ်ချိုရော အပျော်မလေး ခန္ဒာကိုယ်မှာပါ မှင်များပွကုန်တော့သည်။ထိုအခါ အင်္ကျီညှပ်ကလစ်များ ကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဒာကိုယ်၏ ကြိုက်ရာနေရာကို ညှပ်ခြင်း ကစားနည်းကို ပြောင်းလေသည်။ ဦးတုတ်ချိုမှာ အရက် ကလေးသောက်လိုက် ကျားကွက်လေးရွှေ့လိုက် ၊ ညှပ်ကလေး ကို နို့လေးညှပ်လိုက်..နှခေါင်းလေးညှပ်လိုက်နှင့် အတော်ဟုတ်နေသည်။ ဦးတုတ်ချို မှာလဲ လီးရော နားရွက်ရော…နောက်ဆုံး ဆံပင်မှာပါ အတော် ညှပ်မိနေပြီ. အပျော်မလေးမှ

"ကိုကြီး…ရူးပေါက်ချင်တယ်ကွာ…."

"ဟား….ပေါက်ပေါ့ …ရေချိုးခန်းထဲလိုက်ပို့ပေးမယ်…အဲထဲမှာပဲ..မက်တပ်လိုးကြတာပေါ့"

"မှင်တွေလဲ ဆေးရအုံးမယ်လေ..ကိုကြီးရဲ့"

"ဟား…..ဆေးပေးမယ်..ကိုကြီးကိုလဲ ဆေးပေးပေါ့…ဟားးး….."

"ကိုကြီးနောက်မှ လာကွာ…မလိုက်ခဲ့နဲ့…ကိုယ်ဟာကိုယ်ပဲဆေးမယ်….နောက်ပြီး မတ်တပ်ကြီးလဲ မလုပ်ချင်ဘူးကွာ.."

"မရဘူး ကလေးရယ်…ဟိတ် မပြေးနဲ့လေ…ဟား…လာထား.."

အပျော်မလေးသည် အိပ်ခန်းတံခါးကို အတင်းဖွင့်ထွက်မည်အလုပ် နောက်မှ ဦးချိုကြီးမှ သိုင်းဖတ်ပြီး ချုပ်…အပျော်မလေးက အတင်းရုန်းပြီးဖွင့်…..တံခါးကပွင့်ပြီး ၂ ယောက်လုံး လုံးပြီး ထွက်လာသည်။

"အို……"

လှေကားမှ တတ်လာသော ယု နှင့် ပက်ပင်းတိုးလေသည်။ အပျော်မလေး ၊ ဦးတုတ်ချိုနှင့် ယု တို့ ၃ ယောက်စလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ဦးတုတ်ချိုမှ သတိဝင်လာပြီ

"သေနာမ …အသံလေးဘာလေး မပြုဘူး..ဝင်လာတာကို…"

"ဟို….ဟို….."

"ဘာမှ ပြောမနေနဲ့တော့….အိမ်ထဲဝင်လာတာနဲ စမွှေပြီ ..ကောင်မ…သွား..ကိုယ်အခန်းထဲ ကိုယ်နေ…."

ယု ဘာမှ မပြောပဲ အခန်းထဲတန်းဝင်လိုက်သည်။ စောစောက ပျော်ခဲ့တာလေးတွေ ပျောက်ကွယ်ခဲ့ပြန်ပြီး…ကိုလေးမှ ဒီနေ့ ယု အတွက် ဆိုပြီး ပါကင်ဗူးလေး တဗူး လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ဒီနေ့ အတွက် ဆိုပြီ ယု ထံမှ လက်ဆောင်ပြန်တောင်းသည်။

"ကို့ လက်ဆောင်ကို အိမ်ရောက်မှ ဖွင့်ကြည့်နော်….နောက်ပြီး ဒီနေ့ အတွက် ကို့ အချစ်နဲနဲ ထပ်ပေးမယ်နော်"

"ဟင်….ဘာလဲ အရင်ကတည်းက အချစ်က နဲနဲလျှော့နေတယ်ပေါ့"

"ဟား လျှော့နေတာမဟုတ်ရပါဘူး…ပိုပြီး နဲနဲ လျှံကျလာလို့ ထပ်ပေးတာ"

"ကိုနော်….ရဲမို့တော်တော့တယ် ရှေ့နေများသာဆို ယု တို့ဘဝ မတွေးရဲစရာပဲ..ကိုကိုရဲကြီးရေ…"

"ဟင်း..ဟင်း..ဒါဆို အချစ်တွေ ထပ်ပေးမယ်…မျက်စိမှိတ်ပြီး ရင်ဘက်နဲ့ ခံယူနော်"

ယု မျက်စိမှိတ်တော့ ကို က ဘာလုပ်တယ်မှတ်လဲ..နှဖူးလေးကို နမ်းတယ်..ပြီးတော့ ..ပါးလေးကို နမ်းသည်…ပြီးတော့ ….မေးစေ့လေးကို နမ်းတယ်…နောက်ပြီးတော့…နောက်ပြီးတော့….နုတ်ခမ်းလေးကို သူ့နှတ်ခမ်းလေးနဲ့ ခလုပ်တိုက်သွားတယ်..ရင်ထဲမှာ တချက် သိမ့်ခနဲတုန်သွားတာပဲ….သူတော်တော်ဆိုးတယ် ကိုရယ်….သူက ဒီလောက်နဲ့ ရပ်မသွားဘူး….ထပ်ပြီး အောက်နုတ်ခမ်းလေးကို သူနုတ်ခမ်းထူထူနဲ့ ထိနေပါရောလား….မလုပ်ပါနဲ့တော့ သူရယ်..ဒီမှာ မောလှပြီ…..ရင်ထဲက ပြောလိုက်တဲ့ စကားကို သူပဲမကြားတာလား..မကြားချင်ယောင်ပဲဆောင်နေတာလား မသိဘူး….မသိသလို ကို က ယု အောက်နုတ်ခမ်းလေးကို စုတ်သပ်နေလေရဲ့…..မငြင်းရက်ပါဘူး ကိုရယ်…ကို့ အနမ်း နွေးနွေးလေးတွေက နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းနေတာကိုး….ဟောကြည့် ..ယုလဲ မကောင်းဘူး ယု ကိုယ်ယု တောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး.. ကို့ နုတ်ခမ်းလေးကို ပြန် ပြီးစုတ်သတ်မိနေပါရောလား….ရင်တွေကလဲ တုန်လိုက်တာ….ရင်တွေပါမကဘူး တကိုယ်လုံး တသိမ့်သိမ့်နဲ့ တုန်နေပါရောလား………………အိုး ငါကလဲ ဘာတွေစဉ်းစားမိနေမှန်းမသိပါဘူး..ဟု ယုတယောက် သူ့ဟာသူတွေးရင်း ရှက်ပြုံးလေးပြုံးမိတော့သည်။ လက်ဆောင်ထုတ်လေး ပိုက်ပြီး မိမိကုတင်ပေါ်ထိုင်ကာ ပါကင်ထုတ်လေး ဖောက်လိုက်သည်။ …ဟယ်..လှလိုက်တဲ့ ဂါဝန်လေးပါလား….ဝတ်ကြည်အုံးမှ ဟုတွေးရင်း စွတ်ကြည့်လိုက်သည်။ နဲနဲကြပ်သလိုလိုပဲ….အောက်က ဘော်လီလေး ချွတ်ပြီး ဝတ်ကြည့်မှ….ဟင်….အောက်ကလဲ စိုစိစိုစိ ဖြစ်နေပါလားဟုတွေးရင်း ဘောင်းဘီချွတ်ကြည့်တော့..အောက်ခံဘောင်းဘီလေးတွင် ခပ်ချွဲချွဲလေး ဖြစ်နေသော အရေ တကွတ်…..ဗူးထဲမှာ စာလေး တစောင်တောင်ပါသေးတယ်…

ချစ်

ဂါဝန်က နဲနဲ ကြပ်တယ်ဟုတ်…ကိုယ်သိသားပဲကြပ်မှန်း

အောက်ခံတွေ ဝတ်ထားရင်ကြပ်မယ်လို့ ဆိုင်ကပြောလိုက်တယ်လေ

ချစ်ည အိပ်ရင် ဝတ်အိပ်ဖို့လေ..ကို..နဲ့ မင်္ဂလာဦးည မှာ ဝတ်အိပ်ဖို့ပေါ့

ချစ်တဲ့

ကို

ဟော….သူ..သိပ်ဆိုးတာပဲ….မှန်လေးရှေ့မှာ ယု တယောက် ဟိုဘက်လှည့်လိုက်…ဒီဘက်လှည့်လိုက်နှင့် ပျော်နေသည်။ ဟိုဘက် အခန်းမှာတော့ ဦးတုတ်ချိုတယောက် အပျော်မလေးကို ကုတင်ခြေရင်း ဦးပေးခိုင်းပြီး ပက်လက်လှန်ခိုင်းထားသည်။

ပက်လက်လှန်ထားသော အပျော်မလေး၏ စောက်ဖုတ်ကို ဦးတုတ်ချိုက ခြေမ ဖြင့် ကလိနေသည်။ကလိလိုက် ဘေးမှာ ချထားသော အရက်ပုလင်းလေးသောက်လိုက်နှင့် အတော်ကြာတော့ အပျော်မလေးကို သူ၏ ခန္ဒာကိုယ် အနှံ ပါးစပ်နှင့် စုတ်သပ် ခိုင်းလေသည်။ ဆံပင်မှ စပြီး စုတ်ခိုင်းလေသည်။ အပျော်မလေးမှာ မလုပ်ချင်သော်လဲ ပိုက်ဆံယူပြီးသောကြောင့် ဒီတည ဝဉ်ခံရပေမည် မဟုတ်ပါလား။ တဖြည်းဖြည်း ဆံပင် နဖူး..မျက်လုံး…ပါး…ပါးစပ်…နာရွက်..လည်ပင်း…တဖြည်းဖြည်း ဆင်းလာပြီး…လီးကို စုတ်လေသည်။

"တချောင်းလုံး စုတ်ပါဟ…အာခေါင်ထဲထိရောက်အောင် တချောင်းလုံး ငုံ့လိုက်…အား….အင်း"

"အွပ်…အဟွပ်…အဟွပ်….."

"ငုံလို့ မရရင် ယက်ကွာ….တချောင်းလုံး …ဥရော…ဖင်ပေါက်ရော….."

"အိုး..ဖင်တော့ မယက်နိုင်ဘူး….ဥလောက်ဆိုတော်သေး….."

"ဖာသည်မ….ခိုင်းတဲ့ အတိုင်းလုပ်……ထ လုပ်လိုက်ရ နာတော့မယ်.."

"ဒီမှာ…သားသမီးချင်း ကိုယ်ချင်းစာ….သိပ်မပြောချင်ဘူး"

အပျော်မလေးမှာ…..လီးကို ပါးစပ်နှင့် ပြန်စုတ်ပေးနေသည်။ တချောင်းလုံးကို လက် ၂ဘက်ဖြင့် အားရပါးရကိုင်ပြီး မဆံမပြဲ ပါးစပ်ဖြင့် ငုံရင်း လျှာထိပ်လေးဖြင့် လီးထိပ်ရှိ အပေါက်လေးကို ကလီနေသည်။ ဘာမပြောညာမပြောနှင့် ဦးတုတ်ချိုတယောက် ဖလင်ကင်မရာကြီးကိုင်ပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်မည် အပြု။

Zawgyi fonts

......

ေအမြာင္ေလာက၏ သမီးငယ္

နိဒါႏ္းအစ

မြႏၠို ေသခ္ာၾကည့ႅိုက္သၫ္......ေလြနဆဲ......မိႏ္းေခလးသုံး လိုငၷာႀဆဲေသာ...ေသတၱာ ်ပား်ပားေလး႐ြိ မြႏၠ မ္က္ႏြာတခုလုံး မ်မငၷိုင္ေသာႅဲ........မိမိကိုယ္ မိမိ ေလြေနသးေၾကာင္း.....ထငႅိုက္သၫ္.....ဘဝၾတင္ နာက္ၪၼႈ...

ဝမ္းနၫ္းမႈ သိကၡာတရားတို႔ ထပၼံမရႈံးဆုံး နိုင္ေတာ့ၿပီ.......ထပၼံလဲ ရႈံးဆုံးစရာ အလၽြင္းမ႐ြိေတာ့ၿပီ....ေတကာင္ႂၾကက္ တမ္က္ႏြာဟူသၫ္....အမၫၷာမ သာ ဆိုးသၫ္....သူမ အၾတက္ေတာ့ ေအကာင္းဆုံးပင္ ်ဖစၷိုင္သၫ္......မိမိဘဝ ခုမြ သုညဘဝ ်ဖစ္ေနသၫ္.....အရာရာက သူမေအပၚမတရား.....ဘာမြမ႐ြိေလ ေကာင္းေလ......သို႔ေသာ္....သူမ ်မတၷိုးတာက အခုသူမ ကိုငၳားေသာ လိုငၷာဗူး်ပား်ပားေလး ႏြင့္ ထိုပစၥၫ္းေလးေပးခဲ့သူ......သူမ အၾတက္ မိဘ ....ေမာင္...ညီမ....ဘာမြမလို....ဘာမြလဲမ႐ြိေတာ့.....ဘာေၾတ်ဖစၼြႏ္းလဲမသိေတာ့.......သူမ ဘာလုပၡဲ့သနၫ္း.....

မြႏၠိုၾကည့္ၿပီးသူမ ်ပဳံးလိုက္သၫ္......်ပဳံးေေနသာ မ္က္ႏြာေအာၾကၱင္ ဝမ္းနၫ္းေသာအမူအရာ.....ေနာက္ နာၾကၫ္းေသာ အမူအရာ.......

ဒုႏ္း.......က္ီျ........ဟူေသာ အသံႏြင့္ အတူ....ရဲ ဝတၥဳံဝတ္ ...ရဲေမ ၂ ေယာက္...ေရာကႅာသၫ္....

"အ်ပစ္သဴ....မယုယု......တရား႐ုံးၾသားမယ္....လာခဲ့....."

သူမေကတာ့ မၾကား...သူေအၾတးႏြင့္သဴ.......ရဲေမ ၂ေယာကၠ စိတၼ႐ြၫၷိုင္ေတာ့........ခ္ိဳင္း ၂ ဘကၠို ေတယာက္ တဘကၥီကိုငႅိုက္ၿပီး ႀဆဲထူလိုက္သၫ္......

"ျခမ္း........"....ဟူေသာ အသံႏြင့္အတူ လိုငၷာဗူး်ပား်ပားေလး ၾလင့ၠ္ၾသားၿပီး....လက္၂ လုံးသာသာ သာ႐ြိေသာ...မြႏ္ေလး..ႀကဲၾသားသၫ္......

"မလိုကၻဴး...ၾလတ္...ၾလတ္....ကိုေလးရယ္....ကယၸါဦး....."

ရဲေမ ၂ ဦး ဖမ္းထားသည့္ၾကားမြ......လိုငၷာဗူးေလး လြမ္းယူလိုက္သၫ္......မမြိတမြိ

ႀဆဲမိႀဆဲရာ....ႀဆဲလိုက္ေတာ့...မြႏၠျဲေစလး......သူမက ေအလၽြာ့ေမပး...မြႏၠျဲေစလး က္စၠ္စၸါေအာင္ ဆုတၠိုငႅိုက္သၫ္..

"ၾလတႅိုက္.....ၾလတႅိုက္ မြႏၠျဲစ..ကို....ေၾသးေၾတ...ေၾသးေၾတ...."ရဲေမ ၂ ဦးမြ အထိပၱလန႔္ ်ဖစ္ၾသားသၫ္....

သူမ၏ေၾသးစကၱို႔ က တဆက္ဆက္ က္ေေနေလတာ့သၫ္......

ကၽျႏ္ုပ္ႏြင့္ ကၽျႏုၸၱျဲဘက္

နပ္(စ္)ေကာၹီ ပလိႏ္းကို စိတ္႐ြၫႅက္႐ြၫ္ေမႊရင္း…….ကၽျႏုၸ္…ျခကၠိုေကာကၠိုငႅိုက္သၫ္…ေအတာၸင္ ပူေလာင္ေသာေေရႏျးေၾကာင့ၳင္သၫ္….ေႂၾကျခက္ေလးမြာ မီးခဲအမၽြ ပူေနသၫ္…..ဖဲရိုက္သၫ္ဟဳ သတင္းရၿပီး ဖမ္းထားေသာ…လူသုံးေယာကၠို…ကၽျႏုၸ္ ပါဝါ႐ြိသၫ္ႏြင့္အညီ….ဆိုငၠယၥီးသကဲ့သို႔ ဒူးမ္ားေၾကးခိုင္းထားသၫ္။ ထိုေနာက္ ၄င္းဆိုငၠယၥီးခိုင္းထားေသာ….လူ ၃ ေယာက္၏ေ႐ြ႕ၾတင္ ကၽျႏ္ုပ္..ခုံႀဆဲထိုငၠာ…၄င္းတို႔ထဲမြ ၁ ေယာကၠို ေကာၹီျခကၸဴပူ ကို ကိုငၡိုင္းလိုက္သၫ္…..

"ေက္းဇူးပဲ နယၳိႏ္းႀကီး….ဟဲဟဲ…."

"ျအႏ္….နင့ၠို ေသာကၡိုင္းတာမဟုတၻဴး….ငါေသာက္ရမြာ ပူေသးလို႔ ကိုငၡိုင္းထားတာ…"

"ဆရာရယ္…ကၽျႏ္ေတာၱို႔ ေညႇာင္းလြၿပီ….ဒူးေၾတလဲ ေခ္ာင္ေနၿပီ…အိမ္ေရာက္ရင္ မိႏ္းမနဲ႔ ်ပသနာတတ္ေတာ့မယၺ္"

"်ပသနာတတ္ရင္…ငါ့လာေခၚေဟ့….ငါကိုယၱိုငႅာၿပီး….ဟင္းဟင္းေနာ္…."

ထို ၃ ေယာကၳဲမြ ပုပု ဝဝ ေတယာကၠ "ၾဆာကီးတို႔ ကို ဝ တို႔ပီးကမ္းထားလယ္ေဝ….ၾဆာကီးတို႔ …ခီလိုလုေတာ့ ဘီေကာင္းမလဲ…."

ကၽႊႏုၸ္ ေဒါသ အလိပႅိုကၱတ္ၾသားသၫ္…..ဒီတ႐ုတ္ေၾကာင့္ စားထားသမၽြေပၚကုႏ္ေတာ့သၫ္။ ကၽျႏ္ုပ္ လက္ေအာက္႐ြိ ရဲမ္ားကလဲ….ၾကက္ၾကည့ၠၾက္ၾကည့္ႏြင့္ ကၽျႏုၸ္ ၏ သမာဓိကို ေလာင္သလို ေ်ပာင္သလို..လုပ္ေနသၫ္…

"ၾဆာကီးပဲ ေ်ပာလယ္ေလ….ဝ ကို နိုင္ေအာငၠဇား…ဝ နိုင္ရင္ စီေယာက္ စီဝြက္ဆို….ဝ ရႈံးေနလို႔ ၾဆာကီးစီ..ပိုက္ဆံလာယူကာမြ…ၾဆာကီးက ဖမ္းလယ္….ဒါေကာင္းတရား ၾဆာကီး"

ကၽျႏုၸ္..ေဒါသမြာ..ပိုၿပီးၾထက္ၾသားသၫ္..ထို႔ေၾကာင့္ နိုင္ငံေတာၼြ ေပးအပၳားေသာ…၆လုံး်ပဴးကိုထုတ္ၿပီး တ႐ုတၠိုခ္ိႏႅိုက္သၫ္……

"မင္းတို႔ ပါးစပ္ေပါက္ေၾတပိတၼလား…..ငါ..ပိတ္ေပးရမလား…ေရာ့…ဒီမြာ….ဝႏၡံကတိေရး……ေနာကၱခါဆို… အခ္ဴပၳဲၾသားဖို႔်ပင္…ဒါပဲ…"

ဝူး…ေတာ္ေသးတာေပါ့….ဟုကၽျႏုပ္ စိတၳဲၾတင္ ေၾတးေတာေနခိုက္…….ကၽျႏုပ္၏ ကၽျမ္းက္ငႅၽြင္်မႏၼႈကို ေအ်ခခံကာ….ကၽျႏုပ္အား တစုံတဦးက ၾကည့္ေနသၫ္ ထင္ၿပီး လြည့္ အၾကည့္……တီ႐ြပ္ အကၤ္ီႏြင့္ လူတဦး.. ဘာလဲဟု ကၽျႏုပ္ေမးမၫ္႐ြိေသး…..ထိုလူက

"ေ႐ြ႕ပိုင္းခရိုင္အထူး ရဲတျပၹဲ႕ဲ…..ေအကာင္းဆုံးတျပၹဲ႕ဝင္…ေဒၚေဒဝီ…ေရာက္႐ြိ….သတင္းပို႔ပါတယ္"

"ညႇကၡ္ာဖ္ား……."

ကၽျႏုပႅန႔္ၾသားသၫ္…..ပုံစံေကယာကၤ္ားေလးပုံ…..ေသခ္ာထၾကည့္သၫ္…..အင္း…ရငၻေကၠတာ့ ခပၼို႔မို႔…………ဂလု…..

"ေနပါဦး ….မင္းက မိႏ္းေခလးလား"

"ေလ့က္င့ၼႈ ်ပည့္ဝၿပီးသား..ေယာကၤ္ားေၾတနဲ႔ အတူတူ လုပၷိုငၱဲ့ ရဲေမပါ….."

"အတူတူ လုပၷိုငၱာေတာ့ ယုံဘူး…ဟီး"

"႐ြင္….!!!"

"ေအာ္…အခႏ္းထဲမြာ ေစာင့္ေန…ငါလာခဲ့မယ္….အထေကၠတာ့ ငါ့ႀတဲဘေကၱယာက္ေရာကၼယ္ေ်ပာသား"

ကၽျႏုၸႅဲ…ကၽျႏုၸၱျဲဘက္၏ ေအာကၸါ အရၫ္အခ္င္းမ္ားအား…ဂလု..ရႏ္….. သိ႐ြိေစရႏ္… .ကၽျႏုပ္ အခႏ္းၾတင္းဝငၼၫ္အလုပ္…

"တမိသားစုလုံး အသတၡံရလို႔ ကယၸါဦး….ဆရာတို႔ရယ္.."

ကၽျႏုပႅြည့္ၾကည့ႅိုက္ေတာ့ အသား်ဖဴ်ဖဴ ဆံပင္႐ြၫ္႐ြၫ္…ပႏ္းေရာင္ ဝတၥဳံေလး ေသသျပၥာ ဝတၳားေသာ

မိႏ္းမေလြလးေတယာက္…တာဝႏၠ္ ကင္းသမားရဲေတယာကၠ….

"ဘယႅို်ဖစၱာလဲဗ္ာ……ဘယၼြာလဲ…."

ကၽျႏုပၠလဲ ေျမးရာပါ အက္င့္အတိုင္း ေကာေငၼလး လြလြ်မငႅၽြင္….အနံပဲခံရခံရ…ဟူေသာ အက္င့္အရ….ကၽျႏုပ္႐ုံးခႏ္းထဲသို႔ မဝငၸဲ…..ေကာေငၼလးနားၾသားၿပီး…တာဝႏၠ္ ရဲကိုေမာင္းထုတႅိုက္သၫ္

"ေဟ့ေကာင္…ကိုယ္အလုပၠို လုပ္….ၾသား…"

တာဝႏၠ္ရဲ…..ၾထက္ၾသားခ္ိႏၱျင္….ကၽျႏုပၼြာ…..႐ြိသမၽြၾသားေပၚေအာင္်ဖဲ်ပၿပီး

"ညီေမလး…..ဘာကူညီေပးရမလဲေ်ပာ…..ဟီး"

"တအိမႅဳံး အသတၡံရလို႔ပါ ဆရာ….ယု လိုက္်ပပါ့မယ္"

"ကဲကဲ…ေဒၚေဒဝီ…..နဲ႔ တျပၹဲ႕ ၁ ၿဖဲ႕ ၾသားမယ္ေဟ့"ဟု ကၽျႏုပ္ေ်ပာၿပီး ယု ဆိုေသာေကာေငၼလး၏အနံခံကာ လိုကၡဲ့ေေလတာ့သၫ္။

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

တံခါးျဖင့ႅိုက္သၫ္ ဆိုရငၸဲ…….ေအလာင္းမ္ားကို ေၾသးအိုငၳဲၾတင္…ေၾသးအလူးလူး်ဖင့္ေၾတ႕ေရတာ့သၫ္… ယုဆိုသည့္ ေကာေငၼလးမြာ…အိျမၱင္းဝင္ၿပီး ဧည့ၡႏ္း႐ြိ ဆကၱီေပၚၾတင္ ငူငူငိုင္ငိုင္ ထိုင္ေနသၫ္….ကၽျႏုပ္၏ ေအၾတ႕ အႀကဳံအရ…ေယာကၤ္ားေလးတဦး…သတ္ၾသားတာ်ဖစၼၫ္ဟဳ မြတၡ္ကၡ္ၿပီးသကာလ…..ကၽျႏုပ္၏ လက္ေထာက္ ေဒဝီအားၾကည့ႅိုက္ရာ……….ရဲရဲေတာက္….သတၱိ႐ြိလြပါသၫ္ဆိုေသာ လက္ေထာကၼြာ…လကၠိုငၸဳဝါ တထၫ္်ဖင့္ မ္က္ႏြာ႐ြိ အရာမ္ားကို အုပၳားေလသၫ္….

ကၽျႏုပႅဲ ေမ်ပာခ္င္ေတာ့…….ေလြကားေအာကၷား႐ြိ ေအလာင္းကို…..ေသခ္ာၾကည့္ၿပီး

"ဒါ ေလြကားေပၚက ကႏၡ္တာေနမယ္…..တနာစရာ…."

ကၽျႏုပ္ေ်ပာရင္း ေလၽြာက္ရင္း အိမၳဲေရာက္ေသာႅဲ ကၽျႏုၸ္၏ လက္ေထာက္ႏြင့္ တျပၹဲ႕ လိုကၼလာေခ္….. သို႔ႏြင့္…

"ကဲကဲ….ေဒဝီ….လာေအပၚၾသားၾကၫၼယ္…..က္ႏၱဲ့ေကာင္ေၾတလုပၥရာ႐ြိတာလုပ္….တယ္ေႏြးတဲ့ေကာင္ ေၾတ….."

ေဒဝီေတယာက္ ကၽျႏုပ္အမိန႔္ ကိုမၾလႏ္ဆႏ္ရဲ……ေအနာကၼြ ကုတၠဳတ္ႏြင့္ လိုကႅာသၫ္။(ကၽျႏုၼြာ ငယၥၪၠ သရဲေၾကာက္သဴပိပိ….ေတယာကၱၫ္းမတတ္ရဲ၍ေဒဝီကို လြမ္းေခၚလိုက္်ခင္းသာ….ဤသၫၠား စကားခ္ပ္)ေလြကား ထိပ္ဆဳံး႐ြိ အခႏ္းအား ျဖင့္ၾကည့ႅိုက္သၫ္…..ဘယ္သဴမြ မ႐ြိ……ထိုေနာက္ ေနာကၱခႏ္းကို ဆၾကၹင့္ၾကည့္ေတာ့…ေရခ္ိဳးခႏ္း….ေရခ္ိဳးဇလုံထဲၾတင္ အသက္ ၂၀ ဝႏ္းက္င္႐ြိ….မိႏ္းေခလးေတယာက္ ေအလာင္း…..လၫၸင္းမြာလဲ တပတ္ ပတ္ၿပီး ေရထဲၾတင္ ေရျမႏ္းၿပီး ေေသသာ လကၡဏာမ္ိဳး…..ေအာကၠ ေဘာင္းဘီ အတို အျပ ေအပၚမြ တီ႐ြပၠ လႏၱတ္ေနၿပီး ရင္သား တဝြကၼၽြပင္ေပၚေေနတာ့သၫ္…..ကၽျႏုၸႅဲ ေမနနိုငၼထိုငၷိုင္ ေအလာင္းနား ကပ္ၾကည့္ၿပီး…

"ေတာ္ေတာႅြတာပဲ…ႏြေ်မာစရာခ္ၫ္းၾကာ….."

ေႏျရာသီ၏ ပူေလာငၼႈေၾကာင့္ ကၽျႏုပ္…ေအလာင္းလၫၸင္းၾတင္ ပတ္ေေနသာ တဘကၠို ယူလိုက္ၿပီး ေရစိမၠာ….မ္က္ႏြာသို႔ အားပါးတရ သုတႅိုက္သၫ္….ထိုေနာက္ ေဒဝီ ကို မ္က္ႏြာသုတ္ တဘက္အားလြမ္းေပးလိုက္သၫ္….

"သက္ေသပဲ..သိမ္းထား…….."

ေဒဝီက ကၽျႏုပႅဳပ္သဗ္….မြတ္ရႏ္….စာျရကၳဳတ္ေနစၪ္…..ကၽျႏုပၼြာ ေအလာင္းၾတင္ ေပၚေေနသာ..နို႔တဝြကၠို လက္်ဖင့္ ကိုင္ၾကည့ၼိသၫ္…..ကိုငႅို႔ေကာင္းတယ္ဟ….ဟီး ကၽျႏုပ္၏ သာယာမႈ မဆုံးေသခင္….လက္ေထာကၼြ လြမ္းေ်ပာေလသၫ္

"႐ြင္..ဒါ…ဘာလုပၱာလဲ"

"ဟ….မသိရငၼြတၳား…လူမိႏ္းေမၾတဟာ ေသၿပီးရင္ ရငၻကၠ တ်ဖၫ္း်ဖၫ္းမြ မာလာတာဟ"

"ျအန႔္ …မၾကားဖူးပါဝူး……"

"ေအး ….မသိရငၼြတၳား…ဒီမိႏ္းေခလးေသတာ ၁၂ နာရီၾကာၿပီ….ေနအုံး"

ကၽျႏုပၼြာ ခပၱၫၱၫ္်ဖင့္ ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီး….ေစာကၸက္ ကို ၾကည့ၡ္င္ေသာေၾကာင့္….ေဘာင္းဘီကို အသာလြမၱငႅိုက္သၫ္……ေအမႊးပင္ သိေပၼပါက္ေသး……..လက္ႏြင့္ ေစာကၸတ္ေလးကို ထိုးၾကည့ႅိုက္သၫ္……

"အို……"

"ဘာ…. အို…..တာလဲေဒဝီ…..ဒီေကာေငၼလး ေမသခင္ မုဒိမ္းက္င့ၡံေရသးလားၾကည့ၱာ…."

"ဟို..ဟို…ဘာမြေမ်ပာပါဘူး….ေ်ပာသာေ်ပာ…ဘာေရးရမလဲလို႔"

"ေအး…ေရးလိုက္ ေမသခင္ မုဒိႏ္းအက္ငၼခံရဘူးလို႔…ဟီး"

ဆက္ေရးပါမယ္....ေနေမကာင္းပါသ်ဖင့္ :( :( :( :( :( :( သၫၼၽြေလာကၸင္ေက္နပၸါရႏ္ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

သို႔ႏြင့္ ကၽျႏုပ္ ႏြင့္ ႀတဲဘက္ ေဒဝီ တို႔ ေအပၚထပၼြ အခႏ္းမ္ား ၾကည့္ရႈစစ္ေဆးၿပီးေနာက္ ေအာကၳပ္သို႔ ်ပႏ္ဆင္းခဲ့ေတာ့သၫ္။ တံခါးဝၾတင္ ပကႅက္ ေအနအထားႏြင့္ ေေသေနသာ အသက္ ၄၀ ဝႏ္းက္င္ မိႏ္းမ ေတယာက္ နားသို႔ ကၽျႏုပ္ စစ္ေဆးေလသၫ္။ ေသနတ္ ဒါဏ္ရာ ်ဖင့္ အသက္ေပ္ာကၸဳံေပၚသၫ္။ ကၽျႏုပ္၏ ဝသီ အတိုင္း နို႔ ချပၱဲႀတဲ ကို ကိုင္ၾကည့ႅိုက္သၫ္….၄၀ ဆိုေပမဲ့ ကိုင္ေကာင္းေသးသည့္ ေအနအထားမ္ိဳး .. "ကဲ…ေဒဝီ…လိုကၼြတ္ ..ေသနတၵါဏ္ရာ…..ေသဆုံးခ္ိႏ္…၄ နာရီ ဝႏ္းက္ငၡန႔္"

"ဒါပဲလား ဆရာ…..ဟို..ဟို….မုဒိမ္း…"

"တႏ္….တိတ္ …..တယ္ေလ….အိုႀကီးအိုမ ….မုဒိမ္းက္င့ၡံရစရာလား….ၾကည့ၡ္င္ …နင့္ဟာနင္ၾကည့္…"

ႀတဲဘက္၏ အၾတန႔ၱတၼႈ ကို ကၽျႏုပ္ အာဏာသုံးၿပီး ပိတ္်ပစႅိုက္သၫ္…..ၾကည့္ေတာ့ ၾကည့ၡ္င္သား….သို႔ေသာ္ တ်ခားရဲသား မ္ားလဲ ႐ြိသၫၼဟုတၸါလား….ကၽျႏုပ္အားလဲ ႏြာဘူးႀကီးဟု ထင္ၾသားရင္ ခက္ေခ္မၫ္။ထို႔ေနာက္ ၄င္း အမ္ိဳးသမီး၏ ဝဲဘက္ ေဒါငႅိုက္ ေအန အထားႏြင့္ ႐ြိေေနသာ အသက္ ၄၅ ေက္ာ္ေက္ာ္ လူႀကီးေတယာက္ ေအလာင္း……ကၽျႏုပႅဲ ကၽျႏုပ္၏ ႀတဲဘက္ ကို နိျပၠတၡ္င္ေသာေၾကာင့္

"ေဒဝီ…လာစမ္း…..ဒီေအလာင္းကို စစ္ၾကည့္…..နင္ ဘယ္ေလာက္သိလဲဆိုတာ……"

"ဟုတ္ ဆရာ"

"ကဲ…ေ်ပာ….ဘာေၾတ႕လဲ"

"ေပါင္ရင္းကို ေသနတ္ ၃ ခ္က္ မြႏၳားတယ္ ဆရာ..ၿပီးေတာ့…..ရငၻကၠို ၂ ခ္က္….လယၸင္းမြာ ဘိုးေတာ္႐ုပ္ အႀကဲစ..ေၾသးေၾကာေဖာက္ၿပီး ဝင္ေနတာ…..ေနာက္ၿပီး…..ေခါင္းမြာ ရိုၾကၡဲ ဒါဏ္ရာ..ၿပီးေတာ့.."

"တယ္ညံ့တာပဲ…ေဒဝီ…နငၻယႅိုမ္ား အထူးတျပၹဲထဲေရာကႅာလဲ…."

"႐ြင္……က္မ ေ်ပာပါ ဘာမြားလို႔လဲဆရာ"

"နင့္ဟာက ဒါဏ္ရာေၾတ ျရတ္်ေပနတာေလ….ေအ်ေခန ေကာကၡ္က္ႀဆဲဖို႔က ဒီလိုၾကည့္ရတယ္…."

ဟုဆိုကာ…ေဘာင္းဘီျပေျပအာၾကၱင္ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္႐ြိေေနသာ အရာကို ေဘာင္းဘီေအရႀကိဳးမြ အသာၿစဲမ ကာ ငုတ္ၾကည့ႅိုက္သၫ္။

"ဟာ…..ဆရာကလဲ ႐ြကၥရာႀကီး….."

"ေအး …႐ြက္ေန …နင္အဲလို႐ြက္ေန ရဲမလုပၷဲ႔….ၾကည့ၳားလိုက္…႐ုံးေရာကၱာနဲ႔ ဒီေအလာင္းနဲ႔ပက္သတ္ၿပီးရီပ္ို႔တင္…….ဒါပဲ"

ေ်ပာေ်ပာဆိုဆိုနဲ႔ ထၾထကႅာခဲ့သၫ္။ကၽျႏုပ္၏ မ္ကၥိထဲမြာေတာ့ ခုန က လူ၏ ငယၸါကို မ္ကႅဳံးထဲကမၾထက္….အတုတ္ က ဖီးၾကမ္းေလာက္႐ြိသၫ္။ အ႐ြၫၠ ၇ လကၼ သာသာ…လူသာေသသၫ္….ဒုေတၼသ….။ေၾတးရင္းက ကၽျႏုပ္ ဖင္ယားသလိုလို ်ဖစႅာေသာေၾကာင့္ သဘာေဝဆးလိပ္ ကို ထုတၠာ အိမ္ေပါက္ဝသို႔ လာခဲ့သၫ္။

ကငၼရာ ကိုင္ သတင္းေထာက္ ေတယာကၠ ၅ ေထာငၱႏၱျရက္ တာဝႏၠ္ ရဲသား ၁ဦးထံ ထိုးထည့္ေနသၫ္။ တာဝႏၠ္ ရဲသားကလဲ မသိခ္င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ထည့ႅိုက္သၫ္။ ကၽျႏုပ္ေဆးလိပ္ ၾထက္ေသာကၡ္ိႏ္ႏြင့္ အကိုက္ေၾတ႕လိုက္ရသ်ဖင့္…

"ေဟ့ေကာင္….ဒါ ဘာလုပၱာလဲ…ေပးစမ္း…."

တာဝႏၠ္ ရဲသားက ေမက္နပ္ေသာႅဲ…ကၽျႏုပၼို႔ ဘာမြေမ်ပာသာ…ထုတ္ေပးသၫ္…သိပ္ ေက္နပၸဳံေတာ့ ေမပၚ….။ ကၽျႏုပႅဲ ၅ ေထာငၱႏၠို အိပၠပၳဲ ထည့္ၿပီး

"လာ….အကို …..အကို႔ကိုေမၽြာ္ေနတာ….ဟီး……ဒါ ..ငါ့ အကို သတင္းဆရာေဟ့ သူ႔ကိုေခၚၾသားမယ္"

ကၽျႏုပ္ အသံေကာင္းဟစ္ၿပီး ညာတာပါေတးႏြင့္ ကငၼရာ ကိုင္ သတင္းသမားကို လက္ႀဆဲေခၚလိုက္သၫ္။အိမၳဲေရာကၱာနဲ႔ သတင္းေထာက္ မြာ ေအလာင္းမ္ား ကို ဓါတၸဳံ တ်ဖတ္်ဖတ္ရိုက္ရင္း

"ေက္းဇူးပဲ ဆရာရယ္…မနက္်ဖႏ္သတင္းမြာ ေခါင္းစၪ္းထည့္ေပးပါ့မယၺ္ာ…"

ဟုဆိုကာ ဓါတၸဳံဆက္ရိုက္ေနသၫ္။ကၽျႏုပႅဲ ..ကၽျႏုျပၱဲဘက္ ေဒဝီကို သတိရၿပီး ၾကည့ႅိုက္ေတာ့…ေစာေစာက လူေသ ေယာကၤ္ား၏ တုတႅြပါသၫ္ဆိုေသာ ဒုတၠို စိတ္ဝငၱစားၾကည့္ေနသၫ္။ အသက္ ၂၅ ဝႏ္းက္င္႐ြိေသာ ကၽျႏုျပၱဲဘကၼြာ လူေသဒုတၠို ၾကည့္ေနသ်ဖင့္ ကၽျႏုပ္ မနာလိုသည့္ အဆုံး…

"ကဲ ေဒဝီ…ေတာ္႐ုံပဲေကာင္းတယ္ေနာ္…ေမ်ပာခ္ငၻဴး…လိုခ္င္ရင္ ်ဖတ္ယဴလာခဲ့ေဟ့…."

"အာ…ဆရာကလဲ ဆရာပဲၾကည့္ဆိုလို႔….ၾကည့္ေရသးတယ္….ခစၡစ္.."

"ကဲေတာ္႐ုံလုပ္…ေကာေငၼလးကို ေမးစရာ႐ြိတာၾသားေမး….ေနာက္ၿပီး သူေနဖို႔ စီစၪ္ေပးလိုက္….ေနာကၼြလာခဲ့မယ္…"

ကၽျႏုပႅဲ ကငၼရာ ်မင္ရင္ ေမနနိုင္ေသာ ေရာဂါပိုးေၾကာင့္…သတင္းသမား၏ အနားသို႔ၾသားကာ

"ေဟ့…ငါ့ကို ဓါတၸဳံတပုံေလာက္ရိုက္ေပးစမ္း"

"ဆရာ ဓါတၸဳံ ရိုကၡ္ငႅို႔လားဗ္ ရိုက္ေပးမယ္ေလ"

"ေအး ….မင္းကငၼရာနဲ႔လဲရိုက္ ….ၿပီးရင္ ငါ့ဖုႏ္းနဲ႔လဲရိုက္ေပးဦး….ျဖဘုတၼြာ ပုံတင္ေရအာငႅို႔..ဟီး.."

"ျဖဘုတၼြာ တငၼို႔လားဆရာ …အဲဒါဆို …ေအလာင္းနဲ႔ ႀတဲရိုကၸါလား..ဟီး …က္ေနာၱို႔ သတင္းေလာကမြာ ရဲနဲ႔ ေအလာင္းႀတဲရိုကၱာ႐ြိေသးဘူးဗ္"

"ေအး…ေကာင္းသားဟ…ကဲကဲ ရိုကၺ္ာ…လြေလြလး ေနာ္"

သို႔ႏြင့္ ကၽျႏုပႅဲ လူသာေသၿပီ ဒုေတၼေသသာ ေအလာင္းအားႀဆဲထူၿပီး…..လက္ႏြစ္ေခ္ာင္းေထာင္…ႏႈတၡမ္းေလးဆူၿပီ…ပို႔စ္ေပးေလသၫ္။ သတင္းသမားေကတာ့ ဓါတၸဳံ တ်ဖတ္်ဖတ္ႏြင့္ ဆလယၺတီ ေတယာက္ရိုက္သလို ရိုက္ေနသၫ္ ဆိုရငၸဲ..ကၽျႏုပ္ ပီတိ….ရင္ဝယၳိၾသားသၫၱမုံ…။ကၽျႏုပႅဲ ဓါတၸဳံရိုက္ၿပီးသၫ္ႏြင့္ ျဖဘုတ္သို႔ upload တငႅိုက္ရာ မၾကာခင္ အခ္ိႏ္ အၾတင္းၾတင္…like ၃ ခုႏြင့္ commend ၅၀ ေက္ာၱို႔တကႅာေတာ့သၫ္..တကား။(commend 50 ေက္ာ္၍အထင္ မႀကီးေလႏြင့္ ေအၾဆ… ဆဲထားေသာ commend မ္ားသာ ်ဖစ္ေတာ့သၫ္)ကငၼရာ သမားက ကၽျႏုပ္၏ အမၫ္ ကိုေမးၿပီး သတင္းမ္ားယူေတာ့သၫ္။ကၽျႏုပႅို နာမၫ္ႀကီး နယၳိႏ္းေတယာက္်ဖစ္သည့္အၾတက္ ကၽျႏုပ္ အမၫၠို ေ်ပာရႏ္ ကၽျႏုပ္၏ ၉၉၉ ေယာက္ေသာ တပည့ၳဲမြ ေအတာ္ဆဳံးထဲမြ ေတယာက္်ဖစ္သည့္ ရဲေဘာ္ ကုႏ္းေအာ္(ဘုႏ္းေက္ာ္)အား ကၽျႏုပ္ေအၾကာင္းႏြင့္ အမႈ ေအၾကာင္း ေ်ပာခိုင္းၿပီး….ေကာေငၼလး အနံခံရႏ္…ယု ဆိုေသာ ေကာေငၼလးနား ၾသားေတာ့သၫ္….တမုံ။

ကၽျႏုပ္ႏြင့္ လူသာေသ ဒုေတၼေသသာ…လူႏြင့ၱျဲရိုကၳားေသာ ပုံႏြင့ၱၾက သတင္းႀကီးမြာ ်မႏၼာ့ ေအမြာင္သတင္းစာ ေခါင္းစီးပိုင္းၾတင္ ေနရယူထားေတာ့သၫ္။ သတင္းစာပါ ေအၾကာင္းအရာမ္ားကိုမူ စခႏ္းေရာကၼြ ဖတၼၫ္ဟဳ စိတၳဲေၾတးရင္း..တအိမႅဳံးၾတင္ တဦးတၫ္းသာ က္ႏ္ေသာ ယုဆိုေသာ မိႏ္းမေလြလး ႐ြိရာ…ေဒဝီသူငယၡ္င္းေနအိမ္သို႔ အမႈအၾသားအလာအား ေမးရႏ္ ေရာက္ေေနေလတာ့သၫ္။ ကၽျႏုပၼြာ သတင္းစာႀကီးကို ဂ္ိဳင္းၾတင္ လိပၳည့ၠာ ယု ဆိုေသာမိႏ္းေခလးကို စတင္ၿပီးေမး်မႏ္းေတာ့သၫ္။

"အခင္း်ဖစၱဲ့ေန႔မြာ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ…ဘယ္ၾသားခဲ့လဲ.."

"ဟို ..ကိုေလးနဲ႔ ေျမးေန႔လုပၱယ္..ၿပီးေတာ့ သူနဲ႔ပဲေနတယ္.."

"အိမ္်ပႏ္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္အခ္ိႏ္႐ြိၿပီလဲ…..သူနဲ႔ပဲေနတယ္ဆိုတာ ဘယႅိုေနတာလဲ"

"အိမ္်ပႏ္ေရာက္ေတာ့ ည ၈ နာရီပါ…အတူေနတယ္ဆိုတာ စကားေ်ပာေနတာပါ…"

"်ပႏႅာေတာ့ လူေေသၾတကို ေၾတ႕ရတာလား"

"မသိေတာ့ဘူး..ဆရာ ….ယု ေခါင္းကိုက္ေနၿပီ…."

"ေအးပါ …ေနာက္ေန႔မြ ထပႅာေတာ့မယ္"

ကၽျႏုပ္ႏြင့္ ေဒဝီလဲ ….ေမးစရာ ႐ြိတာေၾတ သိခ္ငၥရာ႐ြိတာေၾတ ထပ္ေမးၿပီး စခႏ္းသို႔ ်ပႏၡဲ့ေတာ့သၫ္။

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

"ဒါဘယႅို်ဖစ္ရတာလဲ…ေ်ပာ….ငါအရငၥိတၷဲ႔ဆို မင္း ေေသေနလာက္ၿပီ…ေတာက္.."

"ဆရာရယ္ က္ေနာ္ ဆရာ နာမၫၠို ေ်ပာတာအမြႏၸါပဲ…သူ နားၾကားႀလဲၾသားတာ်ဖစၼယ္"

"တႏ္…တိတ္….ခုေတာ့ ေကာင္းေသးလား ..တနိုင္ငံလုံးဖတၱဲ့ ်မႏၼာ့ ေအမြာင္သတင္းစာေလ…."

ကၽျႏုပ္ ေဒါသၾထကၱာလဲ ေမ်ပာနဲေလ….လုပၸဳံကို ၾကည့္ဦး……နယၳိႏ္းစုံေထာက္ႀကီး ဦးမဲေ်ပာငၷဲ႔ လူေသ ဒုတၱို..တဲ့ေလ…။တကယ္်ဖစ္ရမြာက နယၳိႏ္းစုံေထာက္ႀကီး ဦးမင္းေနာငၷဲ႔ လူေသ တုတၡ္ိဳ……။

"ကဲ…ကုႏ္းေအာ္…ဘယႅို႐ြင္းမလဲ….ဒါပဲေ်ပာ…"

"ဟုတ္ မနက္်ဖႏ္ က္ေနာ္ ဖခင္ အမၫၼြႏ္ ဆိုၿပီးထည့္ေပးပါ့မယ္…"

"ေဟ့ေကာင္…တယ္ေလ….ငါ့နာမၫၼြားတာဟ ငါ့ေအဖနာမၫၼဟုတၻဴး….ေအး ထည့ၡ္င္ရင္ ငါ့နာမၫၠို မင္းေအဖ နာမၫႅဳပ္ၿပီး ဖခင္ အမၫၼြႏ္ဆို လုပ္ေဟ့…"

"ဝမ္းသာလိုကၱာ ဆရာရယ္..ဒါဆို အခုတၫ္းက ေအဖပါပါ လို႔ေခၚေတာ့မယ္ေနာ္…ဆရာ ေအဖပါပါ…"

"ျအႏ္"….ကၽျႏုပ္ ဆေကၼ်ပာခ္င္ေတာ့ ရယၵီမိတ္ေၾတ ေပါေနသာေခတၳဲၾတင္…..ရယၵီမိတ္..သားသမီးမ္ား ေခၽျးမ မ္ား ကံသိပ္ေကာင္းလၽြင္…ေ်မးေလးေတာင္ အဆစၸါနိုင္ေသးသၫ္.။ကၽျႏုပ္ လူပ္ိဳႀကီးမြာ… တပည့ၠဳႏ္ေအာၥကားေၾကာင့္ ေျခးအႀကီး လြၫ္းနင္းသလို ..အသံပင္ မၾထကၷိုင္႐ြာေတာ့သၫၱမုံ…။

ေဒဝီႏြင့္ ရဲသားကိုေလးတို႔၏ ျစမ္းေဆာငၡ္က္

ကၽျႏုပ္ႏြင့္ ရဲေဘာၠဳႏ္းေအာၱို႔ ကၽျႏုပ္႐ုံးခႏ္းၾတင္ သတင္းစာ ကိစၥ႐ြင္းေနသည့္ တခ္ိႏၱၫ္းၾတင္…..

"ဘာလဲဗ္ာ အိမၼြာ ကိုယ့္ဟာ့ကိုယ္ ေအးေဆးေနတာကို……"

"စကားမမ္ားနဲ႔….ထိုငၳိုင္ …အကုႏ္ငဳတၱဳတၳိုင္….."

ေယာကၤ္ားမ္ား မိႏ္းမႀကီး ၄ ေလာက္ေလာကၸါေသာ လူတစု ရဲစခႏ္းထဲသို႔ ဆူညံ ဆူညံ်ဖင့္ ဝငႅာေလသၫ္။ေနာက္ဆဳံးမြ လူျရေယၱယာက္…ဂ္စၠႏၠႏ္ ႏြင့္ ဝငႅာေလသၫ္။

"မၾတႏ္းနဲ႔ေလဗ္ာ ….လာမြာေပါ့…ခငၺ္ားတို႔…ေသနပၠိုင္ၿပီ..လုပၡ္ငၱိုင္းလုပ္ရတယၼထငၷဲ႔….က္ဳပၠို ဘာေကာငၼြတ္ေနလဲ…..ေသၾသားမယ္…"

"ေဟ့ေကာင္..ေပကႏ္းကႏ္းမလုပၷဲ႔…..ၾသားထိုင္….ဝႏၡံကတိထိုး…..ၾသား"

တာဝႏၠ္ရဲမြ ေ်ပာဆိုသၫၠို လူငယၼြ မၾကၫ္သလို ၾကည့္ၿပီး….ထိုငၡိုင္းေသာေနရာၾတင္ ေမက္မနပ္်ဖင့္ ထိုငႅိုက္သၫ္။ လူငယ္၏ ေဘးမြ လူက

"မင္းလုပၱာၾက…..အဲဒါေၾကာင့ၼင္းကို ေအာၠ္ယ္ေအာၠ္ယ္ မလုပၸါနဲ႔လို႔ေ်ပာရဲ႕သားနဲ႔…"

"ခငၺ္ားဗ္ာ…ရဲစခႏ္းေတာင္ေရာက္ေနၿပီ…လူက ညစ္ေနတာေနာ္….လာမဘူနဲ႔"

"ကဲကဲ …ေတာ္ၾေကတာ့….ဆူညံေနတာပဲ…ေရာ ဝႏၡံကတိမြာ လကၼြတၳိုး…"ဟု ေဒဝီ ေအာႅိုက္သၫ္။

လူျရယၠ သူ႔ေ႐ြ႕ၾတငႅာေရာက္ အာဏာ်ေပေနသာ…ရဲေေမလးအား မခန႔္ေလးစား..ထၿပီး

"ခငၺ္ားက ဘာလဲဗ္….႐ုေပၠလးၾကည့္ေတာ့ သနားကမားနဲ႔ ..အာဏာလာ်ေပနတယ္"

"က္မက ဘာလဲဟုတႅား….ဘာလဲသိေရအာင္ လိုကၡဲ့ေလ….ဟားးးး…."

"ၾသားတာေပါ့…….ေဘာၵါတို႔ေရ…ငါေတာ့ ထီေပါက္ၿပီ..ဟား….ရဲေေမလးကို ပညာ်ပေရသးတာေပါ့…"ဟု က္ႏၡဲ့ေသာလူမ္ားကို မထိတထိ ကလိၾသားေသးသၫ္။ေဒဝီသၫ္ လူငယ္အား အခႏ္းထဲဝင္ရႏ္.. အခႏ္းဝၾတင္ ညႊႏႅိုက္ၿပီး အခႏ္းဝၾတင္ မကၱပ္ရပ္ေနသၫ္။လူငယၠလဲ စပ္ၿဖီးၿဖီး်ဖင့္…အခႏ္းၾတင္းသို႔ ေဒဝီႏြင့္ အတူ ဝင္ၾသားသၫ္။က္ႏၡဲ့သူမ္ားက ပါးစပ္ေအဟာင္းသားႏြင့္ က္ႏၡဲ့ေတာ့သၫ္။ အခႏ္းထဲဝင္ၾသားၿပီး ခဏအၾကာၾတင္…..ေအာေငၼလးဗ္…ေသပါၿပီ…ေအေမရ..သားကို ကယၸါဦး…..အေမလးဗ္….ဟူေသာ အသံတို႔ ၾထကႅာေတာ့သၫ္။ အသံမ္ား ရပ္ၾသားခ္ိႏၱျင္….ေဒဝီေတယာက္ အခႏ္းထဲမြ ေခၽျးတလုံးလုံးႏြင့္ အကၤ္ီေခါကၱင္ ရက္သားႏြင့္ ၾထကႅာေလသၫ္။ေနာကၼြ လူငယၼြာ..မ္က္ႏြာတခုလုံး နီးပါးႏြင့္ ရငၻကၱို႔ၾတင္ အနီအညိဳ အၾကကႅိုက္ႏြင့္ အခႏ္းတံခါးအား မြီၿပီး ေမ့လဲၾသားေတာ့သၫ္။ေဒဝီမြ

"ကဲ..စမ္းခ္င္ေသးတဲ့လူ႐ြိရင္ ၾထကၡဲ့ ….မၾထက္ရဲရင္ ဝႏၡံလကၼြတၳိုး…ေနာေကၱခါက္ ပိုနာမယ္…"

ဟု မာႏၸါပါေ်ပာသၫ္ႏြင့္ တၿပိဳငၷက္….ငုတၱဳတၳိုင္ေေနသာ လူအားလုံး ေမာႅို႔ပင္ မၾကည့္ရဲေတာ့ပဲ..လကၼြတ္ အၿပိဳငၳိုးၿပီး ရဲစခႏ္းထဲမြ တင္ႏြင့ၹဝါး တသားတၫ္း က္ေအာင္ ေ်ပးကုႏ္ေတာ့သၫ္။လူ႐ြင္းၿပီဆိုမြ…

"ေထတာ့ အကို..ရၿပီ…."

"ေအာ္..ေအး..ေအး.."

ေစာေစာက ေမ့လဲေေနသာလူငယၠို ေဒဝီမြ သတိေပးလိုက္သၫ္။ ထို႔ေနာက္ လူငယၳံသို႔ ေဒဝီ တစ္ရႉးကမ္း ေပးလိုက္သၫ္။ လူျရယၼြ

"ေက္းဇူးပဲ ညီေမရ…ဒီေကာင္ေၾတက မၾလယၻဴးၾက…ဒီနယ္ရဲ႕ လူမိုက္ေေၾတလ….ဟိုမိႏ္းေမၾတက သူတို႔မိႏ္းေမေၾတပါ့"

"အကိုနဲ႔ လၾကၱဲလုပ္ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္..ညီမ နာမၫၠ ေဒဝီပါ….အထူးတျပၹဲက.."

"အကို႔နာမၫၠ ကိုေလးပါ…ေနာကႅဲ လၾကၱဲလုပ္ၾကတာေပါ့"

"ဟုတ္ အကို လိုတာ႐ြိရင္ သင္ေပးပါေနာ္"

"ေဟ့ေကာင္ ..ကိုေလး..မင္းကဘာကိုႀတဲလုပၡ္ငၱာလဲ…အဲဒါ ငါ့ႀတဲဘၾကၠ…တယ္ေလ…ေဒဝီ…ေမန႔က အမႈအိမ္ၾသားမယ္….နငၠလဲ ေမ်ပာလိုကၡ္ငၻဴး….ဒီေကာငၷားပဲကပ္ေနတာပဲ"

ဟု…ကၽျႏုပ္ ခပၱၫၱၫ္ႏြင့္ ေဟာကၥားလုပႅိုက္သၫ္။ ကိုေလး ဆိုေသာ ရဲသားမြာ ေဘာၵီခပ္ေတာင့္ေတာင့္….ႏြင့္ ေအတာ္ၾကည့္ေကာင္းသူေပတၫ္း။ကၽျႏုျပၱဲဘကၼြာ ကိုေလးႏြင့္ေ်ပာေနရင္း….မူသလို ႏျဲ႕သလို အမူအရာမ္ားပါေေနသာေၾကာင့္ ကၽျႏုပ္ လူပ္ိဳႀကီး ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ကၽျဲမြီးတိုၿပီး ေဟာကၥားလုပႅိုက္ရ်ခင္းေပတၫ္း။

အမႈအိမ္ႀကီးႏြင့္ ကၽျႏုပ္၏ ဝါရင့္ ေကာကၡ္ၾကၥဲမႈ မြတၱမ္း

ကၽျႏုပ္ အမႈ်ဖစ္ေသာ အိမ္ႀကီးကို တခ္က္ၾကည့ႅိုက္သၫ္။ ပုံစံက ၂ ထပ္ တိုက္ေလး…. အိမ္အမြတ္ၾကည့ႅိုက္သၫ္ …..ၿပီးေတာ့ တခ္က္်ပဳံးလိုက္သၫ္….ထိုအခ္င္းအရာကို ်မင္ေသာ ေဒဝီမြာ …

"ဆရာ ဘာလို႔်ပဳံးတာလဲဟင္……."

"ေအာ္ ေဒဝီရယ္ အိမ္ အမြတၠိုၾကည့္ေလ ….."

"၂၀၆ ေလ ဘာ်ဖစႅို႔လဲဟင္……."

"၂၀၆ ဆိုေမြတာ့ ၂ ေယာကၡ္ေပါ့ဟ….ဟားးးးးးး…."

"အို …..ဆရာကလဲ…."

"ကဲ..လာလာ အိမၳဲ ဝင္ၾကည့္ေရအာင္……"

ဟု ဆိုကာ ကၽျႏုပ္ လက္်ဖင့္ တံခါးကို ၾတႏ္းျဖင့ႅိုက္သၫ္….မျပင့္….ထျပၱႏ္းသၫ္…မျပင့္ ….ကၽျႏုပ္သၫၠား..စိတၼ႐ြၫၷိုင္ေတာ့…..ေနာက္ ၅ လြမ္းခႏ္းဆုပ္ၿပီး အ႐ြိႏ္ႏြင့္ ၾတႏ္းျဖင့္ရႏ္ ေ်ပးအလာ…

"ဟိုး…..ဆရာ……"

ေဒဝီအသံေနာကၠ္ၾသားေခ္ၿပီ……ကၽျႏုပ္ ပုခုံး နာက္င္ေသာ ေဝဒနာ ဆူးခနဲ ဝငႅာသၫ္…..ေအတာၷာၾသားၿပီးမြ ေဒဝီက

"တံခါးက အ်ပျငၹင့ၸါ ဆရာ….."

"ေတဇမ္း……"

ကၽျႏုပႅဲ ပုခုံးေလး ျပတ္ရင္း…..ေဒဝီျဖင့္ေပးေသာ..အိမၳဲသို႔ ဝငႅာခဲ့သၫ္…..အိမၳဲၾတင္ ေမန႔တုႏ္းကလို လူေသေအလာင္းမ္ားႏြင့္ ်ပည့ၼေနပဲ ႐ြင္းလင္းေေနတာ့သၫ္….

"ကဲကဲ …အိမ္ေပၚတတ္ၾကည့္ေရအာင္ေဟ့……"

ဟု ဆိုကာ ကၽျႏုပ္ဦးေဆာင္ၿပီး ေအပၚထပ္႐ြိ ေရခ္ိဳးခႏ္းၾတင္ ေေသေနသာ ၁ ဦးတၫ္း ေသာ ေအလာင္း႐ြိရာ အခႏ္းသို႔ လာခဲ့ေတာ့သၫ္။

"ဆရာ…လူသတ္သမားက ဘယႅို ဝင္သတ္ၾသားလဲ မသိေတာ့ဘူး….ေအာကၳပၠဆိုရငႅဲ ေယာကၤ္ားရင့ၼာ ၂ ေယာက္ေတာင္႐ြိတယ္……."

"ေအး …အဲဒါ မိႏ္းၿပိဳင့ၸဲ……ငါ့ လုပ္သက္အရ စၪ္းစားၾကည့္ရင္ ..လူသတ္သမားက ဒီအခႏ္းေကနစဝငၱာပဲ….."

"ဘယႅို …..ဆရာ….ဒီကဝငၱာ..ဟုတႅား….."

"ေအး…ဒီေရခ္ိဳးခႏ္းရဲ႕ ်ပတင္းေပါကၠဝငၱာ….ဒီမြာ ေၾတ႕လား အၾလယ္ဝင္ရတယ္…အ်ပငၼြာ ဟိုဘက္အိမ္ အမိုး…."

"အဲဒါဆို …အမိုးက တတႅာတာေပါ့….."

"ေအး..အမိုးက တတႅာတယ္ ေရခ္ိဳးခႏ္းထဲဝငၱယ္….ေကာေငၼလးက ေရခ္ိဳးဖို႔ဝငႅာမယ္…"

"ဝငႅာေတာ့……ဘာ်ဖစၷိုင္ေသးလဲ ဆရာ…."

"အသံမၾထကိနိုင္ေအာင္ တဘကၷဲ႔ ပတၼယ္…..တဘကၸါလား ..လက္ေၾတ႕်ပမယ္…."

ေဒဝီက တဘက္ေလးထုတႅိုက္သၫ္။ ကၽျႏုပႅဲ…ေဒဝီလက္ ၂ ဘကၠို ေအပၚသို႔ ကားၿပီး ေ်မႇာကႅိုကၠာ… ႏုတၡမ္းခ္င္း ထိၿပီး နမ္းလိုက္သၫ္။ ကၽျႏုပ္၏ လၽြင္်မႏ္ေသာ အ်ပဳအမူေၾကာင့္ ဘာမြ မတတၷိုင္႐ြာေတာ့ေပ။ ကၽျႏုပႅဲ …ေဒဝီကို တပတ္ ႀဆဲလြည့ႅိုက္ၿပီး လက္၂ ဘကၠို လက္်ပႏ္ တုတ္ၿပီး လက္ႏြင့္ ပါးစပၠို ပိတၠာ….ေရခ္ိဳးကႏၳဲသို႔ ႀဆဲလြဲလိုက္သၫ္ ဆိုရငၸဲ……

"အု…."

ကၽျႏုပ္၏ ေအာကၸိုင္း ႐ြင္း႐ြင္းေ်ပာရင္ ေအ႐ြ႕ အလယၸိုင္းကို တခုခုႏြင့္ ေဆာင့ၠႏႅိုက္သည့္ ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္ ခံစားမႈ ေဝဒနာ…..။ေဒဝီမြာ သာမႏ္ မိႏ္းေခလး မဟုတၼြႏ္း ကၽျႏုပ္ ေမ့ၾသားသၫ္ မဟုတၸါလား…..။

"ဟီး ….ဆရာ ကႏ္ေတာ့ေနာ္….အက္င့ၸါၾသားလို႔"

"ရ…တယ္….ရ…တယ္…အမႈ….ေၾကာင္း….နားလၫ္…အမငီး"

ကၽျႏုပ္ ခုႏ္ၾဆ ခုႏ္ၾဆ လုပ္ေနေရတာ့သၫ္။…ေဒဝီမြာ ေရခ္ိဳး ဇလုံထဲမြ ထၿပီး ကၽျႏုပ္အား

"အမႈ ကို ဘယႅို ေကာကၡ္က္ႀဆဲ တင္်ပလိုက္ရ မလဲ ဆရာ"

"ခုနက အတိုင္းပဲ ၾကည့္ေကာင္းသလို ေရးလိုက္ဟာ….ငါ လခီး….."

ထိုေနာက္ ..အိမ္ေအာက္သို႔ ကၽျႏုပ္ ေအာင့္ေေနသာ အရာ ကို လက္်ဖင့္ အုပ္ၿပီး ျဂတျဂတ ႏြင့္ အိမ္ေအာကၳပ္သို႔ ဆင္းခဲ့ေတာ့သၫ္….

(အလုပ္ မအားတာနဲ႔ ဆက္ မတငၷိုငၱာ Sorry ေနာ္...အားေပးပါဦး)

"ေနဦး …လူသတ္သမားက ေအပၚကလာတာ..မ်ဖစၷိုငၻဴးဟ….."

ဟု ကၽျႏုပ္ ဆိုလိုက္ရာ ေဒဝ ီေခါင္းကုတ္ၿပီ..

"'ဒါဆို ဘယၠလာတာလဲ….အိမၱခါးကပဲလားဆရာ"

"ေအး..ဟုတၱယ္…ဒီလိုေလ…..လူသတ္သမားက ဝငႅာမယ္….ဟို လူႀကီးပစၥၫ္းက သူထက္ႀကီးေနလို႔ မနာလိုေတာ့ ဟို လူႀကီးေအာကၸိုင္းကို ေသနပၷဲ႔ ပစၼယ္…"

"ဒါဆို …ေလြကားရင္းက ေကာင္ေလးက ခၽျႏၳကၱဲ့ အရာ ထိုးမိၿပီးေသတာေလ…ဆရာ"

"တယ္ေလ..ငါ့စကားေတာင္ မဆုံးေသးဘူး…ေသနပၷဲပစ္ၿပီး…ေလြကားနားလာမယ္…ၿပီးေတာ့….ဟိုအၾဘားႀကီးဝငႅာမယ္..တံခါးက..လူသတ္သမားက ေသနပၷဲ႔ ထပၸစၼယ္…."

"ဆရာ…ဟိုမိႏ္းမက ေသနပၵဏ္ရာက ေနာက္ေက္ာကပစၡံထားရတာေလ…"

"အဲဒါက သူေယာကၤ္ားေေသနတာ်မငႅို႔ ၾထက္ေ်ပးတာ…ၾထက္ေ်ပးတုႏ္းပစၱာေပါ့.."

"ဒီလိုဆို ေကာင္ေလးက ခၽျႏၳကၱာနဲ႔ ေနာက္ေက္ာကို ထိုးမိတာက…"

"အဲဒါက …ဟို…ဟိုဒင္း…..ၾကကိုပဲ စၪ္းစားေတာ့ ငါ အာေပါကႅာၿပီ..တကယၱၫ္း..နို႔သကၡံစို႔ေနတယ္"

"မစို႔ပါဘူးဆရာရယ္ ပါမြမပါပဲ…."

" @#$^%&^&*#@%^&()&%^$# ေတာ္ၿပီ..်ပႏၼယ္ …မနက္်ဖႏ္ အထကၠို ရီပို႔ၾကည့ၱငႅိုက္ေတာ့"

သို႔ႏြင့္ ကၽျႏုပ္ႏြင့္ ေဒဝီတို႔ ်ပႏၡဲ့ၾကသၫ္။

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

အမႈလမ္းစ….ရဲေဘာ္ ကိုေလး မြ…..

"ညီမတို႔ကလဲ အကိုက သူမ္ားထကၸိုေပးမြာပါ…"

"က္မတို႔က မိေကာင္းဖခင္ သားသမီး႐ြင့္…ဘာထင္ေနလဲ..က္မတို႔ကို….."

"ေညလးတို႔ကလဲၾကာ…ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ ၁ သိႏ္းလား ၂ သိႏ္းလား….၂ဆယာကႅဳံးေနာ္"

အသက္ ၃၅ ဝႏ္းက္င္ လူႀကီးမြ အသက္ ၂၀ ပတၡ္ာလၫ္ေလာက္သာ႐ြိေသာ ေကာေငၼလး ၂ ေယာကၠို အတင္းေစ္းလိုက္ညႇိေေနတာ့သၫ္။ေကာေငၼလး ၂ေယာကၠ သနားကမား သားသားနားနား…..

ထိုလူႀကီးသၫ္..ကၽျႏုပ္ႏြင့္ ေဒဝီအားေၾတ႕လိုက္သၫ္ႏြင့္ ႏြစ္၂၀၀ ေလာက္ေဝးေေနသာ သားမြ ေအဖ ကို ေၾတ႕လိုက္ေရသာ မ္က္ႏြာ မြိုအ်ပင္ ေႁျမပါ ေၾတ႕ေသာ မ္က္ႏြာမ္ိဳး်ဖင့္ သံပရာသီး ခ္ိဳခ္ၪၠို င႐ုတ္သီး်ဖင့ၥားေရသာ ႐ုပၼ္ိဳး အမ္ိဳးမ္ိဳးေ်ပာင္းၾသားကာ မခ္ိဳမခ္ၪၼငႏၼစပၼ္က္ႏြာ်ဖင့္….

"ဟဲဟဲ..ဆရာတို႔ ဘယၠ်ပႏႅာလဲဟင္….ကံႀကဳံလို႔ ဆုံရတာ..ဝမ္းသာစရာႀကီး"

ဟု မ္ကၼြႏ္ႀကီးပင့္ၿပီး ႏြာေခါင္းနီႀကီး်ဖင့္ အားပါးတရ မ႐ြိ အသကၼပါသလို ႏြတ္ဆက္ေလသၫ္။ကၽျႏုပႅဲ သူ႔ကို ်ပႏၼႏုတ္ဆကၡင္…..ေကာေငၼလး ၂ ေယာကၻကႅြည့္ၿပီး

"ကဲကဲ..သမီးတို႔ၾသားေတာ့….ဒီလူကို ဦးၾကည့္႐ြင္းလိုကၼယ္"

"ေက္းဇူးတငႅိုကၱာဦးရယ္…"ဟု

ဖတၷမ္းေတာ့မတတ္(ကၽျႏုပ္အထင္)ေ်ပာေလသၫ္။ေနာကၼြ လူႀကီးဘကႅြည့္ၿပီး

"ခငၺ္ားဗ္ာ….လုပၥားတဲ့လူနဲ႔ အမြႏၷဲ႔ မၿခဲတတၻဴးလား….လုပႅိုက္ေရေသတာ့မယ္…တခါလဲမဟုတ္ ၂ ခါလဲမဟုတ္….ကဲ..ေဒဝီေရ…ပညာနဲနဲ ်ပၿပီး….စခႏ္းေခၚလာလိုက္…."

ကၽျႏုပ္၏ႀတဲဘက္ ေဒဝီသၫ္…ေ်ခ်မႏႅက္်မႏၡ္ေကၠတာ့ ေ်ပာစရာပငၼလို…လက္သီးေရာ ေ်ေခထာကၸါမက္ႏ္…ထိုလူသို႔ ပစ္ဝင္ၾသားေတာ့သၫ္။ေဒဝီသာ ေယာကၤ္ားေလး ်ဖစ္ရင္ေတာ့ ဒီလိုေ်ခ်မႏႅက္်မႏၼ္ိဳးသာဆို ေကာင္းေမလးေၾတ သူေ႐ြ႕ေတာင္်ဖေတၼလၽြာက္ရဲေလာက္ဟဳ ေၾတးကာ လြည့္ၾကည့ႅိုက္ေတာ့…

"ဆရာ..ဒီလူႀကီးေတာ့ ၁ ပတ္ေလာက္ ဆႏ္်ပဳတ္ေသာက္ရမယၳငၱယ္….၂ ပတ္ဆာေလာက္ လုပ္ေပးလိုက္ရမလား"

"ညႇကၡ္ာဖ္ား……..ေတာ္..ၿပီ…ၾလႏၠဳႏႅို႔ ဂန႔္ၾသားအုံးမယ္……ဂုတၠႀဆဲေခၚလာေတာ့……."

ၾသားေနရင္း ….ေဒဝီမြ ထိုလူႀကီး၏မိႏ္းမထံဖုႏ္းဆက္ေခၚေလသၫ္။သို႔ႏြင့္ စခႏ္းသို႔ေရာကႅာခဲ့ေတာ့သၫ္ တမုံ။

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

"ေသနာႀကီး..@#$%^&….ေရာက္ၿပီလား ႐ြင့ၠို ေစာင့္ေနတာ"

ဟု ကၽျႏုပ္ အခႏ္းထဲမြ ထိုင္ေေနသာ မိႏ္းမႀကီးမြ ဆီးႀကိဳႏုတ္ဆက္ေလသၫ္။

"ခငၺ္ား ဘယ္သဴ႕ကိုေ်ပာတာလဲ တယ္ေလ……ရာရာစစ"

"ဆရာ့ကို ေမ်ပာပါဘူး ဆရာရယ္ ဟို ေသနာက္ ကိုေ်ပာတာပါ..ဟီး"

ထိုမိႏ္းမ မ္က္ႏြာမြာ ခုနက စကားေ်ပာလိုက္ရသည့္ေအပၚပဲ ေသဘာက္သလား….ဘာလားေတာ့မသိ..ဟီးဟီးဟု ဆိုကာ ေက္နပ္သလို ကၽျႏုပ္အား ်ပဳံး်ေပလသၫ္။ ကၽျႏုပၼြ စကားေ်ပာမၫ္ဟႏ္်ပငၠာ႐ြိေသး…..

"ေမ်ပာခ္ငၸါဘူးဆရာရယ္…ဒင္းေကလ………………@#$%^&*^%$%#$@#…………………………………………………………….."

နားညီးမႈဒဏၠို မခံနိုင္သည့္အဆုံး အာမခံေပးၿပီး်ပႏႅၾတ္ေတာ့မြ ကၽျႏုပ္ နားခ္မ္းသာရာ..ေရတာ့သၫ္။ ကၽျႏုပ္ နာရီကို လြမ္းၾကည့ႅိုက္ေတာ့ ေန႔လၫ္ ၁၂ နာရီျစႏ္းျစႏ္း….

"ကဲ..ေဒဝီေရ..ထမင္းစားၿပီးရင္ အမႈအိမ္ရဲ႕ပတ္ဝႏ္းက္ငၠို ေလ့လာေရအာင္..ေနာက္ၿပီး ေကာေငၼလးရဲ႕ ေအ်ခေအနလဲ ၾကည့္ေရအာင္…ၾသားမယ္ေဟ့"

"ဟုတ္ ဆရာ…."

သို႔ႏြင့္ ကၽျႏုပ္ႏြင့္ေဒဝီ…အမႈေနအိမ္ဝႏ္းက္င္သို႔ေရာက္႐ြိခဲ့သၫ္….။

အခင္း်ဖျစၸားသည့္ အိမ္၏လမ္းထိပ္ ၾကမ္းယာဆိုျငၱင္ ကၽျႏုပ္ ေအ်ခေအနကို သိရႏ္ အလို႔ငြာ…ၾကမ္းယာဝင္ဝယ္ရင္း အမႈ၏ လမ္းေၾကာင္းအား စတင္ ေမး်မႏ္းေလသၫ္။

"ၾကမ္း ၂၀၀ ဖိုးေလာကၺ္ာ……."

"ဘာနဲ႔ စားမလဲ ဆရာႀကီး….."

"ေျမးတာ …ခ္ိဳတာ ..အကုႏ္သာထည့္……ဒါနဲ႔ ဒီနားမြာ ေသတဲ့မိသားစုမြာ က္ႏၱဲ့မိႏ္းေခလးကို သိလားဗ္"

"ဗ္ာ….အထၫၡ္ဳပၼြာ လုပၱယၸဲသိတယၺ္….သူ…ဝယၥားေနတဲ့ ေ်ပာင္းဖူးသၫ္ေတာ့ ပိုသိမယၺ္"

ဟု ၾကမ္းေရာင္းသူမြ ေ်ပာသ်ဖင့္…မြာထားေသာ ၾကမ္းယာကို ပါးစပၳဲထည့္ရင္း ေ်ပာင္းဖူးသၫ္ ထံ ၾထကႅာေလသၫ္။

"ေ်ပာင္းဖူးက ဘယ္ေလာကႅဲဗ္"

"႐ြမ္းေ်ပာင္းက ၂၀၀ ဗမာေ်ပာင္းက ၁၀၀…ဆရာ ဘယ္ေ်ပာင္းႀကိဳကႅဲ…"

"ငြင္……၂ ခုလုံးထည့ၺ္ာ…ေရာ့ ၃၀၀…"

"ဆရာကလဲ ေမကာင္းဘူးထငၱယ္ေနာ္ ၂ ခု လုံးဆိုေတာ့"

"ဘာဗ္….ဘာ်ဖစႅို႔လဲ…"

"ေအာ္…႐ြမ္းေ်ပာင္းကစီးတယ္ေလ..်မႏၼာေ်ပာင္းက ခ္ိဳတယ္ေလ…"

"ေအးဗ္ာ..က္ဳပၠလဲ စီးစီးခ္ိဳခ္ိဳေလး ႀကိဳကႅို႔…ဒါနဲ႔ ဒီနားမြာ ေသတဲ့မိသားစုမြာ က္ႏၱဲ့မိႏ္းေခလးကို သိလားဗ္ "

"သူက ပညာတတ္ေလးပါ ဆရာရယ္…သူေကာင္ေလးက..ရဲဆိုလားဘာလား မသိပါဘူး"

"ရဲ…ဟုတႅား…."

"ဟုတၱယ္ ဆရာ…သူ်ပင္ေနက္ အလြ်ပင္ဆိုင္႐ြိတယ္ ဟိုနားမြာေလ…"

ကၽျႏုပႅဲ ေခါင္းဆက္ဆက္ၿငိမ္ၿပီး ေ်ပာင္းဖုူးထုပ္ ကို ကိုငၠာ..အလြ်ပင္ဆိုငၻက္သို႔ ေ်ခဦးလြည့ၡဲ့သၫ္။ အလြ်ပင္ဆိုငၳဲ…ကၽျႏုပ္ေရာက္ရငၸဲ….

"ဟယ္ အကိတ္ႀကီးဝငႅာတယ္ေတာ့….ဟဲ့ေကာေငၼၾတ…သူက ငါ့ပစၥၫ္းေနာ္…."

"ဟို………."

"အိုး…..ဘာမြ ဟိုေမနနဲ႔ သူမ္ားတို႔က အစေစၼၾတထက္သာပါတယ္…ရဲကိုကို ..ရဲ႕"

"အဲ…….."

"ေအာ္..ရဲကိုကို အကိတ္ႀကီးက မယုံရင္ လက္ေၾတ႕်ပမြာေပါ့"

ထို အခ္ိႏ္..ကၽျႏုပ္၏ ၁၅၀၀ တႏ္ ဖုႏ္းမြာ လိုင္းမမိစဖူး မိလာၿပီး ေထအာၸါေတာ့သၫ္။…..ကယ္ၾကပါဦး႐ြင္…. ကယ္ၾကပါဦး႐ြင္…….ကယ္ၾကပါဦး႐ြင္…..။ၾကည့ႅိုက္ေတာ့ ေဒဝီမြ ဆက္ေသာ ဖုႏ္း်ဖစ္ေလသၫ္။ကၽျႏုပၼြာ ေဒဝီကို ႀကိတ္ၿပီးေက္းဇူး တငႅိုက္သၫ္။မဟုတၸါက ေရတိႏ္ႏြစ္ေတာ့မည့ၠိႏ္းဆိုကၼၫၼဟုတၸါလား။ ဒါေတာင္ အၾလေတၼပးခ္င္…လြမ္းေ်ပာေသးသၫ္..ဒီေန႔ ဖီးၾကမ္းတဖီး ၾလတ္ၾသားတယ္ တဲ့….။ကၽျႏုပႅဲ အလြ်ပင္ဆိုငၼြ အ်မႏ္ ၾထက္ၿပီး ဖုႏ္းကိုငႅိုက္သၫ္။

"ဟယႅို..ၾကားလား….."

"_ၾကား__ရာ…..တီ…ေတာက္…်ဗစ္…..ေဖာက္…."

"ေအး..ေ်ပာ..ငါသိပၼၾကားရဘူး…ဘာထူးလဲ.."

"ဧရာဝတီလမ္းၾသယ္…..တီ…တီ….တီ"

"ဟယႅို ..ဟယႅို ..လမ္းၾသယ္ ဘယ္ေလာကႅဲ…ၾကားလား…ဟယႅို….ဟယႅို…."

ဖုႏ္းက္ၾသားသၫ္။ကၽျႏုပ္ ်ပႏ္ေခၚၾကည့္ေတာ့ မိႏ္းတဦးအသံၾကၫ္ၾကၫႅငႅင္ ၾထကႅာသၫ္

"လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ ဖုႏ္အားဆက္ၾသယ္ရႏ္ မလုံေလာက္ေတာ့ပါသ်ဖင့္ ထပၼံေျင်ဖည့္ၾသင္းပါ႐ြင္"

ငြင္……ေသစမ္း ဟု ကၽျႏုပၥိၾတၱင္ ညီးညဴလိုက္သၫ္။ ဧရာဝတီလမ္းၾသယၼြာ စုစုေပါင္း လမ္း ၂၀ ႐ြိသၫ္။ ဒါေတာင္ ဟိုဘကၵီဘငႅမ္းၾသယၼ္ား်ဖစ္သၫ္။ ၾတက္ၾကည့ႅၽြင္ လမ္းၾသယ္ေပါင္း ၄၀ ကို႐ြာေျဖေရတာ့မၫ္။ မတတၷိုငၻဴးေလ ်မႏၼာ်ပၫၱျင္ လူ်ဖစ္ေရသာ ဒုခ ်ဖစ္ရိုး်ဖစၥၪ္ ပင္်ဖစ္ေတာ့သၫ္ မဟုတၸါလား……..ကံမ္ားေကာင္းခ္င္ေတာ့ ၁၉လမ္း အပိုင္း(က)မြာပင္ ေဒဝီကို ေၾတ႕ေတာ့သၫ္။

"ေစာင့ႅိုက္ရတာ ဆရာရယ္…ဟိုေကာေငၼလး..ဟိုနားက ဆု ဆိုတဲ့ ေဆးခႏ္းထဲဝင္ၾသားတာ ၾထကၼလာေသးဘူး"

"ဟူး….ေတာ္ေသးတာေပါ့ဟာ…ေမာလိုကၱာ…ဖုႏ္း်ပႏၼေခၚဘူး…."

"ေခၚတာေပါ့ ဆရာရယ္ ဆက္ၾသယၼႈ ဧရီယာ်ပငၸတဲ့….."

"ငါ့ကို မညာနဲ႔ ခုေခၚၾကည့္ေလ…"

ေဒဝီမြာ ကၽျႏုပ္အား ဘာမြ ေမ်ပာသာပဲ ဖုႏ္း၂ လုံး ေခါင္းခ္င္းဆိုင္ၿပီးေခၚၾကည့္သၫ္….တခါ.. ေနာကၱခ ါ ..ေနာကၱခါ…..အႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚၾကည့္ေသာ အခါ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပါးစေပၼညာင္းနိုင္်ပႏ္ေ်ေဖလသၫ္… …စာဖတၸရိတ္သတၼ္ားဗဟုသုတေရစရႏ္ အလိုငြာ တင္်ပလိုကၸါသၫ္..၄င္းတို႔မြာ..

"လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ ဖုႏ္းမြာ စကၸိတၳားပါတယ္႐ြင္"

"လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ ဖုႏ္းမြာ ဆက္ၾသယၼႈ ဧရီယာ်ပငၼသို႔ေရာက္႐ြိေနပါသ်ဖင့္ ေခၚဆို၍မရနိုငၸါ႐ြင္"

" လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ ဖုႏ္အားဆက္ၾသယ္ရႏ္ မလုံေလာက္ေတာ့ပါသ်ဖင့္ ထပၼံေျင်ဖည့္ၾသင္းပါ႐ြင္ "

"လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ ဖုႏ္းမြာ မအားေသးပါသ်ဖင့္ ေခေတၱစာင့္ဆိုင္းၿပီးမြ ်ပႏႅြၫ္ေခၚဆိုပါ႐ြင္"တို႔်ဖစ္ေေလတာ့သၫ္။

ကၽျႏုပ္ႏြင့္ ေဒဝီမြာ ဖုႏ္းကလိေနတုႏ္း ယုဆိုေသာ မိႏ္းေကလး ေရးႀကီးသုတ္်ပာ်ဖင့္ ေဆးခႏ္းအ်ပင္သို႔ ၾထက္ၾသားေတာ့သၫၱမုံ။ ကၽျႏုေပၠတာ့ ယု ဆိုေသာ မိႏ္းေခလးကို ေနာက္ေယာငၡံလိုကၡဲ့ေသာႅဲ ေဒဝီမြာ ေညေနမြာင္ရိပၸ္ိဳးေနၿပီ်ဖစ္သ်ဖင့္…..်ပႏႅၾတႅိုက္ေတာ့သၫ္။

ေကာေငၼလးမြာ ခင္သဳတ္သဳတၸင္….ေခါင္းငုံကာ ၾထကႅာေလသၫ္။ မ္က္ရၫၼ္ားသုတ္သည့ၸဳံရိပၱို႔. .ေၾတ႕ေနရသၫ္။ကၽျႏုပႅဲ သူမ ေနာကၼြ ေနာက္ေယာငၡံလိုက္ေရတာ့သၫ္။သူမက ခပ္သဳတ္သဳတ္ …ကၽျႏုေပၠတာ့ ေ်ပာင္းဖူးထုပ္အရမ္းရမ္းႏြင့ႅိုက္ရသၫ္။ ထူးဆႏ္းတာက ရဲဝႏၳမ္းမ္ားကို အရက္စ္(တနၫ္း)အရစၠ္ ႏႈႏ္း်ဖင့္ေရာင္းခ္ေပးထားေသာ..တိုကၡႏ္း အိမ္ရာဘက္ၾသား်ခင္း်ဖစ္ေပသၫ္။ ကၽျႏုပႅဲ သူေမနာကႅိုက္ေသာႅဲ..တိုကၡႏ္းေလြကားသို႔ ဝင္ၾသားသၫ္ ်ဖစ္ရာ ဆကႅိုက္ရႏ္ မသင့္ေတာ္ေတာ့ဟု ေၾတးမိၿပီး….ေက္ာဘကၱိုက္ေပၚသို႔ တတႅာခဲ့သၫ္။ ကၽျႏုပၼြႏ္းၾကည့ၸဳံအရ ပထမထပ္သို႔ တတ္ၾသားသသည့္အၾတက္….မြႏ္းတိုင္းႀလဲေနသာ ကၽျႏုပ္ လူပ္ိဳသိုးႀကီး၏ ထုံးစံအတိုင္း ဒုတိယ ထပ္သို႔ တကၡဲ့ေတာ့သၫ္။ ဓါတၠ္ရာ အခႏ္း တခႏ္း၏ တံခါးဝ ေအရာက္..တံခါးေခါကႅိုက္သၫ္။…ေဒါက္.. ဒုတ္.ဒုတ္..ေဒါက္..ဒုတၵဳတ္..(ေ်ပာင္းဖူး၂ ဖူးပါေသာ လက္်ဖင့္ ေခါကၼိသ်ဖင့္ ေ်ပာင္းဖူး၂ ဖူးႏြင့္ တံခါးထိသံပါ ၾထက္ေေနသာ အသံ) …ေဒါက္..ဒုတၵဳတ္…။အိမၳဲမြ နဖူးေ်ပာင္ေ်ပာင္..ဆံပင္်ဖဴ်ဖဴႏြင့္ အသက္ ၆၀ ခန႔္႐ြိေသာ အဖိုးႀကီးတဦး..ေဒါႀကီးေမာႀကီး်ဖင့္……ဆို႔ေနသာ ေခၽျးမ္ား ကို လက္်ဖင့္သပ္ရင္း……

"ဘယ္သဴလဲၾက ..လျခက္…ဇာတ္သိမ္းေတာ့မယ္ဆို …တံခါးေခါက္ၿပီ……"

"က္ဳပ္ ဒီနယ္ေ်မက နယၳိႏ္း မဲေ်ပာင္..အဲေလ မင္းေနာင္ ဆိုတာ…က္ဳပၸဲ….တာဝႏ္ေၾကာင့္ လာတာ"

"ဟီး …မသိလို႔ေနာ္ ဆရာႀကီး ႂၾကပါခငၺ္ာ့….ဟဲ..ဟဲ.."

"ဒါနဲ႔…….အဘ က ဘာလုပ္ေနတာလဲဗ္"

"ေအာ္ ..ဆရာေလးကလဲ အျရယ္ေလး႐ြိတုႏ္း..ေနာက္..သားသမီးေၾတမ႐ြိတုႏ္း….ခ္စ္ေလးနဲ႔ ခ္စ္ေရလူးေနၾကတာေလ..ဟဲဟဲ.. "

"ျအန႔္…"

လူၾကည့္ေတာ့ မနက္်ဖႏ္ သဘကၡါပဲ ေေသတာ့မယ္ …အျရယ္႐ြိတုႏ္းတဲ့….ခ္စ္ေလးနဲ႔ တဲ့ ..ႏျားအို ်မက္ႏုႀကိဳကႅို႔ ေ်ပာရမလား…ဒါမြ မဟုတ္….ေသခါနီး ရိကၡာယူတယၸဲေ်ပာရမလား….သူငယ္်ပႏၱယ္.. ေနာကၼီးလင္းတယၸဲ…ေ်ပာရမလား….ေၾတးေနတုႏ္း အသံတသံၾထကႅာသၫ္….

"ကိုကို ဘာလုပ္ေနတာလဲ ..ဒီမြာ ဆက္ငင္ ဆက္ငင္ႀကီး….ကိုကိုေရ….."

"ညႇကၡ္ာဖ္ား"

ထမီေဇာကၳိုးရင္႐ြား…ဆံပင္်ဖဴ်ဖဴ ဖို႔ရို႔ဖားရား…ေခၽျးဆို႔ဆို႔ ႏြင့္ အိပၡႏ္းထဲမြ ႐ြင္ေမႊးႏျႏ္း ပုံ ဖမ္းၿပီး ၾထကႅာေသာ အသက္ ၆၀ နီးနီး႐ြိ အၾဘားအိုႀကီး ..က္ိဳးေေနသာ..၃၂ ေခ္ာင္းၾတင္ ၂ ေခ္ာင္း ၃ ေခ္ာင္းသာ ႐ြိေတာ့ေသာ..ၾသားမ္ား အကုႏ္်ဖဲ်ပၿပီး ကၽျႏုပ္အား ႐ြက္်ပဳံးေလးေတာင္ ်ပဳံး်ေပနသၫ္…။

"ဒီလိုပါ ေဒၚေဒၚ..တာဝႏ္အရ ေနာက္ေဖး ဝရံတာေလး ၾသားခ္ငႅို႔ပါဗ္ာ"

"ဘာေဒၚေဒၚလဲ…..မမ လုပၸါ…ကိုကို လိုက္်ပလိုက္ေနာ္.."

"ဟုတၠဲ့….ဟင္…မၾကည့ၡ္ငၸါဝူး….ဟို ၾကည့ၼယ္….အာ….ရႈပၠဳႏ္ၿပီ…ကဲ အဘ ေအ႐ြ႕ကႂၾကပါဗ္ာ"

သို႔ႏြင့္ ဝရံတာသို႔ ေရာကၡဲ့သၫ္။ ကၽျႏုပ္ က္ိဳတင္ ၾတက္ဆ ထားသည့္အတိုင္းပင္…ေကာေငၼလးမြာ ပထမထပ္..မီးဖို ေခ္ာျငၱင္ လူျရယ္ေလး တဦးႏြင့္ အတူ ေျပ႕ဖက္ေနၾကသၫ္။ ေအ်ခေအနကို အကဲခတၸဳံအရ ယု ဆိုေသာ မိႏ္းေခလး၏ ခ္စ္သဴ ်ဖစၱႏ္ရာသၫ္။ သူတို႔ ၂ ဦး ေျပ႕ဖကၠာ…အနမ္းမိုး ေၾတ ျရာၾသင္းေနၿပီ…တ်ဖၫ္း်ဖၫ္း လူျရယ္၏ လကၼြာ ေကာေငၼလး၏ ေက္ာႏြင့္ တငႅဳလု အိုး်ပည့္်ပည့ၠို ျပတ္သပ္ေေနလသၫ္။ နမ္းေနရင္း အဝတၼ္ားကို လူျရယၼြ တၾလာခ္င္းခၽၾတၡ္ေေနလၿပီ...လူျရယ္ မ္က္ႏြာ ကို လြႏ္းေၾတ႕ရၿပီဆိုရငၸဲ

" ဟင္..ဒါ…ဒါ…ကိုေလး…ရဲသား ..ကိုေလးပဲ….."

ဟု စိတၳဲမြ ေရျရတႅိုက္သၫ္….ကိုေလးမြာ ယု ကိုယ္ေပၚမြ အဝတၼ္ားကို တၾလာခ္င္းခၽၾတ္ေနသၫၼြာ ကိုေလး ၾတင္ ေအာကၡံေဘာင္းဘီမၽြသာက္ႏ္ၿပီး ယုၾတင္ ဗလာစီယာ ႏြင့္ ေဘာင္းဘီ အ်ပာေရာင္ ခပ္ႏုႏုေကလးသာ က္ႏ္ေတာ့သၫ္။ အနမ္းမ္ား ခဏျခာၿပီး စကားအနဲငယ္ေ်ပာဟႏ္႐ြိသၫ္… ထို႔ေနာက္..ေရခ္ိဳးခႏ္း..ထဲသို႔ ေ႐ႊလၾကၱဲကာ ဝင္ၾကသည့္ ပုံမ္ိဳး ်မင္ရသၫ္။ကၽျႏုပႅဲ ေရငတ္သလို ႐ြိသည့္ အၾတက္ အဘိုးႀကီးအားၾကည့ႅိုက္ရာ….ဝရံတာ လကၱႏ္းေပၚၾတင္ မကၱပ္ရပ္ေေနသာ…အဘိုးႀကီးမြာ မ္ကႅဳံးကၽျၾတၳက္ မတတ္…ၾကည့္ေေနလသၫ္..

"အဘ …ဟာ…တယႅဲ ဝါသနာႀကီးတာကိုးဗ္.."

"နၫ္းယူေနတာဟ…..နိမ့ၸၾကာ..ေကာေငၼလးက ေခ္ာေခ္ာ..ေကာင္ေလးက ေတာင့္ေတာင့္…"

"အဘ ်ပဳတၠ္အုံးမယ္..က္ဳပၠိုင္ေပးထားမယ္"

"ေအး..ေအး….ေဟကာင္ရ ..ဟိုမြာ ေကာင္းခႏ္းေရာက္ေနၿပီ ..ၾကည့ၥမ္း"

မြႏၸါသၫ္….ယု၏ ရငၻက္ မို႔မို႔ ထကၼြ ပႏ္းေရာင္ေလး ်ဖစ္ေနသာ နို႔သီးေခါင္းေလးကို ကိုေလးမြ စို႔ေနၿပီး လကၱဖကၼြ ေအမႊးေရးေရး႐ြိ ႀကဲေၾကာင္းေလး ကို ကလိေနသၫ္…ယု မြာလဲ မ္ကႅဳံးေလးမြိတ္ ႏုတၡမ္းေလး ေတစာင္းကိုက္ရင္း…ဖီးအ်ပည့္ ယူေေနတာ့သၫ္။ထို႔ေနာက္…ကိုေလးသၫ္…ယု၏ ေနာကၻကၼြ ေနရာယူၿပီး နို႔ ၂ လုံးကို ကိုငၠာ ယု ၏ ကုတၠို စုတ္ေေနေလတာ့သၫ္။….ယုကလဲ လကၠို ေနာက္်ပစ္ၿပီး ကိုေလး ၏ လီးကို..ေ႐ြ႕တိုးေနာက္ဆဳတ္ လုပ္ရင္း အခ္င္းခ္င္း အ်ပႏ္အလြႏ္ ခ္စၱင္ေႏြာေနၾကသၫ္။ ထို႔ေနာက္..ကိုေလးသၫ္ ယု၏ ေက္ာကို အနဲငယ္ ကိုင္းေစၿပီး ေနာကၼြ ၾထက္ေေနသာ ခပၼို႔မို႔ ေစာကၸကၠို လီးကိုင္ၿပီး ထိုးၾသင္းလိုက္သၫ္…အ…အား…..ဟူေသာ အသံတို႔ ကၽျႏုပ္ နားထဲမြ ကၽျႏုပ္ အသိထဲသို႔ ်ပန႔္ႏြံၾသားေလၿပီ…..။ကိုေလးမြာ ယုကို ေနာကၼြ ခပၼြႏၼြႏ္ ေဆာင့္ေလသၫ္….ေရပႏ္းမြ ေရတို႔က တၿဖဲၿဖဲႏြင့္ ခ္စ္သဴ ၂ ဦး၏ ကိုယၡႏၵာေပၚသို႔ က္ေနသည့ၱိုင္ ထိုေသာ ခ္စ္သဴ ၂ ဦး၏ ခ္စ္်ခင္းတို႔ကို ရပၱန႔္ၾသားရႏ္ မျစမ္းသာေပ။ ဗိုလၳိုင္ အိမ္သာ ဖုံးေလးေပၚၾတင္ ကိုေလးမြ ထိုင္ၿပီး ေအပၚမြ တၾတၡၿပီး ခပ္ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး လႈပ္႐ြားေေနသာ ယု…..ယု ကိုယ္ေပၚက္လာေသာ ..ေရစက္ေလးမ္ာက ေခါင္းမြ လၫၱိုင္ ေတလၽြာက္..ၿပီးေတာ့ ပုခုံး……ေရးလမ္းေခ္ာင္းေလး စီးၿပီး နို႔သီးေခါင္းေလး ပႏ္းေရာငၳိပၠ ေရစက္…ကိုေလးမြ လၽြာထိပ္ေလးႏြင့္ ခံယူ…………… ………………………………….ကၽျႏုပ္ ဆကၼၾကည့ၷိုင္ေတာ့….မ္က္ႏြာႀလဲလိုက္သည့္အခ္ိႏ္…

"ေသပါၿပီ ဗ္….."……….ဝုႏ္း……..

ဟိုက္…ကၽျႏုပ္ေမ့ၿပီး လၾကႅတ္ ဒီဘကႅြည့ႅိုက္ရာ လကၼြ ၾလတ္ၿပီး အဘိုးႀကီး ်ပဳတ္ၾကၾသားပါေရာလား…။ ငါေတာ့ ေနရင္းထိုင္ရင္ အမႈႀတဲထဲပါၿပီဟု ေၾတးၿပီး ေအာက္ၾကည့ႅိုက္ေတာ့ အမြိုက္အိတ္ေေၾတပၚ ပကႅေကၠလးက္ေနတဲ့ အဘိုးႀကီး…..

"ေသနာေလး…ၾလတၡ္ရလားဟ…လျဖတ္…..လာႀတဲအုံး ..ေအာေငၼလး…ခါးက္ိဳးပါၿပီဗ္………………"

**** *** ** ** *** *** * **** *** * *** * *** * **** * *** * *** ** *** **

ရဲေဘာ္ ကိုေလး ကၽျႏုပ္ေ႐ြ႕ၾတင္ ေခါင္းငုံၿပီး ထိုင္ေနသၫ္။ေဘးၾတင္ ေဒဝီက စာအုပ္ႏြင့္ ေဘာပင္ အသင့္ ကိုငၳားသၫ္။ ကၽျႏုပ္ စာၿပဲအံႀဆဲ မြ ကိုေလး ေသနပ္ ထုပ္ၿပီး ကိုေလးေ႐ြ႕ခ္လိုက္သၫ္။

"ကိုေလး…..မင္း က္ၫ္ဆံေၾတ ေလၽြာ့ေနတယ္……အဲဒါ ဘာေၾကာင့ႅဲ…."

"ကၽျႏ္ေတာ္…..ကၽျႏ္ေတာ္…..ဟို..ဟို….."

"ေနာက္ၿပီး မင္းနဲ႔ ယု ရဲ႕ ပက္သတၼႈ ေအ်ခေအန…."

"ခ္စ္သဴေၾတပါ …..ဆရာ…."

"မင္း…ဘာေ်ပာခ္င္ေသးလဲ ကိုေလး….မင္းၾကာ…ေတာက္"

ကၽျႏုပ္ ထိုင္ေနရာမြ ထၿပီး…

"မင္းဟာ ..ငါတို႔စခႏ္း….ရဲတျပၹဲ႕အၾတက္…ထူးခၽျႏၱဲ့လူငယ္….အခု ပရိုမိုး႐ြင္းအၾတက္ အထကၠိုေတာင္ စာတငၳားတာ……မင္းၾကာ..ေတာက္……"

"ကၽျႏ္ေတာ္ မြားပါတယ္ဆရာ……မြားခဲ့ပါတယ္….ေဒါသေအလ္ာကႅဳပၡဲ့တာပါ……."

"မင္းၾကာ……ေအး တရားလိုဘေကၠနၿပီး ငါကိုယၱိုင္ မင္းကို တရာၿစဲမယ္ ေျခးမသား….."

"လုပၸါဆရာရယ္…..ကၽျႏ္ေတာ္ ကို အ်ပစ္ေပးပါ……လကၳိပၡတၸါ ဆရာ"

"ေျခးမသား ..ေတာင္းပႏၼယ္ မ႐ြိဘူး..ငါေကတာ့ ငါ့တပည့္ေတာႅြေတာႅြနဲ႔..ေျခးမသား…ငါေတာ့ၾကာ…."

ကိုေလးမြာ ရဲသားေကာင္းေတယာက္…..လူဆိုးဖမ္းရာမြာ ပါးနပ္သဴ…အရိပ္ ၃ ပါး နားလၫ္သဴ. .တာဝႏ္သိတတ္သဴ……..အလုပၱခုတၫ္းသာ အာ႐ုံစိုကႅဳပၱတ္သဴ…….ထူးခၽျႏ္ေသာ ရဲသားတဦး… ကၽျႏုပႅို နယၳိႏ္းတဦးပင္ တခါတရံ ကိုေလး ၏ အႀကံဉာဏ္ေတာင္းယူရတုႏ္း..ေအပါင္းအသင္းမ္ားက ေခတ္သစ္ ဆားပုလင္းႏြင္းေမာင္ဟဳ ေခၚ်ခင္းပင္ ခံရသူ….သူ႔ေဒါသေအလ္ာက္ဆိုတာကို ကၽျႏုပ္ မယုံနိုင္..။

ထိုစၪ္……………

"အကို…ကိုေလး…အကို….က္မ ကို ဝျငၡင့္ေပးပါ….အားလုံးကို..က္မ သတၱာ…..ကိုေလးမြာ ဘာမြ အ်ပစ္ မ႐ြိဘူး….."

ယု ဆိုေသာ မိႏ္းေခလးမြာ ရဲသားမ္ား ႀဆဲထားသည့္ၾကားကၽျႏုပ္႐ုံးခႏ္းထဲ ဝငႅာေလသၫ္။

"ခ္စ္..လာလို႔ လိုကႅာတာလဲ…..ဆရာ ကၽျႏ္ေတာ့္ ကို ်မႏ္်မႏ္ ဖမ္းပါ….ယု ကဘာမြသိတာမဟုတၻဴး…ကၽျႏ္ေတာ္သတၱာပါ……ဖမ္းပါဆရာရယ္"

"ေတာၸါေတာ့ အကိုရယ္ ယု အ်ပစ္ ယု ပဲခံပါ့မယ္…..က္မကို ဖမ္းပါ…က္မသတၱာ….."

"သူေလၽြာက္ေ်ပာေနတာ ဆရာ…ကၽျႏ္ေတာ္သတၱာ..ကၽျႏ္ေတာၠိုဖမ္းပါ..ဆရာ…."

"မဟုတၻဴး..ယု သတၱာ…အကိုနဲ႔ ဘာမြ မဆိုငၻဴး..က္မ ကိုဖမ္းပါ.."

"ေတာ္………………တိတ္…….."ကၽျႏုပၼြ ေထအာ္ေတာ့မြ ၂ ေယာကႅဳံးၿငိမ္ၾသားေတာ့သၫ္။

"ကိုေလးကို အခ္ဳပၡႏ္းထဲ ခဏ ပို႔ထားလိုက္..ေကာေငၼလးကို ေခၚလာလိုက္……"ဟု ကၽျႏုပ္ အမိန႔္ေပးလိုက္သၫ္။

"ယု….ခ္စ္……"

"ကို…..ကိုေလး….."

ခ္စ္သဴ ၂ ဦး၏ လကၱို႔ တဦးႏြင့္ တဦး ႀဆဲထားသၫ္..ရဲသားတို႔၏ အားႏြင့္ လက္၂ ဘက္်ပဳတ္ၾသားေသာ ်မျငၠင္း……ေလညႇင္းေလးက အခ္ိႏ္အခါ မဟုတ္ တခ္ကၱိုကႅိုကၡ္ိႏ္……..ဝမ္းနၫ္းမႈ….တို႔ ႏြင့္ ခ္စ္သဴ ၂ ဦး၏ ပုံရိပ္….မ္က္ရၫ္ဝဲေေနသာ ကိုေလး မ္ကႅဳံး မ္က္ရၫ္႐ႊဲေေနသာ ယု မ္ကႅဳံး …အရာရာ အားလုံးကို ႏြစ္သိမ့္ေပးတဲ့ ေလညႇင္းေလးတခ္က္ နဲ႔ လၾကၱဲ်ပဳတ္ၾသားေသာ လက္ ၂ ဘက္……….။…………။

နာရီက ၆ နာရီ ထိုးလုၿပီ…..ယု ေတယာက္…နာရီၾကည့ႅိုက္..အလုပႅဳပႅိုက္ႏြင့္ အလုပၳဲစိတၠေမရာက္. ....ခ္စ္သဴဆီသာ…စိေတၠရာက္ေေနလသၫ္။ ယု သၫ္ ကိုေလး ႏြင့္ ခ္စ္သဴ်ဖစၱာ ၂ လ သာသာ ႐ြိေသးသၫ္။ အခ္ိႏၠသာ ၂ လ ေၾတ႕ရသည့္အခ္ိႏ္ ်ပႏၱၾက္ၾကည့ႅၽြင္ ၃ နာရီပငၼ႐ြိေသး..ကိုေလးက ရဲသား တဦး ်ဖစ္ေေနတာ့…သူတာဝႏၠ လဲ အမ္ားသားမဟုတႅား ..ယုကလဲ အထၫၡ္ဳပ္ဆိုေတာ့ မနက္ ၇ နာရီဆို စၿပီး အလုပၳဲေရာက္ေနၿပီ…ည ၈ နာရီမြ တခါေတလ ၉ နာရီ မြ ဆင္းရသၫ္။ အိမၼြာလဲ ေမနခ္ငၱာေၾကာင့္ ယု ေတယာက္ ပိတ္ရက္ မ႐ြိ အလုပ္ဆင္းသၫ္။အိုဗာတိုင္ ေၾကးက သိပၼေရသာႅဲ အိမၼြာ ေမနခ္ငၱာေၾကာင့္ အားတိုင္း အလုပၳဲ လာေလသၫ္။ ယု ငယၥၪၠတၫ္းက မိဘ ၂ ပါးတို႔ နယၡရီးၾထကၥၪ္ ကားေမြာက္ၿပီး တိမ္းပါးခဲ့သၫ္။ အိမ္ေပၚေရာက္ေနတဲ့ ေဒၚေလး ်ဖစ္သဴႏြင့္ သူေယာကၤ္ားတို႔က ေအာၱို ယု တို႔အိမ္၏ အိမ္ႀကီး႐ြင္ ်ဖစ္ေတာ့သၫ္။ ယု ကိုလဲ စာညံ့သၫ္ ဆိုကာ ၈ တႏ္းေက္ာင္းသူ ဘဝႏြင့္ ေက္ာင္း ထုတၠာ..အထၫၡ္ဳျပၱင္ အလုပႅဳပၡိုင္းတာက အခု အသက္ ၂၅ ေက္ာ္သည့္ အထိပင္..။ေဒၚေလး၏ သားႏြင့္ သမီးမ္ားေကတာ့ ေက္ာင္းေနရသၫ္။ အခုဆို ေဒၚေလး၏ သမီးႀကီးမြာ ေနာက္ဆဳံးႏြစ္ ေက္ာင္းသူ…သား်ဖစ္သဴေကတာ့ ပထမႏြစ္ ေက္ာင္းသား…။ရသမၽြ လုပၡ မြႏ္သမၽြ အိမ္ေရာက္ရင္ အကုႏ္အပ္ရသၫ္။ အိုဗာတိုင္ေၾကးေတာ့ သူတို႔ မသိၾေကတာ့ ယု အၾတက္ အသုံး နဲနဲ ၾထကၱာေပါ့။ အထၫၡ္ဳပ္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ေယာကၤ္ားေလး ဆိုတာ လကၡ္ိဳးေရ လို႔ရတယ္ေလ။ ရၫ္းစားဆိုလို႔ ကိုေလးနဲ႔ မြ ဦးဆုံး..။ကိုေလးကလဲ ၿဇဲေအတာ္ႀကီးသၫ္ဆိုရမၫ္…မြတၼြတ္ရရ ယု အသက္ ၂၂ ်ပည့္ေသာေျမးေန႔ ဘုရားၾသားရင္း ေၾတ႕ၿပီးကတၫ္းက ကိုေလး ယု ေနာကၼြ ေတကာက္ေကာက္..လိုက္ၿပီး ရၫ္းစားစကားေ်ပာသၫ္။ ယု ကလဲ ခပၱႏ္းတႏ္းပင္ေေနတာ့ ကိုေလး သိပၼကပ္ရဲ…။ သို႔ေသာ္..ကိုေလး မလာနိုင္ေသာရကၼ္ားၾတင္ ယု ကိုေလးကို ေမၽြာႅင့ၱာကို ယု ကိုယ္ ယု သိေနသၫ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၄ ႏြစ္ေလာက္ေေနတာ့ ကိုေလး စကၻီးေနာက္ ယု လိုကၥီးေသာ အဆင့္ ေရာကၡဲ့သၫ္။ အခုေတာ့ ယု ကိုေလးကို ခ္စၱယ္ ဆိုေသာ ေအၿဖ ကို ေပးမိေလသၫ္။ရၫ္းစားမထားဖူးေသာ ယု ေတယာက္ ေအၿဖ ေပးၿပီးမြ ႐ြက္ၿပီး ေမၾတ႕တာ ၃ ေလတာင္႐ြိၿပီေလ…ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ အိမၼြ ၾထကၠတၫ္းက ကိုေလးႏြင့္ေၾတ႕မၫ္ဟဳ ႀကံျရယႅာခဲ့သၫ္။်ဖစၡ္င္ေတာ့ မနကၠ ကိုေလးဖုႏ္းဆက္သၫ္ လာႀကိဳမယၱဲ့..

"ေကာငၼရယ္ ..ယု တို႔မ္ား ကံေကာင္းခ္က္ေတာ္…"

"ဘာ်ဖစႅို႔လဲ ေယာင္းမ ရဲ႕"

"အိုး..ညၫ္းလဲ သိေနတာပဲေကာငၼရယ္…ယု ခ္စ္သဴေပါ့…ယု တို႔မ္ား စက္႐ုံထဲေကကာင္ေလးေၾတ လိုကၱာေတာငၼရဘူး ..ခုေတာ့ ရဲ ကိုကို နဲ႔ မြ ပါၾသားေတာ့တာပဲေဟ့"

"အိုး..ေယာင္းမကလဲ ဟိုက ေသနပ္ေထာက္ၿပီး ခ္ျစၡင့ၸႏၱာ ေနမြာေပါ့…က္ိဳကၳီးရိုးက ဝါးေသနပ္ေၾတလိုေပါ့ မခ္စ္ရင္ ပစႅိုကၼယ္ ဆိုၿပီးေလ….ဟီး..ဟီး..ဟီး…ဟီး…"

"ဟုတ္ေလာကၱယ္ ေကာငၼရယ္…က္ဳပၱို႔မ္ားက္ေတာ့ ေထာကၼဲ့ လူေတာင္ မ႐ြိဘူး..ဆိုးေပဟ…ဟီး…ဟီး"

ခပႅြမ္းလြမ္းက အမ ၂ ေယာက္ ေ်ပာေနတာကို ာု အတိုင္းသားၾကားေနသၫ္။သို႔ေသာ္..ယု ေပ္ာ္သၫ္..။ခ္စ္သဴႏြင့္ ပထမဆုံး ခ္ိႏ္းေၾတ႕ေသာ..ေကာေငၼလး ေတယာက္၏ ရငၳဲမြ ခံစားခ္ကၠို သူကိုယၱိုငၼြ ႀလဲၿပီ ဘယ္သဴကမ္ား သိနိုငၼြာလဲေနာ္……

**** ** **** ***** ****** *** *** ******* *** ** *** ** ****** ** ** **

"ကို……..ကို……ကိုေလး"

"ဟာၾကာ …ယု ကလဲ ကို လို႔ပဲေခၚပါ….."

"အို..ေခၚခ္ငၸါဝူး ႐ြကၥရာႀကီး……အို …."

ကိုေလးမြ ယု လကၠို လြမ္းကိုငႅိုက္သၫ္။ စကၻီးမစီးပဲ ေဘးၾတင္ အတူတူ လမ္းေလၽြာက္ၿပီး စကားေ်ပာေနတုႏ္း ကိုေလး ႐ုတၱရက္ ယု လကၠို လြမ္းကိုငႅိုက္သၫ္။ ဟင္…..ကိုေလး သူ႔လက္ေၾတ ေအးစက္ေနပါလား…..လက္ မာမာေလးေၾတက ယု ဘဝအၾတက္ေတာ့ အား်ဖစ္ေစတယ္ ကိုေလးရယ္…. ကိုေလးနဲ႔ ေၾတ႕မြ ယု ဘဝ မြာ ၁၃ ႏြစၠတၫ္းက ေပ္ာက္ဆဳံးၾသားတဲ့ အ်ပဳံးေၾတ ေပ္ာ္႐ႊငၼႈေၾတ …..အို ……လူဆိုးႀကီး ….ဘာေမ်ပာ ညာေမ်ပာ ယု ပါးကို နမ္းၾသားတယ္ ကိုကို လူဆိုးႀကီး…….

"ယု ဘာမြ ေမ်ပာဘူးလား…"

"႐ြင္…ကိုကို လူဆိုးႀကီး….အဲ…"

"ကို က လူဆိုးႀကီးမဟုတၸါဘူး ရဲသားေလးပါ…ခ္စၱတၱဲ့ ႏြလုံးသားႏုႏုေလးနဲ႔ ခ္စ္ရဲသားေလးပါ"

"အိုး ..မသိဘူး ..ဆိုးတယ္ ကို ..သိပ္ဆိုးတယ္…"

"ဘယႅို ေခၚလိုကၱယ္ ယု ကို..ဟုတႅား…ေပ္ာႅိုကၱာ ယု ရယ္…."

"မသိဘူး…ေမခၚဘူးၾကာ…သိပ္ဆိုးတာပဲ…"

"မသိဘူး ..ဟုတႅား…ဒါဆိုရင္ေတာ့ လူဆိုးေၾတ ကို စစ္သလို ေဟာဒီလို လက္၂ ဘကၷဲ႔ ခ္ဳပ္ ေဟာ့ဒီ…ရျငၡင္ ေထာငၳဲ..ထည့္ စစ္ရမြာေပါ့…"

"အိုး..ၾလတ္ေနာ္..ၾလတ္…..ၾလတၸါ….လူေၾတနဲ႔ၾကာ…"

ၾလတၸါ..လို႔ေ်ပာေေနပမဲ့…ဒီရငၳဲမြာပဲ တသကႅဳံး ေနခ္ငၱာကို ကို မြ မသိတာ ကိုရယ္….အယ္ေတာ့….ကို႔ ရဲ႕ ရငၡဳႏ္သံေၾတ တဒုႏ္းဒုႏ္းနဲ႔ ၾကားေနရပါလား။ ကိုေခၽျးနံ သင္းသင္းေလးက ကမၻာေအကာင္းဆုံး ေေရမႊးထက္ ခုံမငၹို႔ေကာင္းေနပါလား….ခ္စႅိုကၱာ ကိုရယ္…ကို ကိုဘာလို႔ ယု ဒီေလာကၡ္စၼိၾသားလဲ မသိဘူး…

"ကို..ကိုမြာ…အရငၠ ရၫ္းစားေၾတ ေၾတ႕ၾသားရင္ ယု ကို ရႏ္႐ြာမြာ စိုးရတယ္ ကိုလူလၫ္ရဲ႕"

"ယု ကလဲၾကာ ကို ေျမးကတၫ္းက ခ္စၡဲ့တာ..ခ္စၱတၡဲ့တာ ယုနဲ႔ေၾတ႕မြ…."

"လူကို ယုံေအာငႅိမၸါ ကိုရဲႀကီးရယ္…."

"ေအာ္..တကယ္ေ်ပာတာ….ဒီမြာၾကည့္ ယု အၾတက္ လက္ေဆာင္ေတာင္ ပါေသးတယ္…"

"ကို ကလဲ ဘာလို႔ေလၽြာက္ဝယၱာလဲ…ယု က ဒါေၾတကို မလိုခ္ငၻဴး…သစၥာတရားပဲ လိုခ္ငၱာ"

"ေအာ္ ခ္စၠလဲ ဒီ လိုငၵါဗူးေလးပဲ ..သစၥာတရားရဲ႕ေသကတၤ အ်ဖစ္ သိမ္းထားလိုက္ေနာ္…"

"စကားေၾတ ..သိပၱတၱာပဲေနာ္….."

ခ္စ္သဴ ၂ဦး ခ္စၥကားေခၽျေနတာေတာင္ မေဝသး…..ခပႅြမ္းလြမ္းမြ ေအဆာက္အအုံ ပ္ကၳဲ ေ်ပးဝင္ၾသားေသာ လူရိပ္ ၂ ခု ကိုေလးေတယာကႅြမ္း်မငႅိုက္သၫ္။ ထို ေအဆာက္အအုံ ကို ၾကည့ႅိုက္ေတာ့ ေဆာကႅကၥ ေအဆာက္အအုံ ်ပစၳားတာၾကာေတာ့ ေရညႇိေေၾတတာငၱတႅို႔.. ဒီေနရာဟာ ေမကာင္းမႈတို႔ ေပ္ာၸါးရာ သားေကာငၱို႔ေနရာမြႏ္း ကိုေလး တႏ္းသိလိုက္သၫ္။

"ခ္စ္…လာ ဟိုေအဆာက္အအုံထဲ လူ ၂ေယာက္ေ်ပးဝင္ၾသားတယ္ သိပၼသကၤာဘူး..လိုက္ၾကည့္ေရအာင္"

"အိုး ..ကို ကလဲ သူဟာ့သူေနပါေစ…မၾသားပါနဲ႔"

"ရဲ မိႏ္းမ ်ဖစၼဲ့လူကလဲ ေၾကာကၱတႅိုကၱာ…လာပါၾကာ..ခဏပဲ…"

်ငင္းမရသည့္ အဆုံး ယု လိုကၡဲ့သၫ္။ေအဆာက္အအုံ နားေရာက္ေတာ့…..အား…အားးး….အင္း..အင္…. အူး….အင္…ဖတ္..ဖတ္..ဖတ္…..ဟူေသာ အသံမ္ားကို ၾကားရၿပီး….လူရိပ္ ၂ ခု လႈပ္႐ြားေနသၫၠိုေၾတ႕ရသၫ္။

"ဟိတ္..လူေၾတ….ခငၺ္ားတို႔ ၾထကၡဲ့စမ္း….ေမြာင္ရိပၡိုမႈနဲ႔ ဖမ္းလိုက္ရမလား….."

ကိုေလး အသံေပးလိုက္သၫ္ ဆိုရငၸဲ….ထိုလူ ၂ ဦး ၾထကႅာသၫ္…အလင္းေရာင္ေအာက္ေရာက္သၫ္ ဆိုရငၸဲ….

"ဟင္…..ဦးေလး…."

"ေငႁျမထိုးမ…..ဂ္ိဳမ…..နငၻာလာရႈပ္်ပႏ္ၿပီလဲ…"

ကိုေလး၏ အံ့အားသင္ေသာမ္ကႅဳံးမ္ားႏြင့္ ယု ကိုၾကည့္ၿပီး..ႀဆံအၾသားစၪၼြာပဲ…..

"ေသခ္င္းဆိုးမ …နငၠ ရီးစားေတာင္ ထားတတ္ေနၿပီေပါ့…အိမ္ေရာကၼြ ေၾတ႕မယ္…."

ဟုဆိုကာ…ၾထက္ၾသားေတာ့သၫ္။ယု ေပ္ာၡဲ့ပါသၫ္…သို႔ေသာ္…ခဏ…..။ခဏ..ဆိုတာမြ တကယ့ၠို ခဏ။ အိမ္ေရာက္ရင္ ဦးေလး နဲ႔ ေဒၚေလး ဘာ်ပသနာ႐ြာမလဲ..စိုးရိမၥိတၱို႔သၫ္…ခ္စ္သဴႏြင့္ ေပ္ာၡဲ့ ရငၡဳႏၡဲ့သည့္ ခံစားခ္ကၼ္ားကို ဖုံးၾလမ္းၾသားပါေရာလား….။ကို ေကတာ့ ေဘးမြ တၾတၾတၱတ္ႏြင့္ ေ်ပာေေနပမဲ့ ယု ေတယာက္ အင္း တျခႏ္းသာ လိုကၷိုင္ေတာ့သၫ္။ ဘာလိုလိုႏြင့္ အိမ္ႏြင့္ နီးလာသၫ္ႏြင့္ ကိုေလးကို ယု ်ပႏၡိုင္းလိုက္သၫ္။ ကိုေလးေကတာ့ ေပ္ာႅို႔ေပါ့…ယုမြာေတာ့ ငရဲခႏ္းထဲ ဝင္ေရတာ့မယ္…အကို….ဒါေပမဲ့ အကို ေပ္ာၱာ ်မင္ရငၸဲ ယု ေက္နပၸါတယ္ အကို…ရယ္..။ကိုယ္ အ်ဖစ္အပ္က္ႏြင့္ ကိုယ္ ဆိုေတာ့…ယု အိမၳဲကို ေခါင္းငုံကာ ဝငႅာ ခဲ့ေတာ့သၫ္။ကံေကာင္းခ္င္ေတာ့ ဦးေလးက ေမရာက္ေသး။ ခပ္သဳတ္သဳတ္ မိမိအခႏ္းၾတင္း ဝငၼြ ဟု စၪ္းစာၿပီး ယု အိမ္ေအပၚထပ္ေလြကားသို႔ ခပ္သဳတ္သဳတ္ေလး ေလၽြာကၡဲ့ေတာ့သၫ္။ ေတာေတာၠံေကာင္းတာပဲ…ယု ရယ္ ဟု ကိုယ္ဟာ့ကိုယ္ ေၾတးေနတုႏ္း……..

"ဟယ္..လိုငၵါဗူးေလး ခ္စၥရာေလး…."

"မလုပၸါနဲ႔ ညီေမလးရယ္…..ဒါေတာ့ မယူပါနဲ႔ေနာ္…"

"ဘာလဲ ေဒၚယုယု ေခၚေတာ့ ညီမတဲ့ ေစတနာ ကို တစကၼြ မ႐ြိပါလား.."

"ညီမရယ္…ယု မိတၠပၺဴး..ႏုတၡမ္းနီ..ကအစ အကၤ္ီက အဆုံး …ညီေမလး သုံးခ္င္သလို သုံးေနတာပဲ…ဒီတခုေတာ့"

ယု ခ္စ္သဴ ေပးထားတဲ့ ပထမ ဆုံး လက္ေဆာင္..ယု တႏၹိုးထားတာေပါ့….ဒါကို သူတို႔မသိဘူး…အခုလဲ သူတို႔လိုခ္ငၱာ…ပဲသိတယ္ေလ…ယု အဝတ္အစားဆိုလဲ…သူႀကိဳက္ရင္ ယူဝတ္ ၿပီး ေမလၽြာၸဲ ဒီအတိုင္းထားၾသား….မိတၠပၺဴး ..ႏုတၡမ္းနီေတာင့္ ဆိုလဲ…..ယု မသုံးလိုက္ရတဲ့ ပစၥၫ္းေတာင္ ႐ြိေသး…အခုလဲ လိုငၵါ ဗူးေလး လု်ပႏ္ၿပီ….ဘယ္ေပးနိုငၼလဲ….်ပႏႅဳတာေပါ့…..။ဒါကိုၾကည့္ေနတဲ့ေဒၚေလးက..

"ဟဲ့ ..သမီး…မားမား..ဒီထက္ေကာင္းတာ ဝယ္ေပးမယ္…..ဒီဟာမ ဆီက အလကားအပငၸႏ္းခံၿပီး လုေမနနဲ႔.."

"ဟုတၸ..မားမားရယ္…အဖိုးမတႏၱာကို…ေမ်ပာခ္ငၻဴး…"

သူ႔အၾတက္ေတာ့ ဘယ္အဖိုးတႏၸါ့မလဲ..ယု အၾတေကၠတာ့ တႏၹိုးမ်ဖတၷိုငၻဴးေလ….ဘာပဲေ်ပာေ်ပာ ေဒၚေလးကိုေတာ့ ယု ေက္းဇူးတငႅိုက္သၫ္။ အိပၡႏ္းထဲေရာကၼြ…လိုငၵါဗူးေလးျဖင့္ ခုနက ကိုေလးနဲ႔ ေ်ပာတာေလးေၾတကို ်ပႏ္ၿပီ..စၪ္းစား..ရငၡဳႏ္ရမယ္ မဟုတၸါလား။……အိုး…..လူညစ္ညစၸတၸတ္ႀကီးနဲ႔ စိတၠဴး ႏုႏုေလးေၾတ ေမၾတးခ္ငၻဴး……ေရခ္ိဳးအုံးမြပါ….ဟု ေၾတးၿပီး ေရခ္ိဳးခႏ္းထဲ…ဝငၡဲ့ေတာ့သၫ္။

** *** ** **** **** *** *** ** **** ** ** ** ** **** * **** * *** ** * ** *** * **

"ေက္ာ္ေလးေက္ာ္…ထဲမြ ကိုႀကီးေက္ာ္….အဘ်မင္း်ဖဴ႐ြင္…..၃၇ မင္း နတ္ ေအပါင္းအား..ပူေဇာၸသ ပါသၫ္………"

ယုေတယာက္ ထို အသံၾကားသၫ္ႏြင့္ မိုးက္ိဳးပစ္သလို..ခံစားရသၫ္….ခုမြ အဝတ္အစားခၽၾတ္ၿပီး ထမိႏ္ရင္႐ြားႏြင့္ ေရခ္ိဳးခႏ္း ဝငၼယ္ လုပၱဳႏ္း႐ြိေသး…ဦးေလး်ဖစ္သဴ ်ပႏႅာသည့္အသံ….ဦးေလး်ဖစ္သဴက စရိုကၱမ္ိဳး…အိမ္ေရာကၱာနဲ႔ ဘုရား မ႐ြစၡိုး နတ္႐ြစၡိုးသၫ္။႐ြစၡိုးၿပီးရင္ ေဒၚေလးႏြင့္ အတူ ခ္စ္ရၫႅဴးၾေကတာ့မၫ္….ယု ေမၾတ႕ေရသာႅဲ အသံေတာ့ ၾကားေနရသၫ္။အဲ အသံမ္ားကို ယု အၿရံ႕ဆုံး ..အခုလဲ နတ္႐ြစၡိုးၿပီး ေအပၚသို႔ တတႅာေသာ အသံၾကားရသၫ္…ယု အသာေလး နားစိုက္ေထာင္ေနသၫ္..အခႏ္းတံခါး ပိတ္သံၾကားရသၫ္…ဒါ အျခင့္ေကာင္းပဲဟု ေၾတးကာ..ယု ေရခ္ိဳးခႏ္းထဲ ဝငၡဲ့ေတာ့သၫ္။

"အိုး…ေမာင္ေနာ္….ဒီေန႔..သူ သိပၠဲေနတယ္"

"ခ္စ္ေလးကို ခ္စၡ္ျငႅႏ္းလို႔…ေအႂၾကးေၾတလိုက္ေတာင္းကတၫ္းက ဟိုေကာငၠ ထ ေနတာ"

"လိမ္်ပႏ္ၿပီ….ဘယ္ေကာငၼ ေအာငၥၾလတၱာကို ်မငႅာတာလဲ….ဒါမြမဟုတ္ ေရခ္ိဳးတာ ်မငႅာသလဲေ်ပာ.."

"တခုမြ မဟုတၻဴး ခ္စ္ေလးကို ခ္စၡ္ငႅို႔…လာ..ၾကာတယ္"

ေဒၚေအးပုံ ၏ အဝတၼ္ားကို ဦးတုတၡ္ိဳ က အၾကမ္းပတမ္းပင္ ႀဆဲခၽၾတႅိုက္သၫ္….ဦးတုတၡ္ိဳ စိတၳဲမြာေတာ့…ခုနက ေပ္ာၸါးမယ္ဆိုၿပီး ေခၚထားေသာ…အပ္ကၼ ေခ္ာေခ္ာ ေတာင့္ေတာင့္ မ္က္ႏြာကို်မငႅာသၫ္….ခုနက အားမရခဲ့ တႏ္းလႏ္းႀကီး်ဖစၡဲ့သမ္ၽြ ေဒၚေအးပုံ ထံ ပုံခ္ေတာ့သၫ္။ ေဒၚေအးပုံက ႐ုႏ္းၿပီး…လကၼခံနိုငၸဲ ..႐ုႏ္းရင္း ဦးတုတၡ္ိဳ၏ ဆီးအိမၠို ကႏၼိေတာ့သၫ္။

"အတင္းလုပ္ေတာ့တာပဲေတာ္…နာၾသားေသးလား…ဒီမြာ အဆင္သင့္ေတာင္ မ်ဖစ္ေသးဘူး"

"နာေတာ့ မနာပါဘူး ဒါေပမဲ့ ႐ူးေပါကၡ္ငၱယ္ဟ…႐ူးၾသားေပါကႅိုက္ဦးမယ္"

ဦးတုတၡ္ိဳေတယာက္…ေရခ္ိဳးခႏ္းသို႔ လာခဲ့ေတာ့သၫ္။ေရခ္ိဳးခႏ္းၾတင္ အိမ္သာ ပါ ႀတဲေဆာကၳားတာက ယုအၾတက္ ကံဆိုးတာလား ကံတရားကပဲ မ္က္ႏြာသာ ေမပးတာလား ………။ေရခ္ိဳးခႏ္း တံခါးကို ျဖင့္ၾကည့ႅိုက္သၫ္..သို႔ေသာ္ မျပင့္ အထဲၾတင္ေရခ္ိဳးသံတို႔သာၾကားေနရသၫ္။ ယု အခႏ္းတံခါးလဲ ေဟနသၫ္။ ေသခ္ာၿပီ…ဒါ ..ယု ေရခ္ိဳးေနတာပဲ…ဟု ဦးတုတၡ္ိဳ သိလိုက္သၫ္။ ဦးတုတၡ္ိဳမြာ ယခင္ ကတၫ္းက ႀကံစၫၳားသည့္ အတိုင္း ေရခ္ိဳးခႏ္းထဲ ်မငၷိုင္ရႏ္ ေအပါက္ေဖာကၳားတာ ဘယ္သဴမြ မသိ။ ရၫ္ျရယၡ္ကၠ ေဒၚေအးပုံ ေရခ္ိဳးစၪ္ေခ္ာင္းရႏ္ႏြင့္ တခါေတလ ေဒၚေအးပုံ တို႔ဘကၼြ ညီမမ္ား အမ္ိဳးမ္ားလာလၽြင္ ေခ္ာင္းရႏၸင္ ်ဖစ္သၫ္။ အခုေတာ့ မထငၼြတ္ေသာ ျဂငၠ ဝငႅာေလသၫ္။ယခေငၠတာ့ ကိုယ္ သမီးႏြင့္ မတိမ္းမယိမ္း..ေကလးသာသာ လိုပင္ ထငၡဲ့သၫ္။ သို႔ေသာ္ အခုဆို ယု ေတယာက္ ရၫ္းစားထားတတ္ေနၿပီ။ အပ္ိဳေတယာက္ေရခ္ိဳးတာကို ေခ္ာင္းရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ႔မြ မလဲနိုငၼြႏ္း ဦးတုတၡ္ိဳ သိသၫ္..။ေအပါက္ေၾတ႕သၫ္ႏြင့္ ေခ္ာင္းလိုက္သၫ္။ အထဲမြာေတာ့….ယု ေတယာက္ ေရကို စိမ္ေ်ပေနၿပ ခ္ိဳးေနသၫ္။ ဆံပင္႐ြၫ္႐ြၫ္…နို႔တင္းတင္းေလးႏြင့္ အိုးကားကား တို႔ ေအပၚ ေရတို႔ တလက္ဆက္ က္ဆင္းေနသၫ္။ အဖုတ္ေျမးေရးေရးတို႔က အဖုၾတၠဲေၾကာင္းေလးကို ကာၾကယ္ရႏ္ မျစမ္းသာေတာ့……အသား်ဖဴသူ..တ႐ုတ္ဆက္သဴ ပီပီ နို႔သီးေခါင္းေလးက ပႏ္းေရာင္ေလးသႏ္းေနသၫ္။ ယု ေတယာက္ ဆပ္်ပာကိုင္ၿပီး တကိုယႅဳံးကို ဆပ္်ပာႏြင့္ ျပတၱိုကႅိုက္သၫ္။ ေပါင္ေလးကားၿပီး အဖုတ္ႏြင့္ ဖင္ေနရာတို႔ကို ဆပ္်ပာတိုကႅိုက္ရာ….အဖုတ္ အၾတင္းသား ရဲရဲေလး တျစႏ္းတစ ေပၚလာေလသၫ္။ ဂ္ိဳးၾကား႐ြိ ဂ္ိဳးေျမးမ္ား ယု ေတယာက္ ေၾတ႕ၿပီဆိုရငၸဲ…တခုခု ကို႐ြာေနသၫ္။ ထို႔ေနာက္ ဂ္ဳတ္ တခု လကၳဲပါလာၿပီး ဆပ္်ပာေလး ျပတ္ၿပီး ဂ္ိဳးၾကား႐ြိ ေအျမးမ္ား စၿပီး ရိတ္သၫ္။ ေရထိထာေဒသာ ဂ္ဳတၱို႔သၫ္..ေအျမး မပ္ကၷိုင္သ်ဖင့္ တပတ္ေလး ရင္႐ြားကာ…တံခါးျဖင့ႅိုက္သၫ္။ဦးတုတၡ္ိဳ ေတယာက္ ေခ္ာင္းေကာင္းေကာင္းႏြင့္ ေခ္ာင္းေနရာ ေနာက္ဆဳတ္ရႏ္ အခ္ိႏ္ ေနာကၠ္ၿပီး…ေရခ္ိဳခႏ္းထဲ အ႐ြိႏႅျႏၠာ ်ပဳတၠ္ေေလတာ့သၫ္။

"ေအာေငၼလး ..ေသပါၿပီဗ္…"

"အို……..ဟင္…ဦးေလး…ဒီမြာ …ဘာလာ လုပ္ေနတာလဲ……"

"နင္ေရခ္ိဳးေနတာ ၾကာၿပီ…တံခါးေခါကၱာလဲ မရ…..တံခါးကိုမြီၿပီးေစာင့္ေနတာ….ေသနာမရဲ႕ ..ေသပါၿပီ"

ဦးေလး အသံၾကာတယ္ ဆိုရငၸဲ..ေဒၚေလး်ဖစ္သဴမြာ ကပိုကယိုႏြင့္ အိပ္ ခႏ္းထဲမြ ၾထကႅာသၫ္။ ေဒၚေလး၏ သားႏြင့္ သမီး တို႔လဲ တတႅာေလသၫ္။ ေဒၚေလးသၫ္..ေငႁျမထိုးမ ဘာလုပ္်ပႏ္ၿပီလဲဟု ဆိုကာ…ယု ေခါင္းကို ဆင့ၠာဆင့ၠာ..ျဂတၡနဲ ..ျဂတၡနဲ အသံ်မၫ္ေအာင္ ေခါက္ေလသၫ္။

"ေကာငၼ …ဒါ ပါးပါးကို လုပ္ႀကံတာ….ႀဆဲလုပႅိုက္ရ ..ေေသတာ့မယ္…ေကာငၼ ေစာကၡ္ိဳးကို ေမ်ပဘူး"

"ေတာ္ေတာ္ေမႊတာပဲ….ဂ္ီးေတာ္ရယ္…ကိုယ္ဟာ့ကို ေအးေဆးေမနဘူး…ေကၽျးလိုက္အဳံးမယ္"

"ေစနဂ္ိဳမ……ေႁေျမျပးမ…ငါလုပႅိုက္ရ ေေသတာ့မြာပဲ"

"@$%%#@@$%^^&&^%#@#@$%^&&*&&**"

ယုေတယာက္ ေ်ပာေေနသာ စကားမ္ား…လူမ္ားၾကားမြ တိုးၾထက္ၿပီး မိမိ အခႏ္းထဲ ဝငႅိုက္ေတာ့သၫ္……သူတို႔ ဆက္ေ်ပာေေနသာ အသံမ္ားကို ဆက္ မၾကားခ္င္ေတာ့…..။ခဏၾကာေတာ့ ဦးေလးတို႔ အခႏ္းဘကၼြ အသံတို႔ စၾကားေရတာ့သၫ္….ေဆာင့္..ေဆာင့္..ေမာင္…..အား….အား…အင္း…အင္ …..နို႔ နီနီေလး……အဖုတ္ေမႊးေရးေရးေလး……..အဖုတ္ရဲရဲေလ…….ေကာင္းဝြာ…အား...အား…..အင္း..အင္.. ဖတ္..ဖတ္….ႁျပတ္…ႁျပတ္….ဖတ္…..အား…..အင္……အိုး…..အင္……အာ…….။ယင္းအသံတို႔သၫ္ ယု ေတယာက္ ၾလႏၡဲ့ေသာ ၅ ႏြစ္ေလာကၠတၫ္းက ၾကားေနၾကအသံ။နား ၂ ဖက္ လက္်ဖင့ၸိတ္ရင္း ေခါင္းေခါကၡံေရသာ က္ိမ္းစကၥက္ ေဝသနာ ကို ခံစားရင္း…..ဝမ္းနၫ္း်ခင္း အ်ပည့္ႏြင့္ မ္က္ရၫၱို႔ မ္က္ဝႏ္းမြ တၾသင္ၾသငၥီးက္လို႔ေေနသာ……အခႏ္းေထာင့္ ေတနရာ ကပ္ရင္း က္ဳံက္ဳံေလး ရိုက္သံတို႔ႏြင့္ ထိုင္ေန႐ြာေသာ သနားစရာ….ယု ..ဆိုေသာ မိႏ္းေခလး….

** **** *** *** ***** *** **** **** ***** **** **** ********** **** ****** **** *

ကၽျႏုပ္ တစ္႐ူးလိပၼြ တစ္႐ူး အခ္ိဳ႕..ယူၿပီး ယု အား ကမ္းေပးလိုက္သၫ္။ မယူပဲ မ္က္ရၫၱို႔သာ တၾသင္ၾသငၠ္ေနသၫ္။ ကၽျႏုပ္သၫၠား အ႐ြက္ေတာ့ ႀကဲမခံ ေဘးမြ ထိုင္ေေနသာ ေဒဝီအား ကမ္းလိုက္သၫ္။ ေဒဝီမြာလဲ မ္က္ရၫ္ ေေၾတရာ ႏြာရၫ္ အ်ပင္ မ္ကၡ္ီးမ္ားပါ လက္၂ ဘက္်ဖင့္ အားပါးတရ သုတ္ေနသၫ္။ ကၽျႏုပၠမ္းပးေသာ တစ္႐ူး ကိုယူၿပီး ႏြပၡ္ီးမ္ားကို တၿဖီးၿဖီး ်မၫ္ေအာင္ ညႇစၳဳတ္ေနသၫ္။ ကၽျႏုပႅဲ ေဒဝီ အ်ဖစၠို ေၾတ႕ၿပီး ေတာင္ေေနသာ လီးမြာ ပဲ်မစၡန႔္ တိုဝင္ၾသားေတာ့သၫ္။

"ေအာ္ ေကလးမရယ္….ဒီေလာက္ေလးနဲ႔ တအိမ္သားလုံး သတ္်ပစ္ရတယႅို႔"

"ဒီေလာကၷဲ႔ ေနလာတာ….၁၃ ႏြစ္သမီး ကတၫ္းကပါဆရာ"

"ထားပါေတာ့…..ဒါဆို ဒီေလာက္ေလးနဲ႔ ေတာ့ ဘာမြ မ်ဖစၻဴးေပါ့….ကဲကဲ ဒါဆိုလဲ…ဘယ္ေလာက္်ဖစၼြ သတ္်ပစၱာလဲ"

"ဟုတ္…ဆက္ေ်ပာၿပ ပါ့မယ္ ဆရာ…..အ်ဖစၠ ဒီလိုပါ"

ဦးတုတၡ္ိဳ အိမၼြာ မိႏ္းမ မ႐ြိခိုက္…ၾကကၼေတယာကၠိုေခၚၿပီး အိပၡႏ္းထဲ ထည့ၳားၿပီး ေပ္ာၸါးေနသၫ္။အသက္ ၂၀ ဝႏ္းက္င္ ေကာေငၼလးႏြင့္ ကုတငၳၾကၱင္ ပလူးခ္ငၱိုင္း ပလူးေနသၫ္။ ဦးတုတၡ္ိဳသၫ္ ထိုေကာေငၼလးကို လိုးခႏ္းျဖင့္ရႏ္…က္ားၾကတ္ ကစားမၫ္ဟဳ အစခ္ီ ႀကံစၫ္သၫ္။ ပိုက္ဆံေပး ေအပ္ာၼ ေတယာက္ ေအန်ဖင့္ အိပၡႏ္းထဲေခၚၿပီး စကပႅြႏၠာ တႏ္းလိုး လို႔ေရသာႅဲ..ဦးတုတၡ္ိဳက လိငၠိစၥထူးထူး်ခား်ခား ဝါသနာက တမ္ိဳး…နၫ္းအမ္ိဳးမ္ိဳး်ဖင့္ ေပ္ာၸါးခ္င္သၫ္။ မိႏ္းမ ႏြင့္ မေရသာ နၫ္းမ္ား တခါေတလ အိမၠ မိႏ္းမကို လိုးရတာ ညီးေျင႕လာသည့္အၾတကႅဲ ပါသၫ္။ က္ားကစားနၫ္းမြာ အၾကတ္ေ႐ႊ႕ၿပီး ပထမဆုံး အစားခံရလၽြင္ အဝတ္အစား တခုခ္င္း ခၽၾတ္ရသၫ္။အဝတ္ ေၾတကုႏ္ၾသားလၽြင္…ေဆာ့ပင္ ေတခ္ာင္းႏြင့္ ရႈံးသူ၏ ကိုယၡႏၵာ ႀကိဳက္ႏြစ္သက္ရာ ေနရာကို ႀကိဳက္သလို ႀဆဲပိုျငၡင့္႐ြိသၫ္။ က္ားတၿပဲၿပီး တၿပဲ ကစားလာရာ ဦးတုတၡ္ိဳေရာ ေအပ္ာၼေလး ခႏၵာကိုယၼြာပါ မြငၼ္ားျပကုႏ္ေတာ့သၫ္။ထိုအခါ အကၤ္ီညႇပၠလစၼ္ား ကို အသုံး်ပဳၿပီး ခႏၵာကိုယ္၏ ႀကိဳက္ရာေနရာကို ညႇပ္်ခင္း ကစားနၫ္းကို ေ်ပာင္းေလသၫ္။ ဦးတုတၡ္ိဳမြာ အရက္ ေကလးေသာကႅိုက္ က္ားၾကက္ေလးေ႐ႊ႕လိုက္ ၊ ညႇေပၠလး ကို နို႔ေလးညႇပႅိုက္..ႏြေခါင္းေလးညႇပႅိုက္ႏြင့္ ေအတာ္ဟဳတ္ေနသၫ္။ ဦးတုတၡ္ိဳ မြာလဲ လီးေရာ နားျရက္ေရာ…ေနာက္ဆဳံး ဆံပငၼြာပါ ေအတာ္ ညႇပၼိေနၿပီ. ေအပ္ာၼေလးမြ

"ကိုႀကီး…႐ူးေပါကၡ္ငၱၾယၠာ…."

"ဟား….ေပါက္ေပါ့ …ေရခ္ိဳးခႏ္းထဲလိုကၸို႔ေပးမယ္…အဲထဲမြာပဲ..မကၱပႅိုးၾကတာေပါ့"

"မြင္ေၾတလဲ ေဆးရအုံးမယ္ေလ..ကိုႀကီးရဲ႕"

"ဟား…..ေဆးေပးမယ္..ကိုႀကီးကိုလဲ ေဆးေပးေပါ့…ဟားးး….."

"ကိုႀကီးေနာကၼြ လာၾကာ…မလိုကၡဲ့နဲ႔…ကိုယ္ဟာကိုယၸဲေဆးမယ္….ေနာက္ၿပီး မတၱပ္ႀကီးလဲ မလုပၡ္ငၻဴးၾကာ.."

"မရဘူး ေကလးရယ္…ဟိတ္ ေမ်ပးနဲ႔ေလ…ဟား…လာထား.."

ေအပ္ာၼေလးသၫ္ အိပၡႏ္းတံခါးကို အတင္းျဖင့ၳၾကၼၫ္အလုပ္ ေနာကၼြ ဦးခ္ိဳႀကီးမြ သိုင္းဖတ္ၿပီး ခ္ဳပ္…ေအပ္ာၼေလးက အတင္း႐ုႏ္းၿပီးျဖင့္…..တံခါးကျပင့္ၿပီး ၂ ေယာကႅဳံး လုံးၿပီး ၾထကႅာသၫ္။

"အို……"

ေလြကားမြ တတႅာေသာ ယု ႏြင့္ ပကၸင္းတိုးေလသၫ္။ ေအပ္ာၼေလး ၊ ဦးတုတၡ္ိဳႏြင့္ ယု တို႔ ၃ ေယာကၥလုံး ေၾကာင္အမ္းအမ္း ်ဖစ္ၾသားသၫ္။ဦးတုတၡ္ိဳမြ သတိဝငႅာၿပီ

"ေသနာမ …အသံေလးဘာေလး မ်ပဳဘူး..ဝငႅာတာကို…"

"ဟို….ဟို….."

"ဘာမြ ေ်ပာေမနနဲ႔ေတာ့….အိမၳဲဝငႅာတာနဲ ေစမႊၿပီ ..ေကာငၼ…ၾသား..ကိုယ္အခႏ္းထဲ ကိုယ္ေန…."

ယု ဘာမြ ေမ်ပာပဲ အခႏ္းထဲတႏ္းဝငႅိုက္သၫ္။ ေစာေစာက ေပ္ာၡဲ့တာေလးေၾတ ေပ္ာၾကၠယၡဲ့်ပႏ္ၿပီး…ကိုေလးမြ ဒီေန႔ ယု အၾတက္ ဆိုၿပီး ပါကငၺဴးေလး တဗူး လက္ေဆာင္ေပးလိုက္သၫ္။ ဒီေန႔ အၾတက္ ဆိုၿပီ ယု ထံမြ လက္ေဆာင္်ပႏ္ေတာင္းသၫ္။

"ကို႔ လက္ေဆာငၠို အိမ္ေရာကၼြ ျဖင့္ၾကည့္ေနာ္….ေနာက္ၿပီး ဒီေန႔ အၾတက္ ကို႔ အခ္စၷဲနဲ ထပ္ေပးမယ္ေနာ္"

"ဟင္….ဘာလဲ အရငၠတၫ္းက အခ္စၠ နဲနဲေလၽြာ့ေနတယ္ေပါ့"

"ဟား ေလၽြာ့ေနတာမဟုတ္ရပါဘူး…ပိုၿပီး နဲနဲ လၽြံက္လာလို႔ ထပ္ေပးတာ"

"ကိုေနာ္….ရဲမို႔ေတာ္ေတာ့တယ္ ေ႐ြ႕ေနမ္ားသာဆို ယု တို႔ဘဝ ေမၾတးရဲစရာပဲ..ကိုကိုရဲႀကီးေရ…"

"ဟင္း..ဟင္း..ဒါဆို အခ္စ္ေၾတ ထပ္ေပးမယ္…မ္ကၥိမြိတ္ၿပီး ရငၻကၷဲ႔ ခံယူေနာ္"

ယု မ္ကၥိမြိတ္ေတာ့ ကို က ဘာလုပၱယၼြတႅဲ..ႏြဖူးေလးကို နမ္းတယ္..ၿပီးေတာ့ ..ပါးေလးကို နမ္းသၫ္…ၿပီးေတာ့ ….ေမးေစ့ေလးကို နမ္းတယ္…ေနာက္ၿပီးေတာ့…ေနာက္ၿပီးေတာ့….ႏုတၡမ္းေလးကို သူ႔ႏြတၡမ္းေလးနဲ႔ ခလုပၱိုက္ၾသားတယ္..ရငၳဲမြာ တခ္က္ သိမ့ၡနဲတုႏ္ၾသားတာပဲ….သူေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္ ကိုရယ္….သူက ဒီေလာကၷဲ႔ ရပၼၾသားဘူး….ထပ္ၿပီး ေအာက္ႏုတၡမ္းေလးကို သူႏုတၡမ္းထူထူနဲ႔ ထိေနပါေရာလား….မလုပၸါနဲ႔ေတာ့ သူရယ္..ဒီမြာ ေမာလြၿပီ…..ရငၳဲက ေ်ပာလိုကၱဲ့ စကားကို သူပဲမၾကားတာလား..မၾကားခ္င္ေယာငၸဲေဆာင္ေနတာလား မသိဘူး….မသိသလို ကို က ယု ေအာက္ႏုတၡမ္းေလးကို စုတ္သပ္ေေနလရဲ႕…..မ်ငင္းရကၸါဘူး ကိုရယ္…ကို႔ အနမ္း ေႏျးေႏျးေလးေၾတက ႏြစႅိုျဖယ္ေကာင္းေနတာကိုး….ေဟာၾကည့္ ..ယုလဲ ေမကာင္းဘူး ယု ကိုယ္ယဳ ေတာင္ မထိႏ္းနိုင္ေတာ့ဘူး.. ကို႔ ႏုတၡမ္းေလးကို ်ပႏ္ ၿပီးစုတ္သတၼိေနပါေရာလား….ရင္ေၾတကလဲ တုႏႅိုကၱာ….ရင္ေၾတပါမကဘူး တကိုယႅဳံး တသိမ့္သိမ့ၷဲ႔ တုႏ္ေနပါေရာလား………………အိုး ငါကလဲ ဘာေၾတစၪ္းစားမိေနမြႏ္းမသိပါဘူး..ဟု ယုေတယာက္ သူ႔ဟာသူေၾတးရင္း ႐ြက္်ပဳံးေလး်ပဳံးမိေတာ့သၫ္။ လက္ေဆာငၳဳတ္ေလး ပိုက္ၿပီး မိမိကုတင္ေပၚထိုငၠာ ပါကငၳဳတ္ေလး ေဖာကႅိုက္သၫ္။ …ဟယ္..လြလိုကၱဲ့ ဂါဝႏ္ေလးပါလား….ဝတ္ၾကၫ္အဳံးမြ ဟုေၾတးရင္း ျစတ္ၾကည့ႅိုက္သၫ္။ နဲနဲၾကပ္သလိုလိုပဲ….ေအာကၠ ေဘာႅီေလး ခၽၾတ္ၿပီး ဝတ္ၾကည့ၼြ….ဟင္….ေအာကၠလဲ စိုစိစိုစိ ်ဖစ္ေနပါလားဟုေၾတးရင္း ေဘာင္းဘီခၽၾတ္ၾကည့္ေတာ့..ေအာကၡံေဘာင္းဘီေလးၾတင္ ခပၡၽျဲခၽျဲေလး ်ဖစ္ေေနသာ ေအရ တၾကတ္…..ဗူးထဲမြာ စာေလး ေတစာင္ေတာငၸါေသးတယ္…

ခ္စ္

ဂါဝႏၠ နဲနဲ ၾကပၱယ္ဟဳတ္…ကိုယ္သိသားပဲၾကပၼြႏ္း

ေအာကၡံေၾတ ဝတၳားရင္ၾကပၼယႅို႔ ဆိုေငၠ်ပာလိုကၱယ္ေလ

ခ္စ္ည အိပ္ရင္ ဝတ္အိပၹို႔ေလ..ကို..နဲ႔ မဂလၤာဦးည မြာ ဝတ္အိပၹို႔ေပါ့

ခ္စၱဲ့

ကို

ေဟာ….သူ..သိပ္ဆိုးတာပဲ….မြႏ္ေလးေ႐ြ႕မြာ ယု ေတယာက္ ဟိုဘကႅြည့ႅိုက္…ဒီဘကႅြည့ႅိုက္ႏြင့္ ေပ္ာ္ေနသၫ္။ ဟိုဘက္ အခႏ္းမြာေတာ့ ဦးတုတၡ္ိဳေတယာက္ ေအပ္ာၼေလးကို ကုတင္ေ်ခရင္း ဦးေပးခိုင္းၿပီး ပကႅကႅြႏၡိုင္းထားသၫ္။

ပကႅကႅြႏၳားေသာ ေအပ္ာၼေလး၏ ေစာကၹဳတၠို ဦးတုတၡ္ိဳက ေ်ခမ ်ဖင့္ ကလိေနသၫ္။ကလိလိုက္ ေဘးမြာ ခ္ထားေသာ အရကၸဳလင္းေလးေသာကႅိုက္ႏြင့္ ေအတာ္ၾကာေတာ့ ေအပ္ာၼေလးကို သူ၏ ခႏၵာကိုယ္ အႏြံ ပါးစပ္ႏြင့္ စုတ္သပ္ ခိုင္းေလသၫ္။ ဆံပငၼြ စၿပီး စုတၡိုင္းေလသၫ္။ ေအပ္ာၼေလးမြာ မလုပၡ္င္ေသာႅဲ ပိုက္ဆံယူၿပီးေသာေၾကာင့္ ဒီတည ဝၪၡံေရပမၫ္ မဟုတၸါလား။ တ်ဖၫ္း်ဖၫ္း ဆံပင္ နဖူး..မ္ကႅဳံး…ပါး…ပါးစပ္…နာျရက္..လၫၸင္း…တ်ဖၫ္း်ဖၫ္း ဆင္းလာၿပီး…လီးကို စုတ္ေလသၫ္။

"ေတခ္ာင္းလုံး စုတၸါဟ…အာေခါငၳဲထိေရာက္ေအာင္ ေတခ္ာင္းလုံး ငုံ႔လိုက္…အား….အင္း"

"ျအပ္…အၾဟပ္…အၾဟပ္….."

"ငုံလို႔ မရရင္ ယၾကၠာ….ေတခ္ာင္းလုံး …ဥေရာ…ဖင္ေပါက္ေရာ….."

"အိုး..ဖင္ေတာ့ မယကၷိုငၻဴး….ဥေလာက္ဆိုေတာ္ေသး….."

"ဖာသၫၼ….ခိုင္းတဲ့ အတိုင္းလုပ္……ထ လုပႅိုက္ရ နာေတာ့မယ္.."

"ဒီမြာ…သားသမီးခ္င္း ကိုယၡ္င္းစာ….သိေပၼ်ပာခ္ငၻဴး"

ေအပ္ာၼေလးမြာ…..လီးကို ပါးစပ္ႏြင့္ ်ပႏၥဳတ္ေပးေနသၫ္။ ေတခ္ာင္းလုံးကို လက္ ၂ဘက္်ဖင့္ အားရပါးရကိုင္ၿပီး မဆံမ်ပဲ ပါးစပ္်ဖင့္ ငုံရင္း လၽြာထိပ္ေလး်ဖင့္ လီးထိပ္႐ြိ ေအပါက္ေလးကို ကလီေနသၫ္။ ဘာေမ်ပာညာေမ်ပာႏြင့္ ဦးတုတၡ္ိဳေတယာက္ ဖလငၠငၼရာႀကီးကိုင္ၿပီး ဓါတၸဳံရိုကၼၫ္ အ်ပဳ။