အိမ္မက္လားတကယ္လား

Unicode fonts
......

အိပ်မက်လားတကယ်လား

ရေး - မြင့်ထွေး ( ၇တနာပုံ )

ယနေ့ ထွန်းလူ အဖေနှင့် အမေတို့ အနောက်ရွာ ညအိပ်သွားကြသည်..။ အဖေ့ အစ်ကိုအရင်း၏ သား မင်္ဂလာဆောင် ဖြစ်သည်..။ နံနက် ၉ နာရီခန့်လောက်ကတည်းက လှည်းနှင့် ထွက်သွားကြခြင်းဖြစ်သည်..။ ထွန်းလူ တစ်ယောက်တည်း သည်အခွင့်အရေးမျိုး စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီ..။
ထွန်းလူ အသက်က ၁၈ နှစ်ထဲ ဝင်စမို့ လူပျိုသွေး လူပျို ဗီဇ လူပျို အတောင်အလက်တွေ စုံလင်လာပြီ ဖြစ်သည်..။ သူအစ်မ ချိုလွင်က မနှစ်က အိမ်ထောင် ခွဲသွားပြီ ဖြစ်၍ မိဘများ ညအိပ်ညနေ ခရီးသွားသောအခါ သူတစ်ယောက်ထဲသာ အိမ်မှာ ကျန်နေခဲ့လေ့ ရှိသည်..။
သူတို့အိမ် နောက်ဖေးက မနှင်းသွယ်ကြီးကို ထွန်းလူ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ကြာပြီ..။ မနှင်းသွယ်က အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့် လုံးကြီးပေါက်လှ အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်သည်..။ အိမ်ထောင်သည် ဆိုသော်လညး် သားသမီး တစ်ယောက်မျှ မထွန်းကား ..။ သူ့ယောက်ျား ကိုသိန်းစိုးက သူမထက် ၅ နှစ်ခန့် ကြီးပြီး အရောင်းအဝယ် ကိစ္စနှင့် မကြာ မကြာ ခရီးထွက်လေ့ ရှိသည်..။ တစ်ခါ တစ်ခါ ထွက်လျင် ၁၅ ရက် တစ်လခန့် ကြာတတ်သည်..။
အတိအကျတော့ မထွက်..။ သူ့ယောက်ျား ကိုသိန်းစိုးမှာ မုံရွာဘက်တွင် မယားငယ် ရှိသည်ဟု သတင်းသဲ့သဲ့ ကြားထားသည်..။ ထိုမယားငယ်နှင့် ကလေး ၂ ယောက်ပင် ရနေပြီဟုလည်း သတင်းထွက်နေသည်.။
သို့သော် မျက်စိရေး နားရေး ကျဉ်းမြောင်းသော ကျေးလက်နေ တောသူတောင်သား တွေမို့ ဤမျှ ခရီးဝေးသော အရပ်ကို ကျကျနန စုံစမ်း မနေကြတော့..။ ကောလဟာလဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်..။
ထွန်းလူ ရွာသို့ ပြန်ရောက်သည်မှာ မနှစ်ကမှ ဖြစ်သည်..။ စောစောက မန္တလေးတွင် နေထိုင်သော ဦးလေး ဝမ်းကွဲအိမ်မှာ နေထိုင်ပြီး ကျောင်းတက်သည်..။ ကိုးတန်း ၂ ခါကျပြီးသောအခါ ထွန်းလူအဖေက ကျောင်းဆက်မထားတော့ပဲ ပျက်စီးမှာစိုး၍ ကျောင်းနှုတ်ပြီး ရွာပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်..။
ထွန်းလူတို့က ဂျုံမြေတွေ ဧကများစွာရှိ၍ စီးပွားရေး ချောင်လည်ကြသည်..။ အကောင်ရေ ၃၀ ခန့်ရှိသော နွားခြံတစ်ခြံလည်း ရှိရာ ဤရွာတွင် တောသူဌေး စာရင်းဝင်များ ဖြစ်သည်..။ မိဘများကပျက်စီးမှာစိုး၍ ရွာပြန်ခေါ်သည့်တိုင် ထွန်းလူကတော့ ပျက်စီးပြီးသား ဖြစ်ခဲ့သည်..။ တောသူဌေးသားပီပီ စာမေးပွဲ ၂ ခါကျသည့်တိုင် မိန်းမပွေနည်း အတတ်ကို ကောင်းစွာ တတ်ကျွမ်းခဲ့သည်..။
ဘယ်ဘဝက ဆုတောင်းကြောင့်လည်း မသိ..ပိုးတိုင်းစွံ ကြံတိုင်းအောင်ခဲ့သည်..။ လူအထွေထွေ အကြိုက်အမျိုးမျိုး ရှိရာ ထွန်းလူ ဗီဇစိတ်က ရွယ်တူ အပျိုမိန်းမတွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု တပ်မက်စွဲလန်းမှု နည်းပြီး….၊ လင်ရှိမိန်းမ ၊ တစ်ခုလပ် မုဆိုးမ အအိုတွေကိုသာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြိုက်နှစ်သက်လေ့ ရှိသည်..။
မန္တလေးတွင် နေထိုင်စဉ်က အပြာကားတွေ ကြည့် ၊ အပြာစာအုပ်တွေ ဖတ်ဖြစ်ခဲ့ရာမှ လက်တွေ့ ကွင်းဆင်းနိုင်ခဲ့သော အဆင့်သို့ပင် ရောက်ခဲ့သည်..။ သူ ပေါင်းသင်းသော သူငယ်ချင်းများကလည်း မိန်းမပွေ ဆော်ရှုပ်သော ဇော်တွေသာ ဖြစ်သည်..။ သို့ဖြစ်ရကား တရားဝင် အိမ်ထောင် မကျသေးသည့်အတွက် လူအိုဟု မခေါ်နိုင်သေးသည့်တိုင် လူပျိုကား လုံးဝမစစ်တော့..။
သူ့ပေါင်ကြားရှိ ငယ်ပါမှာ မိန်းမတို့၏ ကာမလှိုဏ်ခေါင်းသို့ ကိန်းအောင်း ခိုလှုံဖူးပြီး ဖြစ်သည်..။ မြို့ အရပ်ဆိုသည်က တောအရပ်လို မဟုတ်..။ နယ်စုံ ဒေသစုံမှ ဖြစ်၍ အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်ခြင်းဟု ဆိုအပ်သော လင်ငယ်နေ နောက်မီးလင်း မျောက်ဇာတ်ခင်းသော ကိစ္စများကို မျက်နှာပြောင် တိုက်ရဲသည်..။ ပေါ်ပေါ်တင်ထင် ပြုလုပ်ရဲကြသည်..။ ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်သည့်အတွက် တောအရပ်ဒေသလို အတင်းအဖျင်း အပြောခံရခြင်းလည်း နည်းပါးသည်..။
ထွန်းလူ စိတ်ထဲတွင် ဤအချက်အပေါ် လေးလေးနက်နက် မှတ်ချက် ရှိခဲ့သည်..။ ပြီးတော့ တောအရပ်မှာလို ခြံဝင်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် နေထိုင်ကြသည် မဟုတ်..။ များသောအားဖြင့် တစ်အိမ်နှင့် တစ်အိမ် ဝင်းထရံတစ်ချပ်သာ ခြားကာ ထူထပ်ပြွတ်သိပ်နေသည်.။
အထွေအထူးပင် ချောင်းကြည့်စရာ မလိုပဲ ဖိုမ လိင်စိတ်ကို နိုးကြွစေသော မြင်ကွင်းတွေ မကြာမကြာ မြင်တွေ့ရသည်..။ ထွန်းလူတို့ အိမ်နှင့် ကပ်လျက် အိမ်မှာ ဗန်းမော်နှင့် မန္တလေးလိုင်း သငေ်္ဘာသား လင်မယား အငှားနေသော အိမ်ဖြစ်သည်..။ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အသက် ၃၀ ကျော် ဝန်းကျင်တွေ ဖြစ်သည်.။ မိန်းမက ချောချောတောင့်တောင့် ရှမ်းတရုတ်မ ဖြစ်သည်.။ သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်..။ စာအုပ်ဆိုင်လည်း ဖွင့်ထားသည်.။ ဝတၳု မဂ္ဂဇင်း ကာတွန်းသာမက အပြာစာအုပ်ပါ ရသည်.။ အပြာစာအုပ် ငှါးကြောင်း လူတိုင်း မသိ..။ လူရင်း အဆက်အသွယ် ရှိမှ ငှါးလို့ ရသည်..။
ထိုသငေ်္ဘာသား မိန်းမ နာမည်က မနန်းမွန် ဖြစ်သည်.။ အသားဖြူပြီး ခေတ်ဆန်ဆန် ဝတ်စားပြင််ဆင် တတ်သည့်အတွက် ပင်ကိုယ်ရှိပြီးသား အလှမှာ ပို၍ ပေါ်လွင်တောက်ပလာသည်.။ ယောက်ျားက ဝင်ငွေကောင်းသူဖြစ်ရာ အလုပ်ဆို၍ စာအုပ်ဆိုင် ထိုင်ခြင်း ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တသသ နေခြင်း အလုပ်မှ တစ်ပါး အခြား မရှိ..။ သူ့သမီးက ငါးတန်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်..။
တစ်နေ့ ထွန်းလူ တုတ်ကွေးဖျား၍ ကျောင်းမတတ်ဖြစ်..။ အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းထဲတွင် ချေွးအောင်းရင်း ဂမ်ဘီရ ဝတၳု တစ်ပုဒ် ဖတ်နေသည်.။ ________________________________________
အချိန်ကလည်း နေ့လည်တစ်နာရီခန့်အချိန်..။ မနန်းမွန်တို့ အိမ်အပေါ်ထပ်နှင့် ထွန်းလူနေထိုင်သော အခန်းမှာ ဝင်းထရံ တစ်ချပ်သာ ခြား၍ အလွန်နီးကပ်နေသည်ဖြစ်ရာ စကားသံတွေကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်..။ ထွန်းလူ ခေါင်းရင်းထရံပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်ရာ မနန်းမွန်နှင့် ဘဲတစ်ပွေ ခုတင်ပေါ်တွင် ပွေ့ဖက်နေကြသည်ကို အထင်းသား မြင်လိုက်ရသည်..။ ဒီဘက်အိမ်တံခါး ပိတ်ထားသည်..။ အန္တရာယ်မရှိဟု ထင်မှတ်ကာ တံခါးဖွင့်ပြီး ပေါ်ပေါ်တင်တင်ကြီး အချစ်နယ် ကျူးဖို့ အစပျိုးပလူးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်.။
ဘဲ က ဗလတောင့်တောင့် အသားညိုညို ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဖြစ်သည်.။ ကုတင်ပေါ် ခြေတွဲလောင်း ချထိုင်ရင်း မနန်းမွန်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲထားကာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကိုယ်ကို ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့၍ လှုပ်ရှားနေသည်..။
အနေအထားက သူ့လီးဖြင့် မနန်းမွန်ဖင်ကြားကို ထောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်.။ မနန်းမွန် ဝတ်ထားသော အကျႌက အညိုရောင် စပို့ရှပ် အပျော့စား ဖြစ်ရာ အကျႌအတွင်း လက်လျှိုသွင်းပြီး နို့နှစ်လုံးကို ဆုတ်ချေပေးနေသည်..။
“ အ….အ………..အ ဟင့်….အင်း.ယား…….ယားတယ် ကွာ….”
ကြည့်ရသည့်ပုံက နို့သီးခေါင်းကို ဖွဖွချေမွပေးနေပုံ ရသည်..။
“ ကိုတိုး ဘယ်နေ့ ပြန်လာမှာလဲ….” ထွန်းလူက အခန်းတွင်းရှိ ရွက်ဆုတ်ပြက္ခဒိန်ကို အမှတ်တမဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၅ လပိုင်း ၁၇ ရက် ဖြစ်သည်..။
“ ဒီလိုဆို…အတော်ကြာကြာ တွေ့ခွင့် ရသေးတာပဲ…”
“ မောင့် အိမ်က မရိပ်မိဘူးလား….”
“ ပိုင်ပါတယ်…မွန်ရာ….အကြောင်းပြစရာတွေ ပြည့်လို့်…. ”
“ ဟွန်း….ဒီလို အကြောင်းပြချက်များစွာနဲ့ ဘယ်နှစ်အိမ် များ ရောက်ခဲ့ပြီလဲ မသိဘူး…”
“ အဟင်း….ဟင်း..မရှိပါဘူး…မွန်ရာ…မွန့်ကိုသာ မောင်က တကယ်ချစ် တကယ်မြတ်နိုးလွန်းလို့ပါ….”
“ ဟင့်….အင်း….ယုံပါဘူး…တွေ့တုန်းမို့ ဒီစကားပြောတာပါနော်…..”
မနန်းမွန်က ပါးစပ်နှင့် ပြောရုံမျှ မကပဲ သူမဘယ်လက်ဖြင့် ကြာကူလီကောင်၏ ဗိုက်ခေါက်ကို ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်..။
“ အား….လာ…လာ….နာတယ်….မွန် ရ……”
“ နာ….သေလိုက်….” “ မောင့်ကို မချစ်ဘူးလား….မောင် စိတ်တိုလာပြီ….နော်….”
“ စိတ်တိုရင် ပြန်တော့…..”
“ ကဲ….ဒီလောက်တောင် ရှိလှတာကွာ….”
ကြာကူလီကောင်မှာ မရိုးမရွနှင့် ရာဂမာန်တွေ ထလာပုံရသည်..။ မနန်းမွန်ကို ဖက်ထားလျက်ကပင် ကုတင်ပေါ် နောက်ပြန်လှန်၍ တစောင်း လှဲချလိုက်သည်..။ နှစ်ယောက်သား တစောင်းကွေး အနေအထား ဖြစ်သွားသည်..။
မင်းသားက သူ့ပုဆိုးကို အရင်ချွတ်သည်..။ ထို့နောက် မနန်းမွန်၏ ထမီကို ချွတ်သည်..။ ဆူဖြိုးထွားကားသော တင်ဆုံကြီးနှင့် ငြိနေသဖြင့် မနန်းမွန်က ကိုယ်ကို ကြွပေးလိုက်သည်.။ ထမီ ကွင်းလုံးကျွတ်သွားသည်နှင့် ဖြူဝင်းပြည့်တင်းသော ဖင်ဆုံဖွေးဖွေးကြီးက အထင်းသား ပေါ်လာသည်..။
ကြာကူလီကောင်က သူ့အပေါ်ပိုင်းကိုယ်ကို အနည်းငယ် ခွာ၍ သူ့ပေါင်ရင်းကို မနန်းမွန် ဖင်ဆုံကြား တိုးကပ်ပြီး လီးကြီးကို ကိုင်၍ စောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်နေသည်..။ ထို့နောက် မကြာခင်မှာပဲ တစ်ချက်ချင်း ဆောင့် ဆောင့်လိုးတော့သည်..။
ထွန်းလူတစ်ယောက် ချောင်းကြည့်နေရင်းကပင် လီးက တဆတ်ဆတ်နှင့် တောင်မတ်လာသည်..။ တစောင်းအနေအထားဖြင့် နောက်မှ လိုး၍ ရကြောင်း ဗဟုသုတ ရသွားသည်..။ သူချောင်းကြည့်နေသော
“ လ ကုန်ပိုင်းလောက်မှ ပြန်လာမှာ…” နေရာနှင့် မနန်းမွန်တို့ နှစ်ပါးသွားနေကြသော နေရာမှာ တစ်အိမ်စီဖြစ်သော်လည်း လေးငါးပေခန့်သာ ကွာသည်ဖြစ်၍ ရုပ်ရော အသံပါ အထင်းသား အရှင်းသား ကြားနေမြင်နေရသည်..။
အမှန်အားဖြင့် ထွန်းလူ တကယ် နေမကောင်းခြင်း မဟုတ်..။ ကျောင်းသွားရမှာ ပျင်းသည့်အတွက် နေမကောင်းဟု အကြောင်းပြထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်..။ သူ့ဦးလေးဝမ်းကွဲက မန္တလေးမြို့တွင်းရှိ ပုံနှိပ်စက်တစ်ခုတွင် စာရိုက်သမား ဖြစ်သည်.။ မနက် ၇ နာရီမှ အလုပ်သွားရာ ညနေ ၆ နာရီကျော်မှ အိမ်ပြန်ရောက်လေ့ ရှိသည်..။ အပြန်တွင် အရက်တစ်ပိုင်းလောက် သောက်သောက် လာတတ်သည်..။
သူ့ဦးလေးမိန်းမ မကြည်ကြည်က နံနက်ပိုင်းတွင် မုန့်တီသုတ် ၊ ခေါက်ဆွဲသုတ်များ ရောင်းသည်..။ ၁၁ နာရီလောက်ဆိုလျင် ဆိုင်သိမ်းမြဲ ဖြစ်သည်..။ မိန်းမပီပီ ယောက်ျားဘက်က ဝမ်းကွဲတော်စပ်သော တူမို့ အမြင်တို သဘောတို ရှိသည့်တိုင် ထွန်းလူမိဘများက စားစရိတ် ငွေ လုံလုံလောက်လောက် ပေးထားသဖြင့် မကြည်ကြည်၏ အပေါ်ယံ မျက်နှာထားက ထွန်းလူအပေါ်တွင် ချိုမြနေတတ်သည်..။
အရွယ်ကလညး် မနန်းမွန်နှင့် ရွယ်တူလောက်မို့ ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပြီ..။ မနန်းမွန် နှင့် မကြည်ကြည်တို့က တစ်ယောက် တစ်မျိုးစီ လှပပြီး စွဲမက်စရာကောင်းသည်..။
ရှမ်းတရုတ်မပီပီ မနန်းမွန်က အသားဖြူသည်..။ ပန်းနုရောင် ပြေးသော အသားအရေဖြစ်သည်.။ မကြည်ကြည်က အသားဝါ အသားလတ်ဖြစ်သည်..။ မနန်းမွန်က အိမ်မှာ အငြိမ်းစားနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ တသသ နှင့် နေတတ်သည်..။
မကြည်ကြည်က အလုပ်နှင့် လက်ပြတ်သူမဟုတ်..။ ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံမှာ အဖုအထစ် အရှိုက်အဟိုက် အမို့အမောက် ရှိတာချင်း တူသည့်တိုင် မကြည်ကြည်က ပို၍ အချိုးအဆစ်ကျနကာ ကျစ်လျစ်သန်မာလှသည်..။ အသားအရေကလည်း တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိလှသည်.။
ထွန်းလူတစ်ယောက် မနန်းမွန်တို့ နောက်မီးလင်း နှစ်ပါးသွားနေကြပုံကို ကြည့်ရင်း သူ့ပေါင်ကြားက လီးကြီးမှာ တဆတ်ဆတ်နှင့် တောင်မတ်လာသည်..။ သူချောင်းကြည့်နေပုံက ဘယ်ဖက်ဒူးကို ကုတင်ကြမ်းပေါ်ထောက်ပြီး ညာဖက်ဖဝါးကို ခုတင်ကြမ်းပေါ် ချထားသည်ဖြစ်ရာ မုဆိုးဒူးထောက်ထိုင်နည်း ဖြစ်သည်..။ ပြီးတော့ ဘယ်ဖက်တတောင်ကိုလည်း ဘယ်ဖက် ဒူးခေါင်းပေါ် တင်ထားလိုက်သေးသည်..။
ကြာကူလီကောင်က နောက်ကနေ ဆောင့်လိုးနေရာမှ ထထိုင်လိုက်ပြီး မနန်းမွန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပက်လက်လှန်လိုက်သည်..။ မနန်းမွန်က ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေအထားဖြင့် ကြာကူလီကောင်ကို ရာဂရမ္မက် ဝင်းလက်သော မျက်လုံးတို့ဖြင့် ကြာကြည့် ကြည့်နေသည်..။ မနန်းမွန် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ စောက်မွှေး တစ်ပင်မှ မရှိအောင် ပြောင်ရှင်းသန့်နေသည်..။ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ လိပ်ခုံးသဏ္႑ာန် ရှိပြီး ခုံးကြွ ဖောင်းမို့နေသည်..။ အညိုရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းသားနှစ်လွှာက အနည်းငယ် ပြဲနေပြီး ခပ်ဟဟ ဖြစ်နေသည်..။ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေက နီရဲ စိုလက်နေသည်.။ ကြာကူလီကောင်က ကုတင်အောက်သို့ ဆင်းလိုက်သည်.။ သူ့ပေါင်ကြားက လီးတန်ကြီးမှာ တန်းတန်းမတ်မတ်ကြီး တောင်နေသည်..။ အရှည်က ၆ လက်မကျော်ကျော်လောက် ရှိမည်..။ ဒစ်ရော လချောင်းကြီးပါ ညိုမဲနေသည်.။
ထွန်းလူက ပုဆိုးကို မလှန်လိုက်ပြီး သူ့ပေါင်ကြားက လီးကြီးကို လက်နှင့် ဆကြည့်သည်..။ သူ့လီးက ကြာကူလီကောင်လီးထက် အလုံးရော အရှည်ပါ သာသည်..။ ကြာကူလီကောင် လီးအတုတ်မှာ ဘားပလက် ဆေးရည်ဗူးလောက်သာ ရှိပြီး သူ့လီးအတုတ်က အလှဆီ ပုလင်း လောက်ရှိသည်..။ အလှဆီ Glycerin ပုလင်းမှာ ၇ လက်မလောက် ပတ်လည် ရှိသည့်အတွက် ပမာဏအားဖြင့် လုံးပတ်ချင်း မှာ အတော်ပင် ကွားခြားလှသည်..။
ထွန်းလူတစ်ယောက် သူ့လီးကြီးကို လက်နှင့် ဆကိုင်ထားလျက်ကပင် ထရံပေါက်က ချောင်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်..။ ကြာကူလီကောင်က မနန်းမွန် ဖင်ဆုံကြီးကို ကုတင်စောင်းပေါ် တင်၍ ဒူးကောက်ကွေးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှင့် ဖိကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဆော်နေသည်.။
မနန်းမွန် လက်နှစ်ဖက်က ကြာကူလီကောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုတ်၍ ဖင်ဆုံကြီးကို ကြွ၍ ကြွ၍ ကော့ကော့ခံသည်..။ ကြာကူလီကောင်၏ ဆောင့်ချက်တွေက အားမာန်ပါပြီး အရှိန်တွေ ပြင်းထန်လာသည်.။
စောက်ဖုတ်နှင့် လီးတို့ ပွတ်ထိုးသွင်းနှုတ်ရာမှ ပေါ်ထွက်လာသော အသံတွေကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်..။ ထွန်းလူလည်း ဘယ်လိုမှ မအောင့်နိုင်တော့သည့်အတွက် သူ့လီးကြီးကို ညာလက်ဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ဆုတ်ညှစ်ကာ ခပ်ပြင်းပြင်း ဂွင်းတိုက်ပစ်လိုက်သည်..။
တစ်ဖက်ကို ချောင်းကြည့်ရင်း လက်ကလည်း ဂွင်းတိုက်ရင်း ထွန်းလူတစ်ယောက် ဖီလင်တွေ အရမ်းတက်နေစဉ်…၊ မကြည်ကြည် ထမီရင်လျားကြီးဖြင့် အိမ်အပေါ်ထပ် တက်လာသည်..။
မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကို ပထမ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်..။ နောက်မှ သဘောပေါက်သွားသည်..။ သွေးသားဆူဖြိုးပြီး ကာမရာဂအားတွေ ပြည့်လျှမ်းနေသော အိမ်ထောင်သည် မိန်းမတစ်ယောက်အဖို့ ကာမခရီးလမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ဖြတ်သန်းပြီးသော မိန်းမပီပီ မီးနှင့်တွေ့သော ထောပတ်ကဲ့သို့ ကာမသွေး ကာမအဆီတွေ လှိုက်ဆူ ပွက်ထလာသည်..။ တစ်နည်းပြောရလျင် မကြည်ကြည်သည် တဏှာရာဂ အားကြီးပြင်းထန်သလောက် ကာမဆန္ဒ ပြည့်ဝရှာသူ မဟုတ်..။ သူ့ယောက်ျား ကိုသိန်းမြင့်မှာ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ရ၍ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လိုးပေးနိုင်သူ မဟုတ်..။ လိုးပေးပြန်လျင်လည်း မြန်မြန် ပြီးသွားလေ့ ရှိသည်..။ ပြီးလျင်လညး် တစ်ချီ ပြန်ကျော့လေ့ မရှိ..။
ကြက်ဥနှင့် အရက်စပ်သောက်ပြီး လုပ်သည့်နေ့မျိုးမှာတော့ နောက်တစ်ချီ ပြန်ကျော့လေ့ ရှိသည်..။ သူ့ဆန္ဒပြည့်ဝသွားလျင် မောမောပန်းပန်းနှင့် တစ်ချိုးတည်း အိပ်တော့သည်..။ နှူးခြင်း နှပ်ခြင်း တစ်ဖက်သား ဆန္ဒကို အလေးထားခြင်း မရှိ..။ ကာမဗဟုသုတ ခေါင်းပါးလွန်းလှသည်..။ မကြည်ကြည်အနေဖြင့် မနန်းမွန်ကို အားကျ၍ နောက်မီးလင်းချင်သော်လည်း အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ ပိုးကူး၍ အေအိုင်ဒီအက်စ် ရောဂါရမှာ အသေအလဲ ကြောက်လှသဖြင့် လက်တွေ့တွင်တော့ မနန်းမွန်လို မလုပ်ရဲပါ..။
ထို့ကြောင့် တိုးလို့တန်းလန်းကြီး ကျန်ရှိနေသော သူမ၏ ကာမဆန္ဒကို လက်နှင့် တစ်ခါတစ်ခါ ၊ ခရမ်းသီးနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဖြေဖျောက်ရတော့သည်.။ ယခုလညး် နေမကောင်း၍ ကျောင်းမတတ်သော ထွန်းလူ အခြေအနေ သိချင်၍ ရေမချိုးခင် ထမီရင်လျားနှင့် အပေါ်ထပ် တက်ခဲ့သည်..။ ကိုယ်တော်ချောက မနန်းမွန်တို့အိမ်ဖက် ချောင်းကြည့်ပြီး ဂွင်းတိုက်နေသည်..။
ထွန်းလူ လီးကို မျက်စိဖြင့် တပ်အပ်မမြင်ဖူးသော်လည်း ကြီးမှန်းတော့ သိသည်..။ တစ်ခါ ကျောင်းပိတ်ရက် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး အိပ်ပျော်နေစဉ် ပုဆိုးတွင်းက မတ်ထောင်နေသော လီးကြီးကို မြင်ဖူးသည်..။ ခန့်မှန်းချေ တစ်ထွာကျော်ကျော်လောက်ကို ရှိသည်..။
ထိုစဉ်ကလည်း မကြည်ကြည်၏ ကာမရာဂစိတ်တွေ တားမနိုင်ဆီးမရ ထကြွခဲ့ရသေးသည်..။ သူမယောက်ျား ကိုသိန်းမြင့် ရှိနေ၍ စိတ်တွေ မနည်းထိန်းချုပ်ကာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရသည်..။ ထိုနေ့က ပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် ကိုသိန်းမြင့်လည်း အလုပ်နားသည်..။ သည်နေ့တော့ အခွင့်အရေးကို လုံးဝလက်လွှတ်ခံလို့ မဖြစ်..။ ထွန်းလူ မိန်းမအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသေးကြောင်း မကြည်ကြည် သိသည်..။ ဒီတော့ အိတ်ချ်အိုင်ဗီ ပိုးကူးမှာလည်း မကြောက်ရ..။
ထွန်းလူကတော့ တစ်ဖက်ကို သဲကြီးမဲကြီး ချောင်းကြည့်ရင်း ဂွင်းတိုက်နေသည်မို့ မကြည်ကြည် တက်လာသည်ကို လုံးဝမသိ..။ လူပျိုသိုးပီပီ ကာမဇောတွေ မွှန်ကာ သူထင်ရာ ဇွတ်လုပ်နေသည်..။ မကြည်ကြည် စောက်ခေါင်းထဲက လှိုက်ခနဲ လှိုက်ခနဲ ယားကြွတက်လာနေသည်..။ ရိုးရိုးတန်းတန်း ချဉ်းကပ်လျင် အရှိန်နှင့် လန့်နေမည် စိုး၍ သူမ၏ အလိုးခံချင်စိတ်ကို ပေါ်ပေါ်တင်တင်ပြသရန် ထွန်းလူနှင့် ၅ ပေခန့်လောက် အရောက်တွင် ထမီကို ကွင်းလုံးချွတ်ချပစ်လိုက်သည်..။ ကျွတ်သွားသော ထမီကို ကောက်ယူလိုက်စဉ် ထွန်းလူ ဖျတ်ခနဲ နောက်လှည့်ကြည့်မိသည်..။
မကြည်ကြည်တစ်ယောက် ကိုယ်တုံးလုံးကြီးဖြင့် ကုန်းကုန်းကွကွကြီး ဖြစ်နေသည်ကို ဗြုန်းခနဲ မြင်လိုက်ရသောအခါ အစပထမ ကြောင်သွားသည်..။ နောက်တော့ သဘောပေါက်သွားသည်..။ ယောက်ျားဗီဇ ယောက်ျားသတ္တိတွေ ဟုန်းခနဲ ကြွတက်လာပြီး ကုတင်ပေါ်က ဆင်း၍ မကြည်ကြည် ရှိရာသို့ အလောတကြီး သွားသည်.။
ကျားကိုက်ပါသည်ဆိုမှ ဘာအနာလည်းလို့ မေးစရာမလိုတော့ပါ..။ ဒီအရိပ်ပြမှတော့ ဘာအကောင်လည်းဆိုတာ ထွန်းလူ သဘောပေါက်သည်..။ ကောင်းကောင်းကြီးကို သဘောပေါက်သည်..။ ထို့ကြောင့် သူကလည်း ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်သည်..။ ဂွင်းတိုက်ရတာထက်စာလျင် စောက်ဖုတ်စစ်စစ်ကိုပဲ လိုးတော့မည်ပေါ့…။
ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ မလိုးဖူးသေးသော်လည်း အခုပင် မနန်းမွန်တို့ လိုးနေတာကို မြင်တွေ့ထားသည်မို့လား..။ အပြာကားလည်း လေးကား ငါးကားလောက် ကြည့်ထားဖူးရာ လိုးပုံလိုးနည်း တော်တော်များများကို မျက်ရေးပေါက်ထားပြီးသား..။
ထွန်းလူက မကြည်ကြည်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်ကာ ခါးဆီမှ သိမ်းကြုံးဖက်လိုက်သည်..။ မကြည်ကြည်ကလည်း သူ့ကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ထားသည်..။ ထွန်းလူပေါင်ကြားရှိ လီးတန်ကြီးက မကြည်ကြည်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးကို အောက်ဖက်မှ ပင့်ထောက်ထားသည်..။
မကြည်ကြည်တစ်ကိုယ်လုံး ရာဂပိုးတွေ တရွရွနှင့် လှိုက်လှိုက်ကြွလာသည်..။ နည်းတဲ့ လီးတန်ကြီး မဟုတ်ကြောင်း စိတ်က ခန့်မှန်းသိလိုက်သည်..။ ထွန်းလူက နှုတ်ခမ်းကို စုတ်သည်..။ မကြည်ကြည်ကလညး် ပြန်စုပ်သည်..။ မကြည်ကြည်က သူ့လျှာကို ထိုးထည့်ပေးရာ ထွန်းလူက ပြန်စုပ်ပေးသည်..။ နှစ်ယောက်သား ကိုယ်စီ ပွတ်သပ်နေရင်း အတော်ကြာကြာ နှုတ်ခမ်းစုပ်နေကြသည်..။ နှစ်ဦးစလုံး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ကို ခုန်နေကြသည်..။
တွဲခြင်း အိခြင်း အလျှင်းမရှိပဲ ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်နေသော နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးက အသက်ရှူနေသည့် စည်းချက်အလိုက် နိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်နေသည်..။
“ ငါကဖြင့် ..တကယ်နေမကောင်းတာမှတ်လို့ …ဟင့်…သူကတော့ … ဟိုဖက်ကဟာမကို ချောင်းကြည့်ပြီး တဏှာရူးကြော ထနေတယ်….” “ မမ..တက်လာတာ ကြာပြီလား…..”
“ အင်း…..”
ထွန်းလူက အဒေါ်ဟု မခေါ်ပဲ ယခင်ကတည်းကပင် မမဟု နှုတ်ကျိုးနေသည်..။
“ ဘာလို့ အသံမပေးတာလဲ….”
“ ကြည့်ကောင်းလို့….”
မကြည်ကြည်က ထွန်းလူ၏ ထောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးကို လက်နှင့် ခပ်ဖွဖွ ဆုတ်ကာ တစ်ခါတစ်ခါ ညှစ်ညှစ်ပေးရင်း ခပ်ညုညုပြောသည်..။
“ ခုတင်ပေါ် သွားစို့ဗျာ….လုပ်ချင်လှပြီ……” “ အလိုတော်….ရာရာစစ…ဟင့်…လူကိုများ ဖာသယ်မှတ်နေ….”
လီးကြီးက တုတ်လွန်းသဖြင့် မကြည်ကြည် လက်တစ်ဆုပ်ပင် မကချင်..။ ပြီးတော့ သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကျောလွန်းလှသည်..။
“ လာပါ….မမရာ…ဦးလေးပြန်လာရင် ပြဿနာ တက်နေပါဦးမယ်…”
“ ဘယ်တော့မှ ခုချိန် ပြန်မလာဘူး… စိတ်ချ….”
“ လုပ်မယ် ..နော်….”
“ ဘယ်သူက ခံမယ် ပြောလို့လဲ…..”
“ ဟောဒါကြီးက ခံမယ် ပြောတာဗျာ….ကဲ…”
ထွန်းလူက ပြောပြောဆိုဆို မကြည်ကြည် စောက်ဖုတ်ကြီးကို အောက်မှပင့်ကုတ်ထည့်လိုက်သည်..။ လက်ခလယ်က စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်သွားသည်..။ စောက်ဖုတ်ကြီးက မာတင်း ခုံးထနေသည်..။ စောက်ရေတွေကလည်း စိုရွှဲ အိုင်ထွန်းနေသည်..။ ထွန်းလူက လက်ခလယ်ကို အဆုံးထိ မြှုပ်သွင်းပြီး ရစ်၍ ဝိုက်၍ မွှေပေးသည်..။ မကြည်ကြည် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲ တုန်ခါသွားပြီး ဖင်ဆုံကြီးလည်း ၇မ်းခါသွားသည်..။
“ ပြောအုံးဟယ်…..ပြောအုံးဟယ်……ကဲ ကဲ….” မကြည်ကြည်ကလည်း အားကျမခံ ထွန်းလူ လီးတန်ကြီးကို ဆုတ်ညှစ်၍ အရေပြားအရင်းထိတွန်း၍ ဂွင်းတိုက်သလိုမျိုး လုပ်ပေးသည်..။
“ အား…….အ……အား……ကျွတ်…ကျွတ်……”
ကောင်းလွန်းသဖြင့် ထွန်းလူနှုတ်မှ အသံတွေ ထွက်သွားသည်..။ ထွန်းလူက အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ထွားကြိုင်းလျက် ရှိရာ မကြည်ကြည် အရပ်အမောင်းက သူအရပ်ထက် ၅ လက်ခန့် နိမ့်နေသည်..။ ဗလကလည်း မကြည်ကြည်ထက် များစွာ ဖွံ့သည်..။
ထွန်းလူက မကြည်ကြည်ခါးကို ဆွဲလှန်လိုက်ရာ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးက ရှေ့သို့ပြူး၍ ကော့တက်လာသည်..။ ထိုအခိုက်ဝယ် လီးတန်ကြီးကို လက်နှင့် ဖိနှိပ်၍ စောက်ဖုတ်ဝတွင်တေ့ကာ ခါးကိုနှိမ့်၍ ပင့်ထိုးထည့်လိုက်သည်..။
“ဗျစ်….ဖွတ်……..ဖွတ်…ပြွတ်……ဗြစ်……”
“ အင့်…အမေ့……အား….အား..ကျွတ်..”
အအိုစောက်ဖုတ်ဖြစ်ပေသည့်တိုင် လီးတန်ကြီးက ကြီးမားတုတ်ရှည်လွန်းသဖြင့် မကြည်ကြည်တစ်ယောက် သဲအူခိုက်မျှ ကျဉ်ဆိမ့် ရှိန်းဖိန်းသွားရသည်..။ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိဖိသွင်းရာ လီးတန်ကြီးက တဝက်ကျော်ကျော် နစ်ဝင်သွားသည်..။ သည်အတိုင်းစွတ်ထိုးနေရုံဖြင့် အချိုးကျကျ ဝင်မည်မဟုတ်ပါ..။ မကြည်ကြည် က အလိုက်သင့် ကွ၍ ကား၍ ကော့ပေးသဖြင့် ဟန်ကျပန်ကျ ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်..။
“ မမ…လက်နှစ်ဖက်ကို ကျနော့်လည်ပင်းမှာ ချိတ်ဖက်ထား….”
မကြည်ကြည်က ထွန်းလူပြောသည့်အတိုင်း လုပ်သည်..။ လက်နှစ်ဖက်က လည်ပင်းကို ခိုင်မြဲစွာ ချိတ်မိသောအခါ ထွန်းလူက ကိုယ်ကို တောင့်မတ်၍ ဆန့်လိုက်သည်..။ မကြည်ကြည်တစ်ကိုယ်လုံး မြောက်ပါလာပြီး ခြေထောက်နှင့် ကြမ်းပြင်က တစ်ထွာကျော်ကျော် ကွာဟသွားသည်..။
ထို့အပြင် မကြည်ကြည် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက ထွန်းလူခါးကို ချိတ်ထားလိုက်သည်..။ သူ့ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ထွန်းလူက သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မထားလိုက်သည်..။ မကြည်ကြည် တစ်ကိုယ်လုံး ကာမအရသာတွေ ဆိမ့်ဆိမ့်ထုံနေပြီး လှုပ်တိုင်းလှုပ်တိုင်း ပူခနဲ ရှိန်းခနဲ ဖိန်းခနဲ ကျင်ခနဲ လှိုက်ဆူပွက်ထသော ကာမအရသာထူးကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်..။
ခါးထစ်ခွ ပုံစံကြီးဖြင့် လီးနှင် စောက်ဖုတ်မှာ ကပ်လျက်ရှိသည်..။ မကြည်ကြည်မှာ ဆူဆူဖြိုးဖြိုး ဒေါင်ကောင်းကောင်း မိန်းမဖြစ်သည့်တိုင် ထွန်းလူက သက်သောင့်သက်သာ ချီပွေ့ထားနိုင်သည်.။ ထိုအချက်က စွမ်းအားနှင့် ပြည့်စုံသော ယောက်ျားဖြစ်ကြောင်း လက်တွေ့သက်သေပြရာ ရောက်နေသည်..။
တစ်ချို့က ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသည့်တိုင် ယောက်ျားဟု သိသာထင်ရှားစေသော အဓိက အင်္ဂါရပ်ဖြစ်သည့် လိင်တန်မှာ သေးလွန်းကြသည်..။ ထွန်းလူမှာမူ အသက်ငယ်သေးသည့်တိုင် ကာယဗလကလည်း တောင့်သည်..။ လီးတန်ကလည်း အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် အရှည် ၇ လက်မ ကျော်ကျော်ရှိပြီး လုံးပတ်က ၆ လက်မ တင်းတင်း ရှိသည်..။
သို့ဖြစ်ရကား ကလေးတစ်ယောက်အမေ အအိုဖြစ်သည့်တိုင် မကြည်ကြည်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ထွန်းလူလီးနှင့် တွေ့သောအခါ ချောင်ချောင်ချိချိ မဟုတ်ပဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စီးစီးပိုင်ပိုင်ကြီး ဖြစ်နေသည်..။ ထွန်းလူက လီးနှင့် စောက်ဖုတ်တပ်လျက်သား ပွေ့ချီကာ ကုတင်ဆီသို့ လာသည်..။ တအိအိ တငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် မကြည်ကြည်တစ်ယောက် ရင်တလှပ်လှပ် ခုန် ဖင်တဆတ်ဆတ် တုန်လျက် လီးအရသာကို တနင့်တပိုးကြီး ခံစားရင်း ပါလာသည်..။
ကုတင်ဆီသို့ ရောက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်အနေအထားဖြင့် ချထားလိုက်သည်..။ မကြည်ကြည်က အရောင်တလက်လက် ထွက်သော ရမ္မက်ခိုးများအပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးတို့ဖြင့် ထွန်းလူကို စိုက်ကြည့်ကာ….
“ ဟွန်း….လူကဖြင့် နို့နံ့တောင် မစင်သေးဘူး..၊ တတ်လိုက်တာက လွန်ရော…..ပြော..မိန်းမ ဘယ်နှစ်ယောက် လိုးဖူးလဲ…….”
“ ဒါ…ပထမဆုံးပဲ…မမရဲ့….”
“ ဒီလောက်တောင် တတ်နေမှတော့ ..ယုံပေါင်…..”
“ တကယ်ပြောတာ မမရ…မမစောက်ဖုတ်ကို ပထမဆုံး လိုးဖူးတာပဲ..၊ ဒါက အပြာစာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးလို့ စမ်းကြည့်တာ…”
“ ဟွန်း….စောက်ဖုတ်ထဲ လီးထည့်ထားတာပဲ ရှိသေးတာ ဘယ်မှာ လိုးသေးလို့လဲ..၊ လုပ်တော့…..မမ တအားခံချင်လာပြီ….”
ထွန်းလူက မကြည်ကြည် ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ဖက်ဆီသို့ ဖိတွန်းလိုက်သည်..။ အထာ အကြော သိနေသော မကြည်ကြည်က သူမလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဒူးကောက်ကွေးကို ချိတ်ထားလိုက်သည်..။ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးက ပြူးမောက် ကြွတက်လာပြီး ဖင်အိုးကြီးနှစ်မွှာမှာလည်း အက်ကွဲ ကားထွက်သွားသည်..။ ထွန်းလူက သူ့လီးတန်ကြီးကို တဝက်ကျော်ကျော်မက ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်..။ ကြီးမားတုတ်ရှည်သော လီးတန်ကြီးဖြစ်သည့်အတွက် ရိုးရိုးထွက်မလာပဲ စောက်ဖုတ်အုံကြီးကို တပါတည်း ဆွဲခေါ်လာသည့်နှယ် စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကြီးများက ကြွတက်ပါလာသည်..။
ပြန်သွင်းလိုက်သည့်အခါ လီးတန်ကြီးနှင့် အတူ စောက်ဖုတ်အုံကြီးက ချိုင့်ခွက်နစ်ဝင်သွားသည်..။ ဤပုံဤနည်းဖြင့် လေးငါးဆယ်ချက်ခန့် ပြုလုပ်ပေးရာ စောက်ရေတွေက စိုရွှဲအိုင်ထွန်းနေပြီမို့ ကြပ်ကြပ်တည်းတည်းကြီး ဖြစ်နေသည့်တိုင် လီးဝင်လီးထွက်က ချောမွေ့နေသည်..။ တစ်သက်နှင့် တစ်ကိုယ် သည်မျှလောက် ကြီးမားတုတ်ရှည်သော လီးမျိုးကို မခံဖူးသေးသဖြင့် စူးစူးနင့်နင့် ရှိလွန်းလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောမှန်သမျှ တဖြိုးဖြိုး တဖျင်းဖျင်း တဖျပ်ဖျပ် တလှပ်လှပ် ဖြစ်လို့နေသည်..။
မကြည်ကြည်ခမျာ ကောင်းလွန်းလှသည့်အတွက် သွားရည်များပင် ထွက်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်..။ မကြည်ကြည်အနေဖြင့် ပုဆိုးအတွင်းမှ တောင်မတ်နေသော ထွန်းလူလီးကြီးကို မြင်မိကတည်းက ခံချင်စိတ်တွေ မွတ်သိပ်ပြင်းပြခဲ့ရသည်..။ ယခုတော့ ဆန္ဒတို့ ပြည့်ဝခဲ့ရပြီ..။
ထွန်းလူကိုယ်နှိုက်ကလည်း တစ်ဖက်အိမ်က မနန်းမွန်တို့၏ နောက်မီးလင်းအတွဲကို ကြည့်ပြီး လီးတောင်ဂွင်းတိုက်နေခိုက်မို့ ပို၍ အဆင်ပြေသွားသည်..။ သို့မဟုတ်က သည်အခွင့်အလမ်းမျိုး ပေါ်ပေါက်ဖို့ အလွန်ခဲယဉ်းလှပါသည်.။ ယောက်ျားနှင့် စပ်၍ တော်ရသော တူမို့ ထွန်းလူဖက်က အရှိန်နှင့် လန့်နေသည်မှာ သေချာသည်..။
အခုတော့ တစ်ဖက်အိမ်က အတွဲကိုချောင်းကြည့်ရင်း ထွန်းလူကိုယ်တိုင် ကာမမီးတောင်ကြီး တဝုန်းဝုန်းနှင့် ပေါက်ကွဲနေချိန်လည်း ဖြစ်သည်..။ ကိလေသာရမ္မက် ချော်ရည်တွေ တပွက်ပွက် တဘွမ်းဘွမ်း လှို်က်ဆူပွက်ထနေခိုက်လည်း ဖြစ်တော့သည်..။ ယခုတော့ အစစအရာရာ အကြောင်းတရားတွေ တိုက်ဆိုင်လာသည်မို့ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ လိုးနေကြရပြီ..။ ထွန်းလူက သူ့လီးတန်ကြီးကို မှန်မှန် ဖြေးဖြေးချင်းသာ အသွင်းအနှုတ်လုပ်ပြီးနောက် မကြည်ကြည်၏ တင်းတင်းမို့မို့ ဝင်းဝင်းစို့စို့ ဖွေးအုနုရွနေသည့် နို့အုံကြီးနှစ်မွှာကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရင်းမှ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်..။ သူ့ပုံစံက အသားကုန်ကြုံးဆော်တော့မည့်ဟန် ပေါက်နေသည်..။ တကယ်လည်း ဆော်ပါတော့သည်..။
“ ဖွတ်….ပြွတ်…ဗြစ်……ပလွတ်…စွပ်…ဖွတ်……….ဘွတ်….ပြွတ်……”
“အင့်….အ…..အမေ့….အီး….အ…..အင့်……….အ……မေ့….”
“ အင့်…အ….ကျွတ်..ကျွတ်….အ…..အီး….အမေ့….”
ထွန်းလူလီးတန်ကြီး ဝင်ထွက်နေပုံက ပီပြင်လွန်းလှသည်..။ မကြည်ကြည် လက်နှစ်ဖက်က ဒူးကောက်ကွေးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲချိတ်ထားသဖြင့် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ပြူးထွက်အက်ကားနေသည်..။
၆ လက်မလုံးပတ်အတုတ်ရှိသော လီးတန်ကြီး တိုးဝင်သွားတိုင်း စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား ထူထူကြီးနှစ်မွှာမှာ လီးတန်ကြီးနှင့်အတူ ကြုံ့ဝင်သွားပြီး လီးတန်ကြီး ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ကြွတက်လာသည်..။
အတွင်းသားနုနုတွေကို ဖောက်ထွင်းတိုးဝင်သွားရသည်မှာ ပြစ်ပြစ်နှစ်နှစ် စီးစီးပိုင်ပိုင် နှင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရှိလွန်းလှသည်..။ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသေးသော စောက်ဖုတ်အရသာကို တစိမ့်စိမ့် ခံစားရင်း ထွန်းလူ ကာမရာဂမာန်တွေ ကြွသထက် ကြွလာသည်..။
ထိုသို့ကြွကြွတက်လာသော ကာမဆန္ဒတွေက ဆောင့်ချက်အရှိန်ကို ပြင်းထန်စေသည်..။ နို့အုံဝင်းဝင်းမို့မို့ကြီးတွေကို အခြေအရင်းမှ အကျအန ဆုပ်ကိုင်၍ အားမာန်ပါပါ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေသော ထွန်းလူပုံစံက ကျားရိုင်းပျိုတစ်ကောင် မာန်ဖီနေသည့်အလား ဖြစ်သည်.။
လီးချောင်းတလျှောက်လုံး ပူရှိန်းကျင်ဆိမ့်နေသည်..။ ထွန်းလူက အချက် ၅၀ ခန့် မီးကုန်ယမ်းကုန် ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုးပြီးနောက် လီးတန်ကြီးကို အရင်းထိကပ်အောင် ဖိသွင်းထားလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ကုန်း၍ မကြည်ကြည်၏ နို့အုံမို့မို့ကြီးအပေါ် မျက်နှာအပ်ကာ ပါးစပ်ဖြင့် စို့လိုက်သည်..။ “ ပြွတ်….ပြွတ်…ပလွတ်…ပြွတ်……..”
“ အား….အ….အား…ရှီး…ကျွတ် ကျွတ်…အမလေးလေး….ကောင်း…ကောင်းလိုက်တာ..မောင်လေး…ရယ်…ဘယ်လိုများ လုပ်နေတာတုန်း…..ဟယ်…….အင်း…ဟင့်…ဟင့်..ကျွတ် ကျွတ်…အမလေး…နော်..ဟင့်……..”
လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဖိကပ်သွင်းထားပြီး ဆက်မဆောင့်သေးပဲ နို့သီးခေါင်းကို စို့ပေးနေသည့်အတွက် မရိုးမရွကြီးဖြစ်လာရာက တအီးအီး တအားအား အသံတွေထွက်လျက် မကြည်ကြည်တစ်ကိုယ်လုံး ဓါတ်လိုက်သလို တဆတ်ဆတ်တုန်လျက် တဖျတ်ဖျတ် လူးလွန့် တွန့်လိမ်နေတော့သည်..။
အလိုးခံရသည်မှာ ပေါ့ပေါ့ရွှတ်ရွှတ် မဟုတ်ပဲ တနင့်တပိုးကြီးဖြင့် အီဆိမ့်လွန်းလှသည်..။
“ အားလား လား…..အာ့…..ယား….ယားတယ်…ကွာ….ဟင့် ဟင့်….ဟင့်.အင်း…အမေ့….ကျွတ် ကျွတ်….အင့်…..ရှီး….”
မကြည်ကြည်တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့…။ ဤမျှ ခံစားရခက်လောက်အောင် ဆိမ့်ကျင်နေအောင် ကောင်းလွန်းလှသော အတွေ့အကြုံကို ရှေးယခင်က ခံစားခဲ့ရဖူးသည်မှ မဟုတ်ပဲ…။
ထွန်းလူတစ်ယောက် မိန်းမနှင့် မတွေ့ဖူးသေးပါဘဲ ယခုကဲ့သို့ ကာမဗဟုသုတတွေ ပြည့်ဝနေခြင်းမှာ အပြာကားများနှင့် အပြာစာအုပ်တွေ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်..။ လူကလည်း ယောက်ျားပီသသည့်အပြင် ကိုယ်ခန္ဓာကလညး် အရွယ်နှင့် မမျှအောင် ကြံ့ခိုင်ထွားကြိုင်းလှသည်..။ ထို့အပြင် တဏှာရာဂစိတ်ကလည်း ပြင်းထန်သည်..။ ယခုတော့ အထန် အထန်ချင်း ၊ အသန် အသန်ချင်း တွေ့နေကြပြီ..။ မကြည်ကြည်ကလည်း အသက် ၃၀ အရွယ်ဆိုသည့်တိုင် ဖွံ့ဖြိုးကျစ်လျစ်သော ခန္ဓာကိုယ်အဆက်အပေါက်နှင့် ထိုကိုယ်ခန္ဓာကို တန်ဆာဆင်မွမ်းမံသော အသားအုံ ၊ အသားဆိုင်တွေက အဖုအထစ် အမို့အမောက် အရှိုက်အဟိုက် အစွင့်အကား အင်္ဂါရပ်တွေနှင့် ပြည့်စုံလွန်းသည်..။
ယောက်ျားနှင့် လိုးတိုင်း လိုးတိုင်း အားရကျေနပ်ခဲလှသည်..။ ကာမဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲသည်..။ နောက်ဆုံးတော့ လက်တို့ ၊ ခရမ်းသီးတို့ဖြင့် မပြီးနိုင် မစီးနိုင်လွန်းသော ရမ္မက်မီးတောက်တွေကို ငြိမ်းသတ်ခဲ့ရပေါင်းလည်း မနည်းလှပေ..။ တစ်ခုတော့ အံ့သြစရာကောင်းသည်..။ မကြည်ကြည်မှာ တဏှာရာဂ အားကြီးလှသည့်တိုင် ယခု ထွန်းလူနှင့် လွန်လွန်ကျူးကျူးဖြစ်ခဲ့သည်မှ အပ အရင်အချိန်တွေက နောက်မီးလင်း ၊လင်ငယ်နေခြငး် အလျဉ်းမ၇ှိခဲ့..။
ထိုသို့နေနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း တခြားကြောင့် မဟုတ်..။ မကြည်ကြည်သည် အေအိုင်ဒီအက်စ် ပညာပေး တီဗီဇာတ်လမ်းတွေ ကြည့်ပြီး အိတ်ချ်အိုင်ဗီပိုးကူးမှာ အလွန်ကြောက်သည်..။ ထို့အပြင် သူ့ယောက်ျားကိုလည်း လန့်သည်.။ သူယောက်ျားက အနေ ရိုးအေးသည်မှန်သော်လည်း ဒေါသထွက် စိတ်တိုလာပြီဆိုလျင် ဘာကိုမှ စဉ်းစားချိန်ဆမနေပဲ သေလုမတတ်ဖြစ်အောင် ရိုက်တတ်သည်..။
ယခု ထွန်းလူနှင့် လွန်ကျူးခဲ့မိခြင်းမှာလည်း ဘယ်လိုမှ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပဲ ကာမလိုအင်တွေကို ထိန်းချုပ်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်တော့၍သာ ဖြစ်သည်..။ ထွန်းလူ မိန်းမနှင့် မတွေ့ဖူးသေးကြောင်း မကြည်ကြည်က သိသည်..။ ထို့ကြောင့် ရောဂါပိုးနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်ချရသည်..။ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူစိမ်းသူစိမ်းလည်း မဟုတ်..။ ကိုယ့်အိမ်မှာနေသည့် ယောကျ်ားနှင့် စပ်၍ တော်ရသော တူ…။
ဤသို့သော အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က ရိပ်မိသိရှိဖို့ မလွယ်..။ တောင်ဖက်အိမ်က မနန်းမွန် နောက်မီးလင်း လင်ငယ်နေတာ တစ်ချို့က သိကုန်ကြပြီ..။ ပြီးတော့ မနန်းမွန်က သည်တစ်ယောက်နှင့်ပင် မက..။ သူ့သမီး ရည်စားနှင့် ပင် လွတ်သူ မဟုတ်..။
နို့ကို အားရပါးရ တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စို့ပေးနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ထွန်းလူက သူ့လီးကြီးကို တဝက်ကျော်ကျော် ပြန်နှုတ်သည်..။ စောက်ဖုတ်ထဲ နှပ်ပြီး အငွေ့ခံထားရသည်မို့လား မသိ ၊ လီးတန်ကြီးမှာ စောစောကထက်ပင် ပိုထွားလာပြီး ပို၍ မာတောင့်လာသည်..။
ထွန်းလူက တဝက်ကျော်ကျော် ထွက်လာသော သူ့လီးကို ပြန်သွင်းသည်..။ ဤသို့ အသွင်းအနှုတ်ကို လေးငါးဆယ်ခါ ခပ်မှန်မှန် ပြုလုပ်ပြီးနောက် စောစောကအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် ခပ်ပြင်းပြင်း ပြန်ဆောင့်လိုးပြန်သည်.။ “ ဖွတ်….ပြွတ်…ဘွတ်…ပြွတ်……..ဖွတ်…..”
“ အမလေး…အင့်….အင့်…အား….အ…အမေ့..အင့်….အီး…….”
မကြည်ကြည်တစ်ယောက် နှုတ်ကလည်း ငြီး ၊ ဖင်ဆုံကြီးကိုလည်း ပြင်းအားကောင်းသော ဆောင့်ချက်များနှင့် အညီ ကော့၍ ကော့၍ ပစ်ပစ်ခံသည်.။ ဆောင့်ချက်တွေက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တချက်တချက် အိမ်ပင် တသိမ့်သိမ့် ခါခါသွားသည်..။
မကြည်ကြည် စောက်ခေါင်းထဲ တလှိုက်လှို်က်နှင့် ယား ယားကြွတက်လာသည်..။ စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံးလည်း ကျင်ဆိမ့် ပူရှိန်းနေသည်..။ နို့သီးခေါင်းတဝိုက်ရှိ အညိုဝိုင်းလေးမှာ စူဖောင်းမို့တက်နေသည်..။
နောက်ဆုံးဆောင့်ချက်က သားအိမ်ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်ထည့်မိရာ နှစ်ယောက်စလုံး ဆတ်ခနဲ တုန်ခါသွားကြသည်..။ မကြာခင်မှာပင် ဒူးကောက်ကွေးကို ချိတ်ထားသော မကြည်ကြည် လက်မှာပြုတ်ထွက်သွားပြီး ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးကြီးနှစ်ချောင်းကလည်း ဘေးသို့ ကားထွက်သွားသည်..။ စောက်ခေါင်းထဲ ကျင်ခနဲ စစ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သုတ်ရေပူတွေ ပန်းထွက်ကုန်သည်..။ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်၍ မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ကာမအရသာကို ခံစားနေစဉ် ထွန်းလူ လရေပူပူတွေက သားအိမ်ဝကို ဗျင်းခနဲ ဗျင်းခနဲ ပန်းထည့်လိုက်သည်ကို နွေးခနဲပင် ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်.။ အားရကျေနပ်ခြင်းနှင့် အတူ သူမ၏ ပူလောင်ပြင်းပြခဲ့၇သော ကာမဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝသွားပါတော့သည်.။
ထွန်းလူတစ်ယောက် ထိုနေ့မှစ၍ သူ့ဦးလေး မရှိခိုက်အချိန်တိုင်း မကြည်ကြည်နှင့် လစ်လျင် လစ်သလို လင်မယားလုပ်တန်း ကစားလာခဲ့သည်မှာ ကိုးတန်း ၂ နှစ်ကျ၍ ရွာပြန်ခေါ်သည်အထိပင် ဖြစ်တော့သည်..။ ပိပိရိရိ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်ကြောင့် သူ့တူနှင့် သူ့မိန်းမတို့ မျောက်နှစ်ပါးသွားခင်းနေသည်ကို မကြည်ကြည် ယောကျ်ားခမျာ လုံးလုံးမသိရှာခဲ့ပါ..။
ထွန်းလူ ရွာပြန်သွားစကဆိုလျင် မကြည်ကြည်တစ်ယောက် နေမထိ ထိုင်မသာ ဖြစ်ကာ လင်တရူးရသည့် ရက်တွေ အတော်ကြာခဲ့၇သည်.။ ရွာသို့ အလည်ပြန်ကာ ထွန်းလူထံ သွားကုန်းချင်သည့်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရသေးသည်.။ ထွန်းလူကလည်း ရွာပြန်သွားချိန်မှ စ၍ တစ်ခေါက်တစ်ခါမှ ပေါ်မလာတော့..။ ထွန်းလူလည်း ရွာပြန်ရောက်ခါစ ရက်တွေမှာ ရူးမတတ် ခံစား၇သည်..။ တဖြည်းဖြညး် နေသားကျလာကာမှ သူ့စိတ်က ဤဝန်းကျင်ရှိ အာရုံများအပေါ် ပျော်မွေ့ကျက်စားလာနိုင်သည်..။ မန္တလေးက ပြန်ရောက်ကတည်းက မိန်းမ မချရသည်မှာ ယနေ့အချိန်ထိဖြစ်သည်..။ အဖေတို့ လင်မယား လှည်းနှင့် ထွက်သွားသည်မှ စ၍ ထွန်းလူ အပြာစာအုပ် ဖတ်တော့သည်..။ အပြာစာအုပ်က အဖေတို့ မရှိခိုက်တွင်သာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖတ်ရသည်..။ မန္တလေးမှာ နေစဉ်ကတည်းက စုဆောင်းထားခဲ့သော စာအုပ်များဖြစ်သည်..။
စုစုပေါင်း အုပ်တစ်ရာလောက်ရှိသည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ သူအခန်းထဲက သေတ္တာထဲတွင် အသေအချာ သိမ်း၍ သော့ခတ်ထားသည်..။
ထွန်းလူ အောက်ထပ်မဆင်းတော့ပဲ အပေါ်ထပ်ရှိ သူ့အခန်းထဲမှာပင် စာအုပ်ဖတ်နေ၏ ..။ တံခါးဖွင့် လေညှင်းခံရင်း တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ဖတ်လာရာ သုံးအုပ်ကျော်လာတော့ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားသည်..။
အပြာစာအုပ်ဖတ်စဉ်ကပင် သူ့လီးကြီးမှာ ထောင်မတ်နေသည်ဖြစ်ရာ အိပ်ပျော်စဉ်မှာလည်း ဆက်လက် ထောင်မြဲသာ ထောင်နေ၏ ။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူစိတ်ဝင်စားနေသော မနှင်းသွယ်တို့ အိမ်ဖက်ရောက်သွားသည်..။ သူရောက်သွားတော့ မနှင်းသွယ် ထမင်းချက်နေသည်..။ ထမီရင်လျားကြီးနှင့် ဖင်ထိုင်ခုံပေါ် ကားယားကြီး ဖင်ချထိုင်ရင်း ထမင်းအိုး ငှဲ့နေသည်..။ အသေအချာကြည့်တော့ ထမီအောက်စကြီးက လွတ်နေပြီး ပေါင်ကြားအတွင်းရှိ စောက်မွှေးမဲမဲ အုပ်အုပ်တွေကို မြင်နေရသည်..။
ထိုအခြင်းအရာကို မြင်ရသည့်အတွက် ထွန်းလူလီးကြီးမှာ တောင်မတ်လာ၏ ။ ထိုစဉ် မနှင်းသွယ်က ထမင်းအိုးကို မီးဖိုပေါ်ပြန်တင်ရင်း…
“ ထွန်းလူရေ…မမကို စဥ့်အိုးထဲက ရေတစ်ခွက်လောက် ခပ်ပေးစမ်းပါ…”
“ ဟုတ်ကဲ့…..ဟုတ်ကဲ့……”
ထွန်းလူ စဥ့်အိုးထဲ ရေခပ်ရင်း အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်..။ ထောင်မတ်နေသော သူ့လီးကြီးကို မနှင်းသွယ်မြင်အောင် ပြချင်သည်..။ သည်တော့ ပုဆိုးကို ခပ်လျော့လျော့လေး ချိတ်ရုံသာ ချိတ်ထားသည်..။ သူက ရေခွက်လှမ်းအပေး မနှင်းသွယ်က ရေခွက်လှမ်းအယူ ကိုယ်ကိုလှုပ်ပြီး သူ့ပုဆိုးကို ကျွတ်ကျသွားအောင် လုပ်ရမည်..။ သို့မှသာ တောင်မတ်နေသော သူ့လီးကြီးကို မနှင်းသွယ် အနီးကပ်မြင်နိုင်ပြီး သဘောကျ နှစ်ခြိုက်သွားမှာ ဖြစ်သည်..။
“ ရော့….မမ…..”
“ အေး……အေး….”
ထွန်းလူက ကိုယ်ကိုကုန်း၍ ရေခွက်ကိုလှမ်းအပေး မနှင်းသွယ်က လှမ်းအယူ ထွန်းလူက မြေကြီးတွင်တိုက်နေသော သူ့ပုဆိုးစကို ခြေဖဝါးနှင့် ဖိဆွဲချလိုက်သည်..။ ချိတ်ရုံသာ ချိတ်ထားသော ပုဆိုးစက အောက်သို့ ပုံကျသွားသည်..။
“ ဟာ…ဟာ…လုပ်….လုပ်ပါ..အုံး…….
ထွန်းလူက တဟာဟာ နှင့် အသံပြုရင်း သူ့ပုဆိုးကို အားနေသော လက်တစ်ဖက်နှင့် လှမ်းဆွဲသော်လညး် မမှီတော့..။ ကျန်လက်တစ်ဖက်က မနှင်းသွယ်ထံ ရေခွက်လှမ်းပေးနေရသဖြင့် ဘာမှ လုပ်လို့မရ..။
ထောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးက မနှင်းသွယ်မျက်နှာနှင် အနီးလေး..။ တရမ်းရမ်းနှင့် ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးကို ကြည့်ရင်း မနှင်းသွယ်တစ်ယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မင်သက် အံ့သြနေ၏..။
ဤမျှ ကြီးမားသော လီးတန်ကြီးကို တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် အခုမှ မြင်ဖူး၏ ..။ သူ့ယောက်ျားလီးထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးသည်..။ လီးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသော မနှင်းသွယ်မျက်လုံးတွေက ကိလေသာ ရမ္မက်အရောင်တွေ တလက်လက် ဝင်းပြောင်လာသည်..။
အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ကြီးမားတုတ်ခိုင်လွန်းသည့် လီးတန်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် မနှင်းသွယ် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ဖျင်းခနဲ ထသွားသည်..။ မနှင်းသွယ်လက်ထဲ ရေခွက်ရောက်သွားသည်နှင့် ထွန်းလူက ပုဆိုးကို ကပျာကယာ ကောက်ဝတ်ပြီး နောက်သို့လုံးဝလှည့်မကြည့်တော့ပဲ သူ့အိမ်ဖက်ဆီသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်..။
“ ဟဲ့…ဟဲ့…အဟင်း…ဟင်း….ဟဲ့..ဟဲ့ …အို…ထွန်းလူ….ဟဲ့ကောင်လေး….”
ကပျာကယာပြေးထွက်သွားသော ထွန်းလူကို မနှင်းသွယ်က လှမ်းခေါ်ရင်း တဟင်းဟင်းနှင့် ရယ်မောနေသည်..။ မျက်လုံးက တဆင့် လီးကြီးနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို စောက်ဖုတ်ထံ သတင်းပို့လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူမစောက်ဖုတ်ကြီးမှာ စောက်ရေတွေ တစိမ့်စိမ့် ထွက်လျက် ဖောင်းကြွပြဲအာလာသည်..။ မနှင်းသွယ်စိတ်ထဲမှာ ထွန်းလူတစ်ယောက် ရှက်လွန်း၍ ထွက်ပြေးသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေသည်..။
ထွန်းလူအသေအချာ အကွက်ဆင်၍ တမင်ရွအောင် လုပ်ထားခဲ့သည်ကို လုံးဝမရိပ်မိခဲ့..။ စောစောက ဟင်းချက်မည်ဟု စိတ်ကူးထားရာ ဟင်းမချက်တော့ဘဲ ပဲတစ်အိုးသာ မီးဖိုပေါ် ကပျာကယာတင်ပြီး ထွန်းလူနောက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် လိုက်လာခဲ့သည်..။ မနှင်းသွယ်မှာ အတွင်းခံဘော်လီမပါပဲ ထမီရင်လျားသက်သက်ကြီးနှင့် ဖြစ်သည်..။
ထွန်းလူကို တကြော်ကြော်အော်ခေါ်ရင်း အူယားဖားယားကြီးနှင့် လိုက်လာ၏ ။ မနှင်းသွယ် အပေါ်ထပ်တက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ခြေသံတွေကြားနေရသည်..။ ထွန်းလူက ပက်လက်လှန် မျက်စိမှိတ် အိပ်နေသည်..။ ပုဆိုးတွင်းမှ ငေါက်တောက်ကြီး မတ်တောင်နေသော လီးကြီးကိုကြည့်၍ မနှင်းသွယ် စောက်ခေါင်းထဲ လှိုက်လှိုက်ကြီး ယားကြွလာသည်..။
မနှင်းသွယ် အခန်းတံခါးကို ဂျက်ထိုးပိတ်လိုက်သည်..။ ထို့နောက် ခုတင်အောက်တွင် သူမထမီကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်သည်..။ မို့မောက်ချွန်ကော့နေသော နို့အုံကြီးက ဖွေးဥပြီး ဝင်းအိတင်းပြောင်နေသည်…။ မနှင်းသွယ်က ထွန်းလူပုဆိုးကို လီးတန်ကြီးပေါ်အောင် ပင့်လှန်လိုက်သည်..။ အကြောအပြိုင်းပြိုင်းထကာ သွေးကြောကြီးတွေ တင်းဖောင်းလျက် နီညိုရောင်သမ်းနေသော လီးတန်ကြီးက ဘွားခနဲ ပေါ်လာသည်..။ လန်နေသော လီးဒစ်ဆံကြီးက အားကောင်းလှသော ကာမသွေးကြောတွေကြောင့် ပြဲအာဝင်းပြောင်နေသည်..။
မနှင်းသွယ် စောက်ခေါင်းထဲ ယားကြွသော ဝေဒနာကြီးက တလှိုက်လှိုက်ကြီး ထလာသည်..။ စောက်ဖုတ်တစ်အုံလုးံ တဆတ်ဆတ်လှုပ်လျက် စောက်ရေတွေက တစိမ့်စိမ့်ထွက်ကျနေသည်.။ အဖုတ်ကြီးက သိသိသာသာ အာလာသည်.။
မနှင်းသွယ် ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး ထွန်းလူကိုယ်ပေါ် ကားယားခွကာ သူမစောက်ဖုတ်ကြီးကို လက်နှင့်ဖြဲ၍ ဒစ်ဆံကြီးထိပ်၌ တေ့ကာထားလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းယူသည်..။ လီးတန်ကြီးက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အနေအထားဖြင့် တိုးဝင်လာသည်..။
“ ဗြစ်…….ဗြိ….ဖွတ….ပလွတ်…..ပြွတ…….ဖွတ်….ဗြစ်…..”
တစ်ဝက်လောက်ရောက်သောအခါ မနှင်းသွယ်က ကိုယ်ကို မကြွ၍ ပြန်နှုတ်သည်..။ နာသည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း လီးတန်ကြီးက တုတ်ရှည်လွန်းပြီး သူမစောက်ခေါင်းကလည်း သည်မျှလောက် ထွားသောလီးဟူ၍ တစ်ခါမျှ မဝင်ဖူးသေးသဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ချော့ချော့ မျှင်းမျှင်း သွင်းနေရလေသည်..။
လေးငါးခါလောက် ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ လီးနှင့် စောက်ဖုတ်မှာ မဟာမိတ်ဖြစ်လာပြီး အဝင်အထွက် ချောမွတ်လာသည်..။ လီးနှင့် ကင်းပြတ်နေသူမို့ မနှင်းသွယ်၏ ကာမဇောတွေ အလွန်အမင်း ထန်ပြင်းနိုးကြွလာသည်..။ သည်တော့ ဖြေးဖြေးချင်း သွင်းနေရတာ အားမရတော့သည့်အတွက် ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်တော့သည်..။
“ ဖွတ်…ပလွတ်…….ပြွတ်…..ဘွတ်…..ဗြစ်…..ပလွတ်……ဖွတ်…..” “ အင့်….အင့်…..အ……..အီး….အ.အား…….”
ဆောင့်ချက်တွေက ကြောက်ခမန်းလိလိ ပြင်းထန်လာပြီး စောက်ရေတွေ ဒလဟောထွက်ကျလာသည်မို့ ဖိထိုင်ချလိုက်သည်..။ ဤမျှ ဆူဖြိုးထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် အားရပါးရ ဖိချလိုက်ရာ အရှိန်ပြင်းလွန်းသဖြင့် ထွန်းလူ နှုတ်မှ အင့်ခနဲ ပင်အသံထွက်သွားပြီး အိပ်မက်က လန့်နိုးသွားရတော့သည်..။
သူ့လီးတန်ကြီးမှာ နွေးထွေးနူးညံ့သော အခေါင်းလိုလိုအရာက ညှစ်ကာဆုတ်ပေးနေသလို ခံစားနေရမှုကို သတိထားမိရာ စိတ်ထဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်..။ အိပ်ချင်မူးတူးအခိုက်မို့ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်..။ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားနုနုဥဥတွေက အလွန်သန်စွမ်းသော ညှစ်အားဖြင့် သူ့လီးတန်ကြီးကို ညှစ်ညှစ်ပေးနေသည်ဖြစ်ရာ ထွန်းလူတစ်ယောက် အကောင်းကြီးကောင်းလျက် အီဆိမ့်နေရပါတော့သည်..။
အခုချိန်ထိ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဝေခွဲမ၇သေးပေ..။ အိပ်မက်လိုလို ဘာလိုလို အီလည်လည် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသေးသည်..။ ထွန်းလူက လက်နှင့် သူ့လီးကို ကိုင်စမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီးကိုမစမ်းမိပဲ မနှင်းသွယ်၏ အသားဆိုင် နုနုထွေးထွေး နွေးနွေးအိအိအုံကြီးကို စမ်းမိလိုက်သည်..။ အံ့သြလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးကို ဗြုန်းခနဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ…
“ ဟာ….ဟာ…..တကယ်…တကယ်…ဟာ..မမ….နှင်းသွယ်….အား အား……”
ထွန်းလူက အတင်းလူးလဲထမည်ပြုရာ ၊မနှင်းသွယ်က အထမခံပဲ ထွန်းလူရင်ဘတ်ကို လက်နှင့်ဖိထားသည်..။ ထွန်းလူက မျက်လုံးကြီးပြူးလျက်…
“ မမ….မနှင်းသွယ်…၊ ဟာ…တကယ်…တကယ်…တကယ် မနှင်းသွယ်ကြီးဟ….”
မနှင်းသွယ်မှာ ကောင်းလည်းကောင်း ၊ ပြူးပြူးပြဲပြဲ ရုန်းထရန် ကြိုးစားနေသော ထွန်းလူကို ကြည့်၍ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသည်..။
“ ဟဲ့…တကယ်နှင်းသွယ် မဟုတ်လို့ နင့်အမေ စောက်ပတ် နှင်းသွယ်ဖြစ်ရမှာလား….ဟဲ့….အဟင်း….ခစ်ခစ်…..ခစ်…..” မနှင်းသွယ်က ကြာမျက်စောင်းဖြင့် ထိုးရင်း ညုတုတု ပြောလိုက်သည်..။
“ အိပ်မက်….အိပ်မက်ထဲက …မ…မဟုတ်ဘူးလား….”
“ ငါ့နှယ်နော်…လူတစ်ယောက်လုံး တက်ခွလိုးနေတာ မြင်လျက်နဲ့ ဘယ့်နှယ် အိပ်မက် ဟုတ်ရမှာလဲ…လို့….”
“ ဟော….ဗျာ….တကယ်….”
ထွန်းလူက တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးတို့ဖြင့် ကြည့်ရင်း အံ့သြစွာ ပြောသည်..။
“ ကဲ…ဒီလောက်တောင် ဖြစ်လှတာ…ဟောဒီမယ်ဟယ်…စောက်ဖုတ်… ၊ ဟောဒီမယ်ဟဲ့…စောက်ဖုတ်…..”
မနှင်းသွယ်က စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် တဖွတ်ဖွတ်မြည်အောင် ဆောင့်ဆောင့်ပြလိုက်သည်..။ သည်တော့မှ အိပ်မက်မဟုတ်ပဲ တကယ်စောက်ဖုတ်ကြီး ဖြစ်မှန်း သိတော့သည်..။
“ ကျနော်…အိပ်မက်ထဲမှာ မနှင်းသွယ်ကို လိုးနေတာလို့…အိပ်မက် မက်နေတာ…တကယ် …တကယ်…”
ထွန်းလူက သူ့အိပ်မက်အကြောင်းပြန်ပြောပြတော့ တခစ်ခစ် တဟင်းဟင်းနှင့် သဘောတွေ ကျနေကြသည်..။
“ မမက ဘာလာလုပ်တာလည်း…ဟင်….” “ ကိုသိန်းစိုးဆီက စာလာလို့ ငါကလည်း သိပ်စာမတတ်..၊ ရေးထားတာတွေကလညး် ရှုတ်ရှက်ခတ်နေလို့ နင့် ဖတ်ခိုင်းမလို့ အလာ…၊ နင့်လီးကြီး တောင်မတ်နေတာမြင်တော့ ခံချင်စိတ်တွေ တအားကြီးဖြစ်လာတာနဲ့ အပေါ်ကနေ တက်ခွလိုးပစ်လိုက်တာ.. အခု တစ်ချီတောင် ပြီးသွားပြီ…သိရဲ့လား…ဟွန့်…….”
မနှင်းသွယ် ထိုသို့ပြောရင်း သုံးလေးချက်လောက် ကပ်ကပ်ပြီး ဆောင့်လိုက်သေးသည်..။
“ ဘယ်မလဲ…စာ…”
“ ဟောဒီ မယ်..”
ထွန်းလူဘေးတွင် ချထားသော စာကိုယူပေးသည်..။ ထွန်းလူက ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်..။
“ မမ…အခုနကလို ဆောင့်ပေးစမ်းပါ…ဇိမ်နဲ့ ဖတ်ချင်လို့….”
မနှင်းသွယ်က ထွန်းလူပြောသည့်အတိုင်း မှန်မှန်ကလေး တစ်ချက်ချင်းဆောင့်ကာ ရှေ့နောက် ယိမ်းထိုးကာ နှဲ့နှဲ့ပေးလိုက်သည်..။
သို့ …….../
မိန်းမ…ငါ ဆယ်ရက်လောက် ကြာအုံးမယ်..၊ မန္တလေးကားကြီးကွင်း ဂိတ်မှာ ငွေသုံးသိန်း လွှဲထားတယ်..။ လက်မှတ်ထိုး ထုတ်လိုက်ပါ..။ နားမလည်ရင် ထွန်းလူကို ခေါ်သွား..။ သူ့ကိုလည်း မုန့်ဘိုး ကောင်းကောင်းပေးလိုက်..။ သိန်းစိုး
--------------------------------
ပြီးပါပြီ…။


Zawgyi fonts
.....
အိပၼကႅားတကယႅား

ေရး - ်မင့္ေၾထး ( ၇တနာပုံ )

ေယန႕ ၾထႏ္းလူ ေအဖႏြင့္ ေအမတို႔ ေအနာက္ျရာ ညအိပ္ၾသားၾကသၫ္..။ ေအဖ႕ အစၠိုအရင္း၏ သား မဂလၤာေဆာင္ ်ဖစ္သၫ္..။ နံနက္ ၉ နာရီခႏ္႕ေလာကၠတၫ္းက လြၫ္းႏြင့္ ၾထက္ၾသားၾက်ခင္း်ဖစ္သၫ္..။ ၾထႏ္းလူ တစ္ေယာကၱၫ္း သၫ္အျခင့္ေအရးမ္ဳိး ေစာင့္ေနသၫၼြာ ၾကာၿပီ..။
ၾထႏ္းလူ အသကၠ ၁၈ ႏြစၳဲ ဝငၥမို႔ လူပ္ဳိေၾသး လူပ္ဳိ ဗီဇ လူပ္ဳိ ေအတာင္အလက္ေၾတ စုံလငႅာၿပီ ်ဖစ္သၫ္..။ သူအစၼ ခ္ဳိၾလငၠ မႏြစၠ အိမ္ေထာင္ ၿခဲၾသားၿပီ ်ဖစ္၍ မိဘမ္ား ညအိပ္ေညန ခရီးၾသားေသာအခါ သူတစ္ေယာကၳဲသာ အိမၼြာ က္ႏ္ေနခဲ႕ေလ႕ ႐ြိသၫ္..။
သူတို႔အိမ္ ေနာက္ေဖးက မႏြင္းၾသယ္ႀကီးကို ၾထႏ္းလူ စိတ္ဝငၥားေနသၫၼြာ ၾကာၿပီ..။ မႏြင္းၾသယၠ အသက္ ၃၀ ခႏ္႕႐ြိၿပီး ေတာင့္ေတာင့္ ေ်ဖာင့္ေ်ဖာင့္ လုံးႀကီးေပါကႅြ အိမ္ေထာင္သၫ္ ်ဖစ္သၫ္..။ အိမ္ေထာင္သၫ္ ဆိုေသာႅညး္ သားသမီး တစ္ေယာကၼြ္ မၾထႏ္းကား ..။ သူ႕ေယာက္္ား ကိုသိႏ္းစိုးက သူမထက္ ၅ ႏြစၡႏ္႕ ႀကီးၿပီး ေအရာင္းအဝယ္ ကိစၥႏြင့္ မၾကာ မၾကာ ခရီးၾထက္ေလ႕ ႐ြိသၫ္..။ တစၡါ တစၡါ ၾထကႅ္င္ ၁၅ ရက္ တစႅခႏ္႕ ၾကာတတ္သၫ္..။
အတိအက္ေတာ့ မၾထက္..။ သူ႕ေယာက္္ား ကိုသိႏ္းစိုးမြာ မုံျရာဘၾကၱင္ မယားငယ္ ရိြသၫ္ဟဳ သတင္းသဲ႕သဲ႕ ၾကားထားသၫ္..။ ထိုမယားငယ္ႏြင့္ ေကလး ၂ ေယာကၸင္ ေရနၿပီဟုလၫ္း သတင္းၾထက္ေနသၫ္.။
သို႔ေသာ္ မ္ကၥိေရး နားေရး က္ၪ္းေ်မာင္းေသာ ေက္းလက္ေန ေတာသူေတာင္သား ေၾတမို႔ ဤမြ္ ခရီးေဝးေသာ အရပၠို က္က္နန စုံစမ္း ေမနၾေကတာ့..။ ေကာလဟာလဟုသာ သတၼြတႅိုက္ၾကသၫ္..။
ၾထႏ္းလူ ျရာသို႔ ်ပႏ္ေရာက္သၫၼြာ မႏြစၠမြ ်ဖစ္သၫ္..။ ေစာေစာက မႏၱေလးၾတင္ ေနထိုင္ေသာ ဦးေလး ဝမ္းႀကဲအိမၼြာ ေနထိုင္ၿပီး ေက္ာင္းတက္သၫ္..။ ကိုးတႏ္း ၂ ခါက္ၿပီးေသာအခါ ၾထႏ္းလူေအဖက ေက္ာင္းဆကၼထားေတာ့ပဲ ပ္ကၥီးမြာစိုး၍ ေက္ာင္းႏႈတ္ၿပီး ျရာ်ပႏ္ေခၚလာခဲ႕သၫ္..။
ၾထႏ္းလူတို႔က ဂ္ဳံေ်ေမၾတ ဧကမ္ားျစာ႐ြိ၍ စီးျပားေရး ေခ္ာငႅၫ္ၾကသၫ္..။ ေအကာင္ေရ ၃၀ ခႏ္႕႐ြိေသာ ျနားၿခံတစ္ၿခံလၫ္း ႐ြိရာ ဤျရာၾတင္ ေတာသူေဌး စာရင္းဝငၼ္ား ်ဖစ္သၫ္..။ မိဘမ္ားကပ္ကၥီးမြာစိုး၍ ျရာ်ပႏ္ေခၚသၫ္႕တိုင္ ၾထႏ္းလူေကတာ့ ပ္ကၥီးၿပီးသား ်ဖစၡဲ႕သၫ္..။ ေတာသူေဌးသားပီပီ စာေမးၿပဲ ၂ ခါက္သၫ္႕တိုင္ မိႏ္းေမျပနၫ္း အတတၠို ေကာင္းျစာ တတၠၽျမ္းခဲ႕သၫ္..။
ဘယၻဝက ဆုေတာင္းေၾကာင့္လၫ္း မသိ..ပိုးတိုင္းၿစံ ႀကံတိုင္းေအာငၡဲ႕သၫ္..။ လူေအေၾထၾထ အႀကိဳက္အမ္ဳိးမ္ဳိး ႐ြိရာ ၾထႏ္းလူ ဗီဇစိတၠ ျရယၱဴ အပ္ဳိမိႏ္းေမၾတေအပၚ စိတ္ဝငၥားမႈ တပၼၾကၥဲလႏ္းမႈ နၫ္းၿပီး….၊ လင္႐ြိမိႏ္းမ ၊ တစၡဳလပ္ မုဆိုးမ အအိုေၾတကိုသာ ထူးထူးဆႏ္းဆႏ္း ႀကိဳက္ႏြစ္သက္ေလ႕ ႐ြိသၫ္..။
မႏၱေလးၾတင္ ေနထိုငၥၪၠ အ်ပာကားေၾတ ၾကၫ္႕ ၊ အ်ပာစာအုပ္ေၾတ ဖတ္်ဖစၡဲ႕ရာမြ လက္ေၾတ႕ ၾကင္းဆင္းႏိုငၡဲ႕ေသာ အဆင့္သို႔ပင္ ေရာကၡဲ႕သၫ္..။ သူ ေပါင္းသင္းေသာ သူငယၡ္င္းမ္ားကလၫ္း မိႏ္းေမျပ ေဆာ္ရႈပ္ေသာ ေဇာ္ေၾတသာ ်ဖစ္သၫ္..။ သို႔်ဖစ္ရကား တရားဝင္ အိမ္ေထာင္ မက္ေသးသၫ္႕အၾတက္ လူအိုဟု ေမခၚႏိုင္ေသးသၫ္႕တိုင္ လူပ္ဳိကား လုံးဝမစစ္ေတာ့..။
သူ႕ေပါင္ၾကား႐ြိ ငယၸါမြာ မိႏ္းမတို႔၏ ကာမလိႈဏ္ေခါင္းသို႔ ကိႏ္းေအာင္း ခိုလႈံဖူးၿပီး ်ဖစ္သၫ္..။ ၿမိဳ႕ အရပ္ဆိုသၫၠ ေတာအရပႅို မဟုတ္..။ နယၥဳံ ေဒသစုံမြ ်ဖစ္၍ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္်ပႏ္်ခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ လင္ငယ္ေန ေနာကၼီးလင္း ေမ္ာကၨာတၡင္းေသာ ကိစၥမ္ားကို မ္က္ႏြာေ်ပာင္ တိုက္ရဲသၫ္..။ ေပၚေပၚတငၳင္ ်ပဳလုပ္ရဲၾကသၫ္..။ ထိုကဲ႕သို႔ ်ပဳလုပ္သၫ္႕အၾတက္ ေတာအရပ္ေဒသလို အတင္းအဖ္င္း ေအ်ပာခံရ်ခင္းလၫ္း နၫ္းပါးသၫ္..။
ၾထႏ္းလူ စိတၳဲၾတင္ ဤအခ္က္ေအပၚ ေလးေလးနကၷက္ မြတၡ္က္ ႐ြိခဲ႕သၫ္..။ ၿပီးေတာ့ ေတာအရပၼြာလို ၿခံဝင္းက္ယၠ္ယ္်ဖင့္ ေနထိုင္ၾကသၫ္ မဟုတ္..။ မ္ားေသာအား်ဖင့္ တစ္အိမ္ႏြင့္ တစ္အိမ္ ဝင္းထရံတစၡ္ပ္သာ ်ခားကာ ထူထပ္်ျပတ္သိပ္ေနသၫ္.။
ေအၾထအထူးပင္ ေခ္ာင္းၾကၫ္႕စရာ မလိုပဲ ဖိုမ လိငၥိတၠို ႏိုးၾေၾကေစသာ ်မျငၠင္းေၾတ မၾကာမၾကာ ်မင္ေၾတ႕ရသၫ္..။ ၾထႏ္းလူတို႔ အိမ္ႏြင့္ ကပႅ္က္ အိမၼြာ ဗႏ္းေမာ္ႏြင့္ မႏၱေလးလိုင္း ေသဘၤာသား လငၼယား အငြားေေနသာ အိမ္်ဖစ္သၫ္..။ လငၼယားႏြစ္ေယာကၥလုံး အသက္ ၃၀ ေက္ာ္ ဝႏ္းက္င္ေၾတ ်ဖစ္သၫ္.။ မိႏ္းမက ေခ္ာေခ္ာေတာင့္ေတာင့္ ႐ြမ္းတ႐ုတၼ ်ဖစ္သၫ္.။ သမီးတစ္ေယာက္ ႐ြိသၫ္..။ စာအုပ္ဆိုငႅၫ္း ျဖင့္ထားသၫ္.။ ဝတၳဳ မဂၢဇင္း ကာၾတႏ္းသာမက အ်ပာစာအုပၸါ ရသၫ္.။ အ်ပာစာအုပ္ ငြါးေၾကာင္း လူတိုင္း မသိ..။ လူရင္း အဆက္အၾသယ္ ႐ြိမြ ငြါးလို႔ ရသၫ္..။
ထိုေသဘၤာသား မိႏ္းမ နာမၫၠ မနႏ္းျမႏ္ ်ဖစ္သၫ္.။ အသား်ဖဴၿပီး ေခတ္ဆႏ္ဆႏ္ ဝတၥား်ပင္္ဆင္ တတ္သၫ္႕အၾတက္ ပငၠိုယ္႐ြိၿပီးသား အလြမြာ ပို၍ ေပၚၾလင္ေတာကၸလာသၫ္.။ ေယာက္္ားက ဝင္ေေျငကာင္းသူ်ဖစ္ရာ အလုပ္ဆို၍ စာအုပ္ဆိုင္ ထိုင္်ခင္း ၊ ကိုယ္႕ကိုယၠို တသသ ေန်ခင္း အလုပၼြ တစၸါး အ်ခား မ႐ြိ..။ သူ႕သမီးက ငါးတႏ္း ေရာက္ေနၿပီ ်ဖစ္သၫ္..။
တစ္ေန႕ ၾထႏ္းလူ တုတ္ေၾကးဖ္ား၍ ေက္ာင္းမတတ္်ဖစ္..။ အိမ္ေအပၚထပ္႐ြိ အခႏ္းထဲၾတင္ ေခၽျးေအာင္းရင္း ဂမၻီရ ဝတၳဳ တစၸဳဒ္ ဖတ္ေနသၫ္.။ ________________________________________
အခ္ိႏၠလၫ္း ေန႕လၫၱစၷာရီခႏ္႕အခ္ိႏ္..။ မနႏ္းျမႏၱို႔ အိမ္ေအပၚထပ္ႏြင့္ ၾထႏ္းလူေနထိုင္ေသာ အခႏ္းမြာ ဝင္းထရံ တစၡ္ပ္သာ ်ခား၍ အၾလႏၷီးကပ္ေနသၫ္်ဖစ္ရာ စကားသံေၾတကို အတုိင္းသား ၾကားေနရသၫ္..။ ၾထႏ္းလူ ေခါင္းရင္းထရံေပါေကၠန ေခ္ာင္းၾကၫ္႕ရာ မနႏ္းျမႏ္ႏြင့္ ဘဲတစ္ေျပ ခုတင္ေပၚၾတင္ ေျပ႕ဖက္ေနၾကသၫၠို အထင္းသား ်မငႅိုက္ရသၫ္..။ ဒီဘက္အိမၱံခါး ပိတၳားသၫ္..။ အႏၱရာယၼ႐ြိဟု ထငၼြတၠာ တံခါးျဖင့္ၿပီး ေပၚေပၚတငၱင္ႀကီး အခ္စၷယ္ က္ဴးဖို႔ အစပ္ဳိးပလူးေနၾက်ခင္း ်ဖစ္သၫ္.။
ဘဲ က ဗေလတာင့္ေတာင့္ အသားညိဳညိဳ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ်ဖစ္သၫ္.။ ကုတင္ေပၚ ေ်ခႀတဲေလာင္း ခ္ထိုင္ရင္း မနႏ္းျမႏၠို သူ႕ရျငၡငၳဲထားကာ ေျပ႕ဖကၳားၿပီး ကိုယၠို ဘယ္ညာ ယိမ္းႏျဲ႕၍ လႈပ္႐ြားေနသၫ္..။
ေအနအထားက သူ႕လီး်ဖင့္ မနႏ္းျမႏၹင္ၾကားကို ေထာကၳား်ခင္း ်ဖစ္သၫ္.။ မနႏ္းျမႏ္ ဝတၳားေသာ အက္ႌက အညိဳေရာင္ စပို႔႐ြပ္ ေအပ္ာ့စား ်ဖစ္ရာ အက္ႌအၾတင္း လကႅြ္ဳိၾသင္းၿပီး ႏို႔ႏြစႅဳံးကို ဆုတ္ေခ္ေပးေနသၫ္..။
“ အ….အ………..အ ဟင့္….အင္း.ယား…….ယားတယ္ ၾကာ….”
ၾကၫ္႕ရသၫ္႕ပုံက ႏို႔သီးေခါင္းကို ျဖေျဖခ္ေျမပးေနပုံ ရသၫ္..။
“ ကိုတိုး ဘယ္ေန႕ ်ပႏႅာမြာလဲ….” ၾထႏ္းလူက အခႏ္းၾတင္း႐ြိ ျရက္ဆဳတ္်ပကၡဒိႏၠို အမြတၱမဲ႕ လြမ္းၾကၫ္႕လိုက္ရာ ၅ လပိုင္း ၁၇ ရက္ ်ဖစ္သၫ္..။
“ ဒီလိုဆို…ေအတာ္ၾကာၾကာ ေၾတ႕ျခင့္ ေရသးတာပဲ…”
“ ေမာင့္ အိမၠ မရိပၼိဘူးလား….”
“ ပိုငၸါတယ္…ျမႏ္ရာ….ေအၾကာင္း်ပစရာေၾတ ်ပၫ္႕လို္႕…. ”
“ ၾဟႏ္း….ဒီလို ေအၾကာင္း်ပခ္ကၼ္ားျစာနဲ႕ ဘယ္ႏြစ္အိမ္ မ္ား ေရာကၡဲ႕ၿပီလဲ မသိဘူး…”
“ အဟင္း….ဟင္း..မ႐ြိပါဘူး…ျမႏ္ရာ…ျမႏ္႕ကိုသာ ေမာငၠ တကယၡ္စ္ တကယ္်မတ္ႏိုးၾလႏ္းလို႔ပါ….”
“ ဟင့္….အင္း….ယုံပါဘူး…ေၾတ႕တုႏ္းမို႔ ဒီစကားေ်ပာတာပါေနာ္…..”
မနႏ္းျမႏၠ ပါးစပ္ႏြင့္ ေ်ပာ႐ုံမြ္ မကပဲ သူမဘယႅက္်ဖင့္ ၾကာကူလီေကာင္၏ ဗိုက္ေခါကၠို ႀဆဲဆိတႅိုက္သၫ္..။
“ အား….လာ…လာ….နာတယ္….ျမႏ္ ရ……”
“ နာ….ေသလိုက္….” “ ေမာင့္ကို မခ္စၻဴးလား….ေမာင္ စိတၱိုလာၿပီ….ေနာ္….”
“ စိတၱိုရင္ ်ပႏ္ေတာ့…..”
“ ကဲ….ဒီေလာက္ေတာင္ ႐ြိလြတာၾကာ….”
ၾကာကူလီေကာငၼြာ မရိုးမျရႏြင့္ ရာဂမာႏ္ေၾတ ထလာပုံရသၫ္..။ မနႏ္းျမႏၠို ဖကၳားလ္ကၠပင္ ကုတင္ေပၚ ေနာက္်ပႏႅြႏ္၍ ေတစာင္း လြဲခ္လိုက္သၫ္..။ ႏြစ္ေယာက္သား ေတစာင္းေၾကး ေအနအထား ်ဖစ္ၾသားသၫ္..။
မင္းသားက သူ႕ပုဆိုးကို အရငၡၽၾတ္သၫ္..။ ထို႔ေနာက္ မနႏ္းျမႏ္၏ ထမီကို ခၽၾတ္သၫ္..။ ဆူၿဖိဳးၾထားကားေသာ တင္ဆဳံႀကီးႏြင့္ ၿငိေနသ်ဖင့္ မနႏ္းျမႏၠ ကိုယၠို ၾေၾကပးလိုက္သၫ္.။ ထမီ ၾကင္းလုံးကၽၾတ္ၾသားသၫ္ႏြင့္ ်ဖဴဝင္း်ပၫ္႕တင္းေသာ ဖင္ဆဳံေျဖးေျဖးႀကီးက အထင္းသား ေပၚလာသၫ္..။
ၾကာကူလီေကာငၠ သူ႕ေအပၚပိုင္းကိုယၠို အနၫ္းငယ္ ျခာ၍ သူ႕ေပါင္ရင္းကို မနႏ္းျမႏ္ ဖင္ဆဳံၾကား တိုးကပ္ၿပီး လီးႀကီးကို ကိုင္၍ ေစာကၹဳတၳဲ ထၫ္႕ေနသၫ္..။ ထို႔ေနာက္ မၾကာခငၼြာပဲ တစၡ္ကၡ္င္း ေဆာင့္ ေဆာင့္လိုးေတာ့သၫ္..။
ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ ေခ္ာင္းၾကၫ္႕ေနရင္းကပင္ လီးက တဆတ္ဆတ္ႏြင့္ ေတာငၼတႅာသၫ္..။ ေတစာင္းေအနအထား်ဖင့္ ေနာကၼြ လိုး၍ ေရၾကာင္း ဗဟုသုတ ရၾသားသၫ္..။ သူေခ္ာင္းၾကၫ္႕ေေနသာ
“ လ ကုႏၸိုင္းေလာကၼြ ်ပႏႅာမြာ…” ေနရာႏြင့္ မနႏ္းျမႏၱို႔ ႏြစၸါးၾသားေနၾေကသာ ေနရာမြာ တစ္အိမၥီ်ဖစ္ေသာႅၫ္း ေလးငါးေပခႏ္႕သာ ၾကာသၫ္်ဖစ္၍ ႐ုပ္ေရာ အသံပါ အထင္းသား အ႐ြင္းသား ၾကားေန်မင္ေနရသၫ္..။
အမြႏ္အား်ဖင့္ ၾထႏ္းလူ တကယ္ ေနေမကာင္း်ခင္း မဟုတ္..။ ေက္ာင္းၾသားရမြာ ပ္င္းသၫ္႕အၾတက္ ေနေမကာင္းဟု ေအၾကာင္း်ပထား်ခင္းသာ ်ဖစ္သၫ္..။ သူ႕ဦးေလးဝမ္းႀကဲက မႏၱေလးၿမိဳ႕ၾတင္း႐ြိ ပုံႏြိပၥကၱစၡဳၾတင္ စာရိုက္သမား ်ဖစ္သၫ္.။ မနက္ ၇ နာရီမြ အလုပ္ၾသားရာ ေညန ၆ နာရီေက္ာၼြ အိမ္်ပႏ္ေရာက္ေလ႕ ႐ြိသၫ္..။ အ်ပႏၱျင္ အရကၱစၸိုင္းေလာက္ ေသာက္ေသာက္ လာတတ္သၫ္..။
သူ႕ဦးေလးမိႏ္းမ မၾကၫ္ၾကၫၠ နံနကၸိုင္းၾတင္ မုႏ္႕တီသုတ္ ၊ ေခါက္ႀဆဲသုတၼ္ား ေရာင္းသၫ္..။ ၁၁ နာရီေလာက္ဆိုလ္င္ ဆိုင္သိမ္းၿမဲ ်ဖစ္သၫ္..။ မိႏ္းမပီပီ ေယာက္္ားဘကၠ ဝမ္းႀကဲေတာၥပ္ေသာ တူမို႔ အ်မငၱို ေသဘာတို ႐ြိသၫ္႕တိုင္ ၾထႏ္းလူမိဘမ္ားက စားစရိတ္ ေျင လုံလုံေလာက္ေလာက္ ေပးထားသ်ဖင့္ မၾကၫ္ၾကၫ္၏ ေအပၚယံ မ္က္ႏြာထားက ၾထႏ္းလူေအပၚၾတင္ ခ္ဳိ်ေမနတတ္သၫ္..။
အျရယၠလညး္ မနႏ္းျမႏ္ႏြင့္ ျရယၱဴေလာကၼို႔ ၃၀ ဝႏ္းက္ငၡႏ္႕ ႐ြိၿပီ..။ မနႏ္းျမႏ္ ႏြင့္ မၾကၫ္ၾကၫၱို႔က တစ္ေယာက္ တစၼ္ဳိးစီ လြပၿပီး ၿစဲမကၥရာေကာင္းသၫ္..။
႐ြမ္းတ႐ုတၼပီပီ မနႏ္းျမႏၠ အသား်ဖဴသၫ္..။ ပႏ္းႏုေရာင္ ေ်ပးေသာ အသားေအရ်ဖစ္သၫ္.။ မၾကၫ္ၾကၫၠ အသားဝါ အသားလတ္်ဖစ္သၫ္..။ မနႏ္းျမႏၠ အိမၼြာ အၿငိမ္းစားေနၿပီး သူ႕ကိုယ္သဴ တသသ ႏြင့္ ေနတတ္သၫ္..။
မၾကၫ္ၾကၫၠ အလုပ္ႏြင့္ လက္်ပတ္သဴမဟုတ္..။ ထို႔ေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယၱၫ္ေဆာကၸဳံမြာ အဖုအထစ္ အရိႈက္အဟိုက္ အမို႔ေအမာက္ ႐ြိတာခ္င္း တူသၫ္႕တိုင္ မၾကၫ္ၾကၫၠ ပို၍ အခ္ဳိးအဆစၠ္နကာ က္စႅ္စ္သႏၼာလြသၫ္..။ အသားေအရကလၫ္း တင္းတင္းရင္းရင္း ႐ြိလြသၫ္.။
ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ မနႏ္းျမႏၱို႔ ေနာကၼီးလင္း ႏြစၸါးၾသားေနၾကပုံကို ၾကၫ္႕ရင္း သူ႕ေပါင္ၾကားက လီးႀကီးမြာ တဆတ္ဆတ္ႏြင့္ ေတာငၼတႅာသၫ္..။ သူေခ္ာင္းၾကၫ္႕ေနပုံက ဘယၹကၵဴးကို ကုတင္ၾကမ္းေပၚေထာက္ၿပီး ညာဖကၹဝါးကို ခုတင္ၾကမ္းေပၚ ခ္ထားသၫ္်ဖစ္ရာ မုဆိုးဒူးေထာကၳိုငၷၫ္း ်ဖစ္သၫ္..။ ၿပီးေတာ့ ဘယၹေကၱတာငၠိုလၫ္း ဘယၹက္ ဒူးေခါင္းေပၚ တငၳားလိုက္ေသးသၫ္..။
ၾကာကူလီေကာငၠ ေနာေကၠန ေဆာင့္လိုးေနရာမြ ထထိုငႅိုက္ၿပီး မနႏ္းျမႏ္ ခႏၶာကိုယၠို ပကႅကႅြႏႅိုက္သၫ္..။ မနႏ္းျမႏၠ ဒူးေထာင္ေပါငၠား ေအနအထား်ဖင့္ ၾကာကူလီေကာငၠို ရာဂရမၼက္ ဝင္းလက္ေသာ မ္ကႅဳံးတို႔်ဖင့္ ၾကာၾကၫ္႕ ၾကၫ္႕ေနသၫ္..။ မနႏ္းျမႏ္ ေစာကၹဳတ္ႀကီးမြာ ေစာက္ေမႊး တစၸငၼြ မ႐ြိေအာင္ ေ်ပာင္႐ြင္းသႏ္႕ေနသၫ္..။ ေစာကၹဳတ္ႀကီးမြာ လိပၡဳံးသ႑ာႏ္ ႐ြိၿပီး ခုံးၾၾက ေဖာင္းမို႔ေနသၫ္..။ အညိဳေရာင္သႏ္းေေနသာ ႏႈတၡမ္းသားႏြစႅႊာက အနၫ္းငယ္ ၿပဲေနၿပီး ခပ္ဟဟ ်ဖစ္ေနသၫ္..။ ေစာကၹဳတ္အၾတင္းသားေၾတက နီရဲ စိုလက္ေနသၫ္.။ ၾကာကူလီေကာငၠ ကုတင္ေအာက္သို႔ ဆင္းလိုက္သၫ္.။ သူ႕ေပါင္ၾကားက လီးတႏ္ႀကီးမြာ တႏ္းတႏ္းမတၼတ္ႀကီး ေတာင္ေနသၫ္..။ အ႐ြၫၠ ၆ လေကၼက္ာ္ေက္ာ္ေလာက္ ႐ြိမၫ္..။ ဒစ္ေရာ ေလခ္ာင္းႀကီးပါ ညိဳမဲေနသၫ္.။
ၾထႏ္းလူက ပုဆိုးကို မလြႏႅိုက္ၿပီး သူ႕ေပါင္ၾကားက လီးႀကီးကို လက္ႏြင့္ ဆၾကၫ္႕သၫ္..။ သူ႕လီးက ၾကာကူလီေကာငႅီးထက္ အလုံးေရာ အ႐ြၫၸါ သာသၫ္..။ ၾကာကူလီေကာင္ လီးအတုတၼြာ ဘားပလက္ ေဆးရၫၺဴးေလာက္သာ ႐ြိၿပီး သူ႕လီးအတုတၠ အလြဆီ ပုလင္း ေလာက္႐ြိသၫ္..။ အလြဆီ Glycerin ပုလင္းမြာ ၇ လေကၼလာက္ ပတႅၫ္ ႐ြိသၫ္႕အၾတက္ ပမာဏအား်ဖင့္ လုံးပတၡ္င္း မြာ ေအတာၸင္ ၾကား်ခားလြသၫ္..။
ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ သူ႕လီးႀကီးကို လက္ႏြင့္ ဆကိုငၳားလ္ကၠပင္ ထရံေပါကၠ ေခ္ာင္းၾကၫ္႕လိုက္်ပႏ္သၫ္..။ ၾကာကူလီေကာငၠ မနႏ္းျမႏ္ ဖင္ဆဳံႀကီးကို ကုတင္ေစာင္းေပၚ တင္၍ ဒူးေကာက္ေၾကးႏြစၹကၠို သူ႕လက္ႏြင့္ ဖိကာ မတၱတ္ရပ္ၿပီး ေဆာ္ေနသၫ္.။
မနႏ္းျမႏ္ လက္ႏြစၹကၠ ၾကာကူလီေကာင္၏ လက္ေကာက္ဝတ္ႏြစၹကၠို ခပၱင္းတင္း ဆုတ္၍ ဖင္ဆဳံႀကီးကို ၾၾက၍ ၾၾက၍ ေကာ့ေကာ့ခံသၫ္..။ ၾကာကူလီေကာင္၏ ေဆာင့္ခ္က္ေၾတက အားမာႏၸါၿပီး အ႐ြိႏ္ေၾတ ်ပင္းထႏႅာသၫ္.။
ေစာကၹဳတ္ႏြင့္ လီးတို႔ ျပတၳိုးၾသင္းႏႈတ္ရာမြ ေပၚၾထကႅာေသာ အသံေၾတကို ခပ္သဲ႕သဲ႕ ၾကားေနရသၫ္..။ ၾထႏ္းလူလၫ္း ဘယႅိုမြ ေမအာင့္ႏိုင္ေတာ့သၫ္႕အၾတက္ သူ႕လီးႀကီးကို ညာလက္်ဖင့္ ခပၱင္းတင္း ဆုတ္ၫြစၠာ ခပ္်ပင္း်ပင္း ျဂင္းတိုကၸစႅိုက္သၫ္..။
တစၹကၠို ေခ္ာင္းၾကၫ္႕ရင္း လကၠလၫ္း ျဂင္းတိုက္ရင္း ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ ဖီလင္ေၾတ အရမ္းတက္ေနစၪ္…၊ မၾကၫ္ၾကၫ္ ထမီရငႅ္ားႀကီး်ဖင့္ အိမ္ေအပၚထပ္ တကႅာသၫ္..။
်မငႅိုက္ေရသာ ်မျငၠင္းကို ပထမ ေၾကာင္ၾကၫ္႕ေနမိသၫ္..။ ေနာကၼြ ေသဘာေပါက္ၾသားသၫ္..။ ေၾသးသားဆူၿဖဳိးၿပီး ကာမရာဂအားေၾတ ်ပၫ္႕လြ္မ္းေေနသာ အိမ္ေထာင္သၫ္ မိႏ္းမတစ္ေယာက္အဖို႔ ကာမခရီးလမ္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ်ဖတ္သႏ္းၿပီးေသာ မိႏ္းမပီပီ မီးႏြင့္ေၾတ႕ေသာ ေထာပတၠဲ႕သို႔ ကာေမၾသး ကာမအဆီေၾတ လိႈက္ဆဴ ျပကၳလာသၫ္..။ တစၷၫ္းေ်ပာရလ္င္ မၾကၫ္ၾကၫ္သၫ္ တဏြာရာဂ အားႀကီး်ပင္းထႏ္ေသလာက္ ကာမဆႏၵ ်ပၫ္႕ဝ႐ြာသူ မဟုတ္..။ သူ႕ေယာက္္ား ကိုသိႏ္း်မင့္မြာ တစ္ေနကုႏ္ အလုပႅဳပ္ရ၍ ေန႕စၪ္ေန႕တိုင္း လိုးေပးႏိုင္သဴ မဟုတ္..။ လိုးေပး်ပႏႅ္ငႅၫ္း ်မႏ္်မႏ္ ၿပီးၾသားေလ႕ ႐ြိသၫ္..။ ၿပီးလ္ငႅညး္ တစၡ္ီ ်ပႏ္ေက္ာ့ေလ႕ မ႐ြိ..။
ၾကက္ဥႏြင့္ အရကၥပ္ေသာက္ၿပီး လုပ္သၫ္႕ေန႕မ္ဳိးမြာေတာ့ ေနာကၱစၡ္ီ ်ပႏ္ေက္ာ့ေလ႕ ႐ြိသၫ္..။ သူ႕ဆႏၵ်ပၫ္႕ဝၾသားလ္င္ ေမာေမာပႏ္းပႏ္းႏြင့္ တစၡ္ဳိးတၫ္း အိပ္ေတာ့သၫ္..။ ႏြဴး်ခင္း ႏြပ္်ခင္း တစၹက္သား ဆႏၵကို ေအလးထား်ခင္း မ႐ြိ..။ ကာမဗဟုသုတ ေခါင္းပါးၾလႏ္းလြသၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫ္ေအန်ဖင့္ မနႏ္းျမႏၠို အားက္၍ ေနာကၼီးလင္းခ္င္ေသာႅၫ္း အိတၡ္္အိုငၺီျ ပိုးကူး၍ ေအအိုငၵီအကၥ္ ေရာဂါရမြာ ေအသအလဲ ေၾကာကႅြသ်ဖင့္ လက္ေၾတ႕ၾတင္ေတာ့ မနႏ္းျမႏႅို မလုပ္ရဲပါ..။
ထို႔ေၾကာင့္ တိုးလို႔တႏ္းလႏ္းႀကီး က္ႏ္႐ြိေေနသာ သူမ၏ ကာမဆႏၵကို လက္ႏြင့္ တစၡါတစၡါ ၊ ခရမ္းသီးႏြင့္ တစၡါတစ္ရံ ေ်ေဖဖ္ာက္ေရတာ့သၫ္.။ ယခုလညး္ ေနေမကာင္း၍ ေက္ာင္းမတတ္ေသာ ၾထႏ္းလူ ေအ်ခေအန သိခ္င္၍ ေရမခ္ဳိးခင္ ထမီရငႅ္ားႏြင့္ ေအပၚထပ္ တကၡဲ႕သၫ္..။ ကိုယ္ေတာ္ေခ္ာက မနႏ္းျမႏၱို႔အိမၹက္ ေခ္ာင္းၾကၫ္႕ၿပီး ျဂင္းတိုက္ေနသၫ္..။
ၾထႏ္းလူ လီးကို မ္ကၥိ်ဖင့္ တပ္အပၼ်မငၹဴးေသာႅၫ္း ႀကီးမြႏ္းေတာ့ သိသၫ္..။ တစၡါ ေက္ာင္းပိတ္ရက္ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီး အိပ္ေပ္ာ္ေနစၪ္ ပုဆိုးၾတင္းက မတ္ေထာင္ေေနသာ လီးႀကီးကို ်မငၹဴးသၫ္..။ ခႏ္႕မြႏ္းေခ္ တျစၳာေက္ာ္ေက္ာ္ေလာကၠို ႐ြိသၫ္..။
ထိုစၪၠလၫ္း မၾကၫ္ၾကၫ္၏ ကာမရာဂစိတ္ေၾတ တားမႏိုင္ဆီးမရ ထၾၾကခဲ႕ေရသးသၫ္..။ သူေမယာက္္ား ကိုသိႏ္း်မင့္ ႐ြိေန၍ စိတ္ေၾတ မနၫ္းထိႏ္းခ္ဳပၠာ ဟႏ္ေဆာင္ေနခဲ႕ရသၫ္..။ ထိုေန႕က ပိတ္ရက္်ဖစ္သ်ဖင့္ ကိုသိႏ္း်မင့္လၫ္း အလုပၷားသၫ္..။ သၫ္ေန႕ေတာ့ အျခင့္ေအရးကို လုံးဝလကႅႊတၡံလို႔ မ်ဖစ္..။ ၾထႏ္းလူ မိႏ္းမေအၾတ႕အႀကဳံ လုံးဝမ႐ြိေသးေၾကာင္း မၾကၫ္ၾကၫ္ သိသၫ္..။ ဒီေတာ့ အိတၡ္္အိုငၺီ ပိုးကူးမြာလၫ္း ေမၾကာက္ရ..။
ၾထႏ္းလူေကတာ့ တစၹကၠို သဲႀကီးမဲႀကီး ေခ္ာင္းၾကၫ္႕ရင္း ျဂင္းတိုက္ေနသၫၼို႔ မၾကၫ္ၾကၫ္ တကႅာသၫၠို လုံးဝမသိ..။ လူပ္ဳိသိုးပီပီ ကာေမဇာေၾတ မႊႏၠာ သူထင္ရာ ျဇတႅဳပ္ေနသၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫ္ ေစာက္ေခါင္းထဲက လႈိကၡနဲ လိႈကၡနဲ ယားၾၾကတကႅာေနသၫ္..။ ရိုးရိုးတႏ္းတႏ္း ခ္ၪ္းကပႅ္င္ အ႐ြိႏ္ႏြင့္ လႏ္႕ေနမၫ္ စိုး၍ သူမ၏ အလိုးခံခ္ငၥိတၠို ေပၚေပၚတငၱင္်ပသရႏ္ ၾထႏ္းလူႏြင့္ ၅ ေပခႏ္႕ေလာက္ ေအရာၾကၱင္ ထမီကို ၾကင္းလုံးခၽၾတၡ္ပစႅိုက္သၫ္..။ ကၽၾတ္ၾသားေသာ ထမီကို ေကာက္ယဴလိုကၥၪ္ ၾထႏ္းလူ ဖ္တၡနဲ ေနာကႅြၫ္႕ၾကၫ္႕မိသၫ္..။
မၾကၫ္ၾကၫၱစ္ေယာက္ ကိုယၱဳံးလုံးႀကီး်ဖင့္ ကုႏ္းကုႏ္းၾကၾကႀကီး ်ဖစ္ေနသၫၠို ်ဗဳႏ္းခနဲ ်မငႅိုက္ေရသာအခါ အစပထမ ေၾကာင္ၾသားသၫ္..။ ေနာက္ေတာ့ ေသဘာေပါက္ၾသားသၫ္..။ ေယာက္္ားဗီဇ ေယာက္္ားသတၱိေၾတ ဟုႏ္းခနဲ ၾၾကတကႅာၿပီး ကုတင္ေပၚက ဆင္း၍ မၾကၫ္ၾကၫ္ ႐ြိရာသို႔ ေအလာတႀကီး ၾသားသၫ္.။
က္ားကိုကၸါသၫ္ဆိုမြ ဘာအနာလၫ္းလို႔ ေမးစရာမလိုေတာ့ပါ..။ ဒီအရိပ္်ပေမြတာ့ ဘာေအကာငႅၫ္းဆိုတာ ၾထႏ္းလူ ေသဘာေပါက္သၫ္..။ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကို ေသဘာေပါက္သၫ္..။ ထို႔ေၾကာင့္ သူကလၫ္း ပုဆိုးကို ခၽၾတၡ္လိုက္သၫ္..။ ျဂင္းတိုက္ရတာထကၥာလ္င္ ေစာကၹဳတၥစၥစၠိုပဲ လိုးေတာ့မၫ္ေပါ႕…။
ကိုယၱိုင္ လက္ေၾတ႕ မလိုးဖူးေသးေသာႅၫ္း အခုပင္ မနႏ္းျမႏၱို႔ လိုးေနတာကို ်မင္ေၾတ႕ထားသၫၼို႔လား..။ အ်ပာကားလၫ္း ေလးကား ငါးကားေလာက္ ၾကၫ္႕ထားဖူးရာ လိုးပုံလိုးနၫ္း ေတာ္ေတာၼ္ားမ္ားကို မ္က္ေရးေပါကၳားၿပီးသား..။
ၾထႏ္းလူက မၾကၫ္ၾကၫ္ႏြင့္ မ္က္ႏြာခ္င္းဆိုင္ ရပၠာ ခါးဆီမြ သိမ္းႀကဳံးဖကႅိုက္သၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫၠလၫ္း သူ႕ေက္ာ်ပငၠို သိုင္းဖကၳားသၫ္..။ ၾထႏ္းလူေပါင္ၾကား႐ြိ လီးတႏ္ႀကီးက မၾကၫ္ၾကၫ္၏ ေစာကၹဳတ္ႀကီးကို ေအာကၹကၼြ ပင့္ေထာကၳားသၫ္..။
မၾကၫ္ၾကၫၱစၠိုယႅဳံး ရာဂပိုးေၾတ တျရျရႏြင့္ လိႈကႅိႈက္ၾၾကလာသၫ္..။ နၫ္းတဲ႕ လီးတႏ္ႀကီး မဟုတ္ေၾကာင္း စိတၠ ခႏ္႕မြႏ္းသိလိုက္သၫ္..။ ၾထႏ္းလူက ႏႈတၡမ္းကို စုတ္သၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫၠလညး္ ်ပႏၥဳပ္သၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫၠ သူ႕လြ္ာကို ထိုးထၫ္႕ေပးရာ ၾထႏ္းလူက ်ပႏၥဳပ္ေပးသၫ္..။ ႏြစ္ေယာက္သား ကိုယၥီ ျပတ္သပ္ေနရင္း ေအတာ္ၾကာၾကာ ႏႈတၡမ္းစုပ္ေနၾကသၫ္..။ ႏြစ္ဦးစလုံး ရင္ေၾတ တဒိႏ္းဒိႏ္းနဲ႕ကို ခုႏ္ေနၾကသၫ္..။
ႀတဲ်ခင္း အိ်ခင္း အလြ္င္းမ႐ြိပဲ ဝုိင္းဝႏ္းမို႔ေမာက္ေေနသာ နို႔အုံတင္းတင္းအိအိႀကီးက အသက္႐ြဴေနသၫ္႕ စၫ္းခ္က္အလိုက္ နိမ္႕ခ္ီ်မင့္ခ္ီ ်ဖစ္ေနသၫ္..။
“ ငါက်ဖင့္ ..တကယ္ေနေမကာင္းတာမြတႅို႔ …ဟင့္…သူေကတာ့ … ဟိုဖကၠဟာမကို ေခ္ာင္းၾကၫ္႕ၿပီး တဏြာ႐ူးေၾကာ ေထနတယ္….” “ မမ..တကႅာတာ ၾကာၿပီလား…..”
“ အင္း…..”
ၾထႏ္းလူက ေအဒၚဟု ေမခၚပဲ ယခငၠတၫ္းကပင္ မမဟု ႏႈတၠ္ဳိးေနသၫ္..။
“ ဘာလို႔ အသံေမပးတာလဲ….”
“ ၾကၫ္႕ေကာင္းလို႔….”
မၾကၫ္ၾကၫၠ ၾထႏ္းလူ၏ ေထာငၼတ္ေေနသာ လီးတႏ္ႀကီးကို လက္ႏြင့္ ချပၹျဖ ဆုတၠာ တစၡါတစၡါ ၫြစ္ၫြစ္ေပးရင္း ခပ္ညဳညဳေ်ပာသၫ္..။
“ ခုတင္ေပၚ ၾသားစို႔ဗ္ာ….လုပၡ္ငႅြၿပီ……” “ အလိုေတာ္….ရာရာစစ…ဟင့္…လူကိုမ္ား ဖာသယၼြတ္ေန….”
လီးႀကီးက တုၾတႅႏ္းသ်ဖင့္ မၾကၫ္ၾကၫ္ လကၱစ္ဆဳပၸင္ မကခ္င္..။ ၿပီးေတာ့ သံမဏိေခ္ာင္းႀကီးကဲ႕သို႔ မာေက္ာၾလႏ္းလြသၫ္..။
“ လာပါ….မမရာ…ဦးေလး်ပႏႅာရင္ ်ပႆနာ တက္ေနပါဦးမယ္…”
“ ဘယ္ေတာ့မြ ခုခ္ိႏ္ ်ပႏၼလာဘူး… စိတၡ္….”
“ လုပၼယ္ ..ေနာ္….”
“ ဘယ္သဴက ခံမယ္ ေ်ပာလို႔လဲ…..”
“ ေဟာဒါႀကီးက ခံမယ္ ေ်ပာတာဗ္ာ….ကဲ…”
ၾထႏ္းလူက ေ်ပာေ်ပာဆိုဆို မၾကၫ္ၾကၫ္ ေစာကၹဳတ္ႀကီးကို ေအာကၼြပင့္ကုတၳၫ္႕လိုက္သၫ္..။ လကၡလယၠ ေစာကၹဳတၳဲ ဝင္ၾသားသၫ္..။ ေစာကၹဳတ္ႀကီးက မာတင္း ခုံးေထနသၫ္..။ ေစာက္ေေရၾတကလၫ္း စို႐ႊဲ အိုျငၳႏ္းေနသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက လကၡလယၠို အဆုံးထိ ်မြဳပ္ၾသင္းၿပီး ရစ္၍ ဝိုက္၍ ေေမႊပးသၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫ္ တစၠိုယႅဳံး ဆတၡနဲ တုႏၡါၾသားၿပီး ဖင္ဆဳံႀကီးလၫ္း ၇မ္းခါၾသားသၫ္..။
“ ေ်ပာအုံးဟယ္…..ေ်ပာအုံးဟယ္……ကဲ ကဲ….” မၾကၫ္ၾကၫၠလၫ္း အားက္မခံ ၾထႏ္းလူ လီးတႏ္ႀကီးကို ဆုတ္ၫြစ္၍ ေအရ်ပားအရင္းထိၾတႏ္း၍ ျဂင္းတိုက္သလိုမ္ဳိး လုပ္ေပးသၫ္..။
“ အား…….အ……အား……ကၽၾတ္…ကၽၾတ္……”
ေကာင္းၾလႏ္းသ်ဖင့္ ၾထႏ္းလူႏႈတၼြ အသံေၾတ ၾထက္ၾသားသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက အျရယ္ႏြင့္ မလိုက္ေအာင္ ၾထားႀကိဳင္းလ္က္ ႐ြိရာ မၾကၫ္ၾကၫ္ အရပ္ေအမာင္းက သူအရပၳက္ ၅ လကၡႏ္႕ နိမ္႕ေနသၫ္..။ ဗလကလၫ္း မၾကၫ္ၾကၫၳက္ မ္ားျစာ ၿဖံ႕သၫ္..။
ၾထႏ္းလူက မၾကၫ္ၾကၫၡါးကို ႀဆဲလြႏႅိုက္ရာ ေစာကၹဳတ္ေဖာင္းေဖာင္းႀကီးက ေ႐ြ႕သို႔်ပဴး၍ ေကာ့တကႅာသၫ္..။ ထိုအခိုက္ဝယ္ လီးတႏ္ႀကီးကို လက္ႏြင့္ ဖိႏြိပ္၍ ေစာကၹဳတ္ဝၾတင္ေတ႕ကာ ခါးကိုႏြိမ္႕၍ ပင့္ထိုးထၫ္႕လိုက္သၫ္..။
“ဗ္စ္….ျဖတ္……..ျဖတ္…်ျပတ္……်ဗစ္……”
“ အင့္…ေအမ႕……အား….အား..ကၽၾတ္..”
အအိုေစာကၹဳတ္်ဖစ္ေပသၫ္႕တိုင္ လီးတႏ္ႀကီးက ႀကီးမားတုတ္႐ြၫႅျႏ္းသ်ဖင့္ မၾကၫ္ၾကၫၱစ္ေယာက္ သဲအူခိုကၼြ္ က္ၪ္ဆိမ္႕ ႐ြိႏ္းဖိႏ္းၾသားရသၫ္..။ တ်ဖၫ္း်ဖၫ္းခ္င္း ဖိဖိၾသင္းရာ လီးတႏ္ႀကီးက တဝက္ေက္ာ္ေက္ာ္ နစ္ဝင္ၾသားသၫ္..။ သၫ္အတိုင္းျစတၳိုးေန႐ုံ်ဖင့္ အခ္ဳိးက္က္ ဝငၼၫၼဟုတၸါ..။ မၾကၫ္ၾကၫ္ က အလိုက္သင့္ ၾက၍ ကား၍ ေကာ့ေပးသ်ဖင့္ ဟႏၠ္ပႏၠ္ ဝင္ၾသား်ခင္း ်ဖစ္သၫ္..။
“ မမ…လက္ႏြစၹကၠို က္ေနာ္႕လၫၸင္းမြာ ခ္ိတၹကၳား….”
မၾကၫ္ၾကၫၠ ၾထႏ္းလူေ်ပာသၫ္႕အတုိင္း လုပ္သၫ္..။ လက္ႏြစၹကၠ လၫၸင္းကို ခိုင္ၿမဲျစာ ခ္ိတၼိေသာအခါ ၾထႏ္းလူက ကိုယၠို ေတာင့္မတ္၍ ဆႏ္႕လိုက္သၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫၱစၠိုယႅဳံး ေ်မာကၸါလာၿပီး ေ်ေခထာက္ႏြင့္ ၾကမ္း်ပငၠ တျစၳာေက္ာ္ေက္ာ္ ၾကာဟၾသားသၫ္..။
ထို႔အ်ပင္ မၾကၫ္ၾကၫ္ ေ်ေခထာက္ႏြစ္ေခ္ာင္းက ၾထႏ္းလူခါးကို ခ္ိတၳားလိုက္သၫ္..။ သူ႕ခါးၾတင္ ခ္ိတၳားေသာ ေ်ေခထာက္ႏြစ္ေခ္ာင္းကို ၾထႏ္းလူက သူ႕လက္ႏြစၹက္်ဖင့္ ပင့္မထားလိုက္သၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫ္ တစၠိုယႅဳံး ကာမအရသာေၾတ ဆိမ္႕ဆိမ္႕ထုံေနၿပီး လႈပၱိုင္းလႈပၱိုင္း ပူခနဲ ႐ြိႏ္းခနဲ ဖိႏ္းခနဲ က္ငၡနဲ လႈိက္ဆဴျပေကၳသာ ကာမအရသာထူးႀကီးကို ခံစားလိုက္ရသၫ္..။
ခါးထျစၡ ပုံစံႀကီး်ဖင့္ လီးႏြင္ ေစာကၹဳတၼြာ ကပႅ္က္႐ြိသၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫၼြာ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး ေဒါင္ေကာင္းေကာင္း မိႏ္းမ်ဖစ္သၫ္႕တိုင္ ၾထႏ္းလူက သက္ေသာင့္သက္သာ ခ္ီေျပ႕ထားႏိုင္သၫ္.။ ထိုအခ္ကၠ ျစမ္းအားႏြင့္ ်ပၫ္႕စုံေသာ ေယာက္္ား်ဖစ္ေၾကာင္း လက္ေၾတ႕သက္ေသ်ပရာ ေရာက္ေနသၫ္..။
တစၡ္ဳိ႕က ျခႏ္အားဗလႏြင့္ ်ပၫ္႕စုံသၫ္႕တိုင္ ေယာက္္ားဟု သိသာထင္႐ြားေေစသာ အဓိက အဂၤါရပ္်ဖစ္သၫ္႕ လိငၱႏၼြာ ေသးၾလႏ္းၾကသၫ္..။ ၾထႏ္းလူမြာမူ အသက္ငယ္ေသးသၫ္႕တိုင္ ကာယဗလကလၫ္း ေတာင့္သၫ္..။ လီးတႏၠလၫ္း အံ႕ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အ႐ြၫ္ ၇ လကၼ ေက္ာ္ေက္ာ္႐ြိၿပီး လုံးပတၠ ၆ လကၼ တင္းတင္း ႐ြိသၫ္..။
သို႔်ဖစ္ရကား ေကလးတစ္ေယာက္ေအမ အအို်ဖစ္သၫ္႕တိုင္ မၾကၫ္ၾကၫ္၏ ေစာကၹဳတ္ႀကီးမြာ ၾထႏ္းလူလီးႏြင့္ ေၾတ႕ေသာအခါ ေခ္ာင္ေခ္ာငၡ္ိခ္ိ မဟုတၸဲ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ စီးစီးပိုငၸိုင္ႀကီး ်ဖစ္ေနသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက လီးႏြင့္ ေစာကၹဳတၱပႅ္က္သား ေျပ႕ခ္ီကာ ကုတင္ဆီသို႔ လာသၫ္..။ တအိအိ တၿငိမ္႕ၿငိမ္႕်ဖင့္ မၾကၫ္ၾကၫၱစ္ေယာက္ ရငၱလြပႅြပ္ ခုႏ္ ဖငၱဆတ္ဆတ္ တုႏႅ္က္ လီးအရသာကို တနင့္တပိုးႀကီး ခံစားရင္း ပါလာသၫ္..။
ကုတင္ဆီသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ကုတင္ေပၚၾတင္ ကႏ္႕လႏ္႕်ဖတ္ေအနအထား်ဖင့္ ခ္ထားလိုက္သၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫၠ ေအရာငၱလကႅက္ ၾထက္ေသာ ရမၼကၡိုးမ္ားအ်ပၫ္႕်ဖင့္ မ္ကႅဳံးတို႔်ဖင့္ ၾထႏ္းလူကို စိုက္ၾကၫ္႕ကာ….
“ ၾဟႏ္း….လူက်ဖင့္ ႏို႔နံ႕ေတာင္ မစင္ေသးဘူး..၊ တတႅိုကၱာက ၾလႏ္ေရာ…..ေ်ပာ..မိႏ္းမ ဘယ္ႏြစ္ေယာက္ လိုးဖူးလဲ…….”
“ ဒါ…ပထမဆုံးပဲ…မမရဲ႕….”
“ ဒီေလာက္ေတာင္ တတ္ေနေမြတာ့ ..ယုံေပါင္…..”
“ တကယ္ေ်ပာတာ မမရ…မေမစာကၹဳတၠို ပထမဆုံး လုိးဖူးတာပဲ..၊ ဒါက အ်ပာစာအုပၳဲမြာ ဖတၹဴးလို႔ စမ္းၾကၫ္႕တာ…”
“ ၾဟႏ္း….ေစာကၹဳတၳဲ လီးထၫ္႕ထားတာပဲ ႐ြိေသးတာ ဘယၼြာ လိုးေသးလို႔လဲ..၊ လုပ္ေတာ့…..မမ တအားခံခ္ငႅာၿပီ….”
ၾထႏ္းလူက မၾကၫ္ၾကၫ္ ေပါင္ႏြစ္ေခ္ာင္းကို ရငၻတၹက္ဆီသို႔ ဖိၾတႏ္းလိုက္သၫ္..။ အထာ ေအၾကာ သိေေနသာ မၾကၫ္ၾကၫၠ သူမလက္ႏြစၹက္်ဖင့္ ဒူးေကာက္ေၾကးကို ခ္ိတၳားလိုက္သၫ္..။ ေစာကၹဳတ္ေဖာင္းေဖာင္းႀကီးက ်ပဴးေမာက္ ၾၾကတကႅာၿပီး ဖင္အိုးႀကီးႏြစၼႊာမြာလၫ္း အၾကၠဲ ကားၾထက္ၾသားသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက သူ႕လီးတႏ္ႀကီးကို တဝက္ေက္ာ္ေက္ာၼက ႀဆဲႏႈတႅိုက္သၫ္..။ ႀကီးမားတုတ္႐ြၫ္ေသာ လီးတႏ္ႀကီး်ဖစ္သၫ္႕အၾတက္ ရိုးရိုးၾထကၼလာပဲ ေစာကၹဳတ္အဳံႀကီးကို တပါတၫ္း ႀဆဲေခၚလာသၫ္႕ႏြယ္ ေစာကၹဳတ္ႏႈတၡမ္းသားႀကီးမ္ားက ၾၾကတကၸါလာသၫ္..။
်ပႏ္ၾသင္းလိုက္သၫ္႕အခါ လီးတႏ္ႀကီးႏြင့္ အတူ ေစာကၹဳတ္အဳံႀကီးက ခ္ဳိင့္ျခကၷစ္ဝင္ၾသားသၫ္..။ ဤပုံဤနၫ္း်ဖင့္ ေလးငါးဆယၡ္ကၡႏ္႕ ်ပဳလုပ္ေပးရာ ေစာက္ေေရၾတက စို႐ႊဲအိုျငၳႏ္းေနၿပီမို႔ ၾကပ္ၾကပၱၫ္းတၫ္းႀကီး ်ဖစ္ေနသၫ္႕တိုင္ လီးဝငႅီးၾထကၠ ေခ္ာေျမ႕ေနသၫ္..။ တစ္သက္ႏြင့္ တစၠိုယ္ သၫၼြ္ေလာက္ ႀကီးမားတုတ္႐ြၫ္ေသာ လီးမ္ဳိးကို မခံဖူးေသးသ်ဖင့္ စူးစူးနင့္နင့္ ႐ြိၾလႏ္းလြၿပီး တစၠိုယႅဳံး႐ြိ ေအၾကာမြႏ္သမြ္ တၿဖိဳးၿဖိဳး တဖ္င္းဖ္င္း တဖ္ပၹ္ပ္ တလြပႅြပ္ ်ဖစႅို႔ေနသၫ္..။
မၾကၫ္ၾကၫၡမ္ာ ေကာင္းၾလႏ္းလြသၫ္႕အၾတက္ ၾသားရၫၼ္ားပင္ ၾထကၠ္လုမတတ္ ်ဖစ္ေန႐ြာသၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫ္ေအန်ဖင့္ ပုဆိုးအၾတင္းမြ ေတာငၼတ္ေေနသာ ၾထႏ္းလူလီးႀကီးကို ်မငၼိကတၫ္းက ခံခ္ငၥိတ္ေၾတ ျမတ္သိပ္်ပင္း်ပခဲ႕ရသၫ္..။ ယခုေတာ့ ဆႏၵတို႔ ်ပၫ္႕ဝခဲ႕ရၿပီ..။
ၾထႏ္းလူကိုယ္ႏိႈကၠလၫ္း တစၹက္အိမၠ မနႏ္းျမႏၱို႔၏ ေနာကၼီးလင္းအႀတဲကို ၾကၫ္႕ၿပီး လီးေတာျငၢင္းတိုက္ေနခိုကၼို႔ ပို၍ အဆင္ေ်ပၾသားသၫ္..။ သို႔မဟုတၠ သၫ္အျခင့္အလမ္းမ္ဳိး ေပၚေပါကၹို႔ အၾလႏၡဲယၪ္းလြပါသၫ္.။ ေယာက္္ားႏြင့္ စပ္၍ ေတာ္ေရသာ တူမို႔ ၾထႏ္းလူဖကၠ အ႐ြိႏ္ႏြင့္ လႏ္႕ေနသၫၼြာ ေသခ္ာသၫ္..။
အခုေတာ့ တစၹက္အိမၠ အႀတဲကိုေခ္ာင္းၾကၫ္႕ရင္း ၾထႏ္းလူကိုယၱိုင္ ကာမမီးေတာင္ႀကီး တဝုႏ္းဝုႏ္းႏြင့္ ေပါၾကၠဲေနခ္ိႏႅၫ္း ်ဖစ္သၫ္..။ ကိေလသာရမၼက္ ေခ္ာ္ရၫ္ေၾတ တျပၾကၸက္ တၾဘမ္းၾဘမ္း လိႈၠ္ဆဴျပေကၳနခိုကႅၫ္း ်ဖစ္ေတာ့သၫ္..။ ယခုေတာ့ အစစအရာရာ ေအၾကာင္းတရားေၾတ တိုက္ဆိုငႅာသၫၼို႔ သူတို႔ႏြစ္ေယာကၼြာ လိုးေနၾကရၿပီ..။ ၾထႏ္းလူက သူ႕လီးတႏ္ႀကီးကို မြႏၼြႏ္ ေ်ဖးေ်ဖးခ္င္းသာ အၾသင္းအႏႈတႅဳပ္ၿပီးေနာက္ မၾကၫ္ၾကၫ္၏ တင္းတင္းမို႔မို႔ ဝင္းဝင္းစို႔စို႔ ေျဖးအုႏုေျရနသၫ္႕ ႏို႔အုံႀကီးႏြစၼႊာကို သူ႕လက္ႏြစၹက္်ဖင့္ အရင္းမြ ႀဆဲကိုငႅိုက္သၫ္..။ သူ႕ပုံစံက အသားကုႏ္ႀကဳံးေဆာ္ေတာ့မၫ္႕ဟႏ္ ေပါက္ေနသၫ္..။ တကယႅၫ္း ေဆာၸါေတာ့သၫ္..။
“ ျဖတ္….်ျပတ္…်ဗစ္……ပၾလတ္…ျစပ္…ျဖတ္……….ၾဘတ္….်ျပတ္……”
“အင့္….အ…..ေအမ႕….အီး….အ…..အင့္……….အ……ေမ႕….”
“ အင့္…အ….ကၽၾတ္..ကၽၾတ္….အ…..အီး….ေအမ႕….”
ၾထႏ္းလူလီးတႏ္ႀကီး ဝျငၳက္ေနပုံက ပီ်ပျငႅႏ္းလြသၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫ္ လက္ႏြစၹကၠ ဒူးေကာက္ေၾကးႏြစၹကၠို ႀဆဲခ္ိတၳားသ်ဖင့္ ေစာကၹဳတ္ႀကီးမြာ ်ပဴးၾထက္အကၠားေနသၫ္..။
၆ လကၼလုံးပတ္အတုတ္႐ြိေသာ လီးတႏ္ႀကီး တိုးဝင္ၾသားတိုင္း ေစာကၹဳတ္ႏႈတၡမ္းသား ထူထူႀကီးႏြစၼႊာမြာ လီးတႏ္ႀကီးႏြင့္အတူ ႀကဳံ႕ဝင္ၾသားၿပီး လီးတႏ္ႀကီး ်ပႏၳၾကႅာသၫ္႕အခါ ၾၾကတကႅာသၫ္..။
အၾတင္းသားႏုႏုေၾတကို ေဖာၾကၳင္းတိုးဝင္ၾသားရသၫၼြာ ်ပစ္်ပစ္ႏြစ္ႏြစ္ စီးစီးပိုငၸိုင္ ႏြင့္ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ႐ြိၾလႏ္းလြသၫ္..။ တစၡါမြ မခံစားဖူးေသးေသာ ေစာကၹဳတ္အရသာကို တစိမ္႕စိမ္႕ ခံစားရင္း ၾထႏ္းလူ ကာမရာဂမာႏ္ေၾတ ၾၾကသထက္ ၾၾကလာသၫ္..။
ထိုသို႔ၾၾကၾၾကတကႅာေသာ ကာမဆႏၵေၾတက ေဆာင့္ခ္က္အ႐ြိႏၠို ်ပင္းထႏ္ေစသၫ္..။ ႏို႔အုံဝင္းဝင္းမို႔မို႔ႀကီးေၾတကို ေအ်ခအရင္းမြ အက္အန ဆုပၠိုင္၍ အားမာႏၸါပါ ေဆာင့္ေဆာင့္လိုးေေနသာ ၾထႏ္းလူပုံစံက က္ားရိုင္းပ္ဳိတစ္ေကာင္ မာႏၹီေနသၫ္႕အလား ်ဖစ္သၫ္.။
လီးေခ္ာင္းေတလြ္ာကႅဳံး ပူ႐ြိႏ္းက္င္ဆိမ္႕ေနသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက အခ္က္ ၅၀ ခႏ္႕ မီးကုႏ္ယမ္းကုႏ္ ခပ္်ပင္း်ပင္း ေဆာင့္လိုးၿပီးေနာက္ လီးတႏ္ႀကီးကို အရင္းထိကပ္ေအာင္ ဖိၾသင္းထားလိုက္ၿပီး ကိုယၠို ကုႏ္း၍ မၾကၫ္ၾကၫ္၏ နို႔အုံမို႔မို႔ႀကီးေအပၚ မ္က္ႏြာအပၠာ ပါးစပ္်ဖင့္ စို႔လိုက္သၫ္..။ “ ်ျပတ္….်ျပတ္…ပၾလတ္…်ျပတ္……..”
“ အား….အ….အား…႐ြီး…ကၽၾတ္ ကၽၾတ္…အေမလးေလး….ေကာင္း…ေကာင္းလိုကၱာ..ေမာင္ေလး…ရယ္…ဘယႅိုမ္ား လုပ္ေနတာတုႏ္း…..ဟယ္…….အင္း…ဟင့္…ဟင့္..ကၽၾတ္ ကၽၾတ္…အေမလး…ေနာ္..ဟင့္……..”
လီးႀကီးကို အဆုံးထိ ဖိကပ္ၾသင္းထားၿပီး ဆေကၼဆာင့္ေသးပဲ ႏို႔သီးေခါင္းကို စို႔ေပးေနသၫ္႕အၾတက္ မရိုးမျရႀကီး်ဖစႅာရာက တအီးအီး တအားအား အသံေၾတၾထကႅ္က္ မၾကၫ္ၾကၫၱစၠိုယႅဳံး ဓါတႅိုက္သလို တဆတ္ဆတၱဳႏႅ္က္ တဖ္တၹ္တ္ လူးၾလႏ္႕ ၾတႏ္႕လိမ္ေေနတာ့သၫ္..။
အလိုးခံရသၫၼြာ ေပါ႕ေပါ႕႐ႊတ္႐ႊတ္ မဟုတၸဲ တနင့္တပိုးႀကီး်ဖင့္ အီဆိမ္႕ၾလႏ္းလြသၫ္..။
“ အားလား လား…..အာ့…..ယား….ယားတယ္…ၾကာ….ဟင့္ ဟင့္….ဟင့္.အင္း…ေအမ႕….ကၽၾတ္ ကၽၾတ္….အင့္…..႐ြီး….”
မၾကၫ္ၾကၫၱစ္ေယာက္ ဘယႅိုမြ ေမနႏိုင္ေတာ့…။ ဤမြ္ ခံစားရခက္ေလာက္ေအာင္ ဆိမ္႕က္င္ေေနအာင္ ေကာင္းၾလႏ္းေလြသာ ေအၾတ႕အႀကဳံကို ေ႐ြးယခငၠ ခံစားခဲ႕ရဖူးသၫၼြ မဟုတၸဲ…။
ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ မိႏ္းမႏြင့္ ေမၾတ႕ဖူးေသးပါဘဲ ယခုကဲ႕သို႔ ကာမဗဟုသုေတၾတ ်ပၫ္႕ေဝန်ခင္းမြာ အ်ပာကားမ္ားႏြင့္ အ်ပာစာအုပ္ေၾတ ေက္းဇူးေၾကာင့္ ်ဖစ္သၫ္..။ လူကလၫ္း ေယာက္္ားပီသသၫ္႕အ်ပင္ ကိုယၡႏၶာကလညး္ အျရယ္ႏြင့္ မမြ္ေအာင္ ႀကံ႕ခိုျငၳားႀကိဳင္းလြသၫ္..။ ထို႔အ်ပင္ တဏြာရာဂစိတၠလၫ္း ်ပင္းထႏ္သၫ္..။ ယခုေတာ့ အထႏ္ အထႏၡ္င္း ၊ အသႏ္ အသႏၡ္င္း ေၾတ႕ေနၾကၿပီ..။ မၾကၫ္ၾကၫၠလၫ္း အသက္ ၃၀ အျရယ္ဆိုသၫ္႕တိုင္ ၿဖံ႕ၿဖိဳးက္စႅ္စ္ေသာ ခႏၶာကိုယ္အဆက္ေအပါက္ႏြင့္ ထိုကိုယၡႏၶာကို တႏ္ဆာဆျငၼမ္းမံေသာ အသားအုံ ၊ အသားဆိုင္ေၾတက အဖုအထစ္ အမို႔ေအမာက္ အရိႈက္အဟိုက္ အျစင့္အကား အဂၤါရပ္ေၾတႏြင့္ ်ပၫ္႕စုံၾလႏ္းသၫ္..။
ေယာက္္ားႏြင့္ လိုးတုိင္း လိုးတုိင္း အားေရက္နပၡဲလြသၫ္..။ ကာမဆႏၵ ်ပၫ္႕ဝခဲသၫ္..။ ေနာက္ဆဳံးေတာ့ လကၱို႔ ၊ ခရမ္းသီးတို႔်ဖင့္ မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုျငႅႏ္းေသာ ရမၼကၼီးေတာက္ေၾတကို ၿငိမ္းသတၡဲ႕ေရပါင္းလၫ္း မနၫ္းေလြပ..။ တစၡဳေတာ့ အံ႕ၾသစရာေကာင္းသၫ္..။ မၾကၫ္ၾကၫၼြာ တဏြာရာဂ အားႀကီးလြသၫ္႕တိုင္ ယခု ၾထႏ္းလူႏြင့္ ၾလႏႅျႏၠ္ဴးက္ဴး်ဖစၡဲ႕သၫၼြ အပ အရင္အခ္ိႏ္ေၾတက ေနာကၼီးလင္း ၊လင္ငယ္ေန်ခငး္ အလ္ၪ္းမ၇ြိခဲ႕..။
ထိုသို႔ေနႏိုငၡဲ႕်ခင္းမြာလၫ္း တ်ခားေၾကာင့္ မဟုတ္..။ မၾကၫ္ၾကၫ္သၫ္ ေအအိုငၵီအကၥ္ ပညာေပး တီဗီဇာတႅမ္းေၾတ ၾကၫ္႕ၿပီး အိတၡ္္အိုငၺီပိုးကူးမြာ အၾလႏ္ေၾကာက္သၫ္..။ ထို႔အ်ပင္ သူ႕ေယာက္္ားကိုလၫ္း လႏ္႕သၫ္.။ သူေယာက္္ားက ေအန ရိုးေအးသၫၼြႏ္ေသာႅၫ္း ေဒါသၾထက္ စိတၱိုလာၿပီဆိုလ္င္ ဘာကိုမြ စၪ္းစားခ္ိႏ္ဆေမနပဲ ေသလုမတတ္်ဖစ္ေအာင္ ရိုကၱတ္သၫ္..။
ယခု ၾထႏ္းလူႏြင့္ ၾလႏၠ္ဴးခဲ႕မိ်ခင္းမြာလၫ္း ဘယႅိုမြ ဟႏၼေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ကာမလိုအင္ေၾတကို ထိႏ္းခ္ဳပ္်ခင္းငြာ မျစမ္းႏိုင္ေတာ့၍သာ ်ဖစ္သၫ္..။ ၾထႏ္းလူ မိႏ္းမႏြင့္ ေမၾတ႕ဖူးေသးေၾကာင္း မၾကၫ္ၾကၫၠ သိသၫ္..။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရာဂါပိုးႏြင့္ ပတ္သက္၍ စိတၡ္ရသၫ္..။ ၿပီးေတာ့ ပတ္ဝႏ္းက္ငၠ လူစိမ္းသူစိမ္းလၫ္း မဟုတ္..။ ကိုယ္႕အိမၼြာေနသၫ္႕ ေယာက္္ားႏြင့္ စပ္၍ ေတာ္ေရသာ တူ…။
ဤသို႔ေသာ ေအၾကာင္းေၾကာင္းေေၾတၾကာင့္ ပတ္ဝႏ္းက္ငၠ ရိပၼိသိ႐ြိဖို႔ မၾလယ္..။ ေတာငၹက္အိမၠ မနႏ္းျမႏ္ ေနာကၼီးလင္း လင္ငယ္ေနတာ တစၡ္ဳိ႕က သိကုႏ္ၾကၿပီ..။ ၿပီးေတာ့ မနႏ္းျမႏၠ သၫၱစ္ေယာက္ႏြင့္ပင္ မက..။ သူ႕သမီး ရၫၥားႏြင့္ ပင္ ၾလတ္သဴ မဟုတ္..။
ႏို႔ကို အားရပါးရ တ်ျပတ္်ျပတ္ႏြင့္ စို႔ေပးေန်ခင္းကို ရပႅိုက္ၿပီး ၾထႏ္းလူက သူ႕လီးႀကီးကို တဝက္ေက္ာ္ေက္ာ္ ်ပႏ္ႏႈတ္သၫ္..။ ေစာကၹဳတၳဲ ႏြပ္ၿပီး ေအျင႕ခံထားရသၫၼို႔လား မသိ ၊ လီးတႏ္ႀကီးမြာ ေစာေစာကထကၸင္ ပိုၾထားလာၿပီး ပို၍ မာေတာင့္လာသၫ္..။
ၾထႏ္းလူက တဝက္ေက္ာ္ေက္ာ္ ၾထကႅာေသာ သူ႕လီးကို ်ပႏ္ၾသင္းသၫ္..။ ဤသို႔ အၾသင္းအႏႈတၠို ေလးငါးဆယၡါ ခပၼြႏၼြႏ္ ်ပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ ေစာေစာကအတိုင္း ခပ္ၾသက္ၾသက္ ခပ္်ပင္း်ပင္း ်ပႏ္ေဆာင့္လိုး်ပႏ္သၫ္.။ “ ျဖတ္….်ျပတ္…ၾဘတ္…်ျပတ္……..ျဖတ္…..”
“ အေမလး…အင့္….အင့္…အား….အ…ေအမ႕..အင့္….အီး…….”
မၾကၫ္ၾကၫၱစ္ေယာက္ ႏႈတၠလၫ္း ၿငီး ၊ ဖင္ဆဳံႀကီးကိုလၫ္း ်ပင္းအားေကာင္းေသာ ေဆာင့္ခ္ကၼ္ားႏြင့္ အညီ ေကာ့၍ ေကာ့၍ ပစၸစၡံသၫ္.။ ေဆာင့္ခ္က္ေၾတက ်ပင္းထႏႅျႏ္းသ်ဖင့္ တခ္ကၱခ္က္ အိမၸင္ တသိမ္႕သိမ္႕ ခါခါၾသားသၫ္..။
မၾကၫ္ၾကၫ္ ေစာက္ေခါင္းထဲ တလႈိကႅိႈၠ္ႏြင့္ ယား ယားၾၾကတကႅာသၫ္..။ ေစာကၹဳတၱစၡဳလုံးလၫ္း က္င္ဆိမ္႕ ပူ႐ြိႏ္းေနသၫ္..။ ႏို႔သီးေခါင္းတဝိုက္႐ြိ အညိဳဝိုင္းေလးမြာ စူေဖာင္းမို႔တက္ေနသၫ္..။
ေနာက္ဆဳံးေဆာင့္ခ္ကၠ သားအိမ္ေခါင္းကို ်ပင္း်ပင္းထႏၳႏ္ ေဆာင့္ထၫ္႕မိရာ ႏြစ္ေယာကၥလုံး ဆတၡနဲ တုႏၡါၾသားၾကသၫ္..။ မၾကာခငၼြာပင္ ဒူးေကာက္ေၾကးကို ခ္ိတၳားေသာ မၾကၫ္ၾကၫ္ လကၼြာ်ပဳၾတၳက္ၾသားၿပီး ေပါငၱႏ္ေျဖးေျဖးႀကီးႏြစ္ေခ္ာင္းကလၫ္း ေဘးသို႔ ကားၾထက္ၾသားသၫ္..။ ေစာက္ေခါင္းထဲ က္ငၡနဲ စစၡနဲ ်ဖစ္ၾသားၿပီး သုတ္ေရပူေၾတ ပႏ္းၾထကၠဳႏ္သၫ္..။ လက္ႏြစၹကၠို က္စၠ္စၸါေအာင္ ဆုတ္၍ မ္ကႅဳံးစုံမြိတၠာ ကာမအရသာကို ခံစားေနစၪ္ ၾထႏ္းလူ ေလရပူပူေၾတက သားအိမ္ဝကို ဗ္င္းခနဲ ဗ္င္းခနဲ ပႏ္းထၫ္႕လိုက္သၫၠို ေႏျးခနဲပင္ ခံစားသိ႐ြိလိုက္ရသၫ္.။ အားေရက္နပ္်ခင္းႏြင့္ အတူ သူမ၏ ပူေလာင္်ပင္း်ပခဲ႕၇ေသာ ကာမဆႏၵေၾတ ်ပၫ္႕ဝၾသားပါေတာ့သၫ္.။
ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ ထိုေန႕မြစ၍ သူ႕ဦးေလး မ႐ြိခိုက္အခ္ိႏၱိုင္း မၾကၫ္ၾကၫ္ႏြင့္ လစႅ္င္ လစ္သလို လငၼယားလုပၱႏ္း ကစားလာခဲ႕သၫၼြာ ကိုးတႏ္း ၂ ႏြစၠ္၍ ျရာ်ပႏ္ေခၚသၫ္အထိပင္ ်ဖစ္ေတာ့သၫ္..။ ပိပိရိရိ လုပၠိုငၡဲ႕သၫ္ေၾကာင့္ သူ႕တူႏြင့္ သူ႕မိႏ္းမတို႔ ေမ္ာက္ႏြစၸါးၾသားခင္းေနသၫၠို မၾကၫ္ၾကၫ္ ေယာက္္ားခမ္ာ လုံးလုံးမသိ႐ြာခဲ႕ပါ..။
ၾထႏ္းလူ ျရာ်ပႏ္ၾသားစကဆိုလ္င္ မၾကၫ္ၾကၫၱစ္ေယာက္ ေနမထိ ထိုငၼသာ ်ဖစၠာ လငၱ႐ူးရသၫ္႕ ရက္ေၾတ ေအတာ္ၾကာခဲ႕၇သၫ္.။ ျရာသို႔ အလၫ္်ပႏၠာ ၾထႏ္းလူထံ ၾသားကုႏ္းခ္င္သၫ္႕စိတ္ေၾတ တျဖားျဖား ေပၚေပါကၡဲ႕ေရသးသၫ္.။ ၾထႏ္းလူကလၫ္း ျရာ်ပႏ္ၾသားခ္ိႏၼြ စ၍ တစ္ေခါကၱစၡါမြ ေပၚမလာေတာ့..။ ၾထႏ္းလူလၫ္း ျရာ်ပႏ္ေရာကၡါစ ရက္ေၾတမြာ ႐ူးမတတ္ ခံစား၇သၫ္..။ တ်ဖၫ္း်ဖညး္ ေနသားက္လာကာမြ သူ႕စိတၠ ဤဝႏ္းက္င္႐ြိ အာ႐ုံမ္ားေအပၚ ေပ္ာ္ေျမ႕က္ကၥားလာႏိုင္သၫ္..။ မႏၱေလးက ်ပႏ္ေရာကၠတၫ္းက မိႏ္းမ မခ္ရသၫၼြာ ေယန႕အခ္ိႏၳိ်ဖစ္သၫ္..။ ေအဖတို႔ လငၼယား လြၫ္းႏြင့္ ၾထက္ၾသားသၫၼြ စ၍ ၾထႏ္းလူ အ်ပာစာအုပ္ ဖတ္ေတာ့သၫ္..။ အ်ပာစာအုပၠ ေအဖတို႔ မ႐ြိခိုၾကၱင္သာ ၾလၾတႅတႅပႅပ္ ဖတ္ရသၫ္..။ မႏၱေလးမြာ ေနစၪၠတၫ္းက စုေဆာင္းထားခဲ႕ေသာ စာအုပၼ္ား်ဖစ္သၫ္..။
စုစုေပါင္း အုပၱစ္ရာေလာက္႐ြိသၫ္။ ေအပၚထပ္႐ြိ သူအခႏ္းထဲက ေသတၱာထဲၾတင္ ေအသအခ္ာ သိမ္း၍ ေသာ့ခတၳားသၫ္..။
ၾထႏ္းလူ ေအာကၳပၼဆင္းေတာ့ပဲ ေအပၚထပ္႐ြိ သူ႕အခႏ္းထဲမြာပင္ စာအုပၹတ္ေန၏ ..။ တံခါးျဖင့္ ေလၫြင္းခံရင္း တစ္အဳပ္ၿပီးတစ္အဳပ္ ဖတႅာရာ သုံးအုပ္ေက္ာႅာေတာ့ ေမြးခနဲ အိပ္ေပ္ာ္ၾသားသၫ္..။
အ်ပာစာအုပၹတၥၪၠပင္ သူ႕လီးႀကီးမြာ ေထာငၼတ္ေနသၫ္်ဖစ္ရာ အိပ္ေပ္ာၥၪၼြာလၫ္း ဆကႅက္ ေထာင္ၿမဲသာ ေထာင္ေန၏ ။ အိပၼကၳဲၾတင္ သူစိတ္ဝငၥားေေနသာ မႏြင္းၾသယၱို႔ အိမၹက္ေရာက္ၾသားသၫ္..။ သူေရာက္ၾသားေတာ့ မႏြင္းၾသယ္ ထမင္းခ္က္ေနသၫ္..။ ထမီရငႅ္ားႀကီးႏြင့္ ဖငၳိုငၡဳံေပၚ ကားယားႀကီး ဖငၡ္ထိုင္ရင္း ထမင္းအိုး ငြဲ႕ေနသၫ္..။ ေအသအခ္ာၾကၫ္႕ေတာ့ ထမီေအာကၥႀကီးက ၾလတ္ေနၿပီး ေပါင္ၾကားအၾတင္း႐ြိ ေစာက္ေမႊးမဲမဲ အုပ္အဳပ္ေၾတကို ်မင္ေနရသၫ္..။
ထိုအ်ခင္းအရာကို ်မင္ရသၫ္႕အၾတက္ ၾထႏ္းလူလီးႀကီးမြာ ေတာငၼတႅာ၏ ။ ထိုစၪ္ မႏြင္းၾသယၠ ထမင္းအိုးကို မီးဖိုေပၚ်ပႏၱင္ရင္း…
“ ၾထႏ္းလူေရ…မမကို စၪ္႕အိုးထဲက ေရတျစၡက္ေလာက္ ခပ္ေပးစမ္းပါ…”
“ ဟုတၠဲ႕…..ဟုတၠဲ႕……”
ၾထႏ္းလူ စၪ္႕အိုးထဲ ေရခပ္ရင္း ေအၾတးတစၡဳ ဝငႅာသၫ္..။ ေထာငၼတ္ေေနသာ သူ႕လီးႀကီးကို မႏြင္းၾသယ္်မင္ေအာင္ ်ပခ္င္သၫ္..။ သၫ္ေတာ့ ပုဆုိးကို ခပ္ေလ္ာ့ေလ္ာ့ေလး ခ္ိတ္ရဳံသာ ခ္ိတၳားသၫ္..။ သူက ေရျခကႅြမ္းေအပး မႏြင္းၾသယၠ ေရျခကႅြမ္းအယူ ကိုယၠိုလႈပ္ၿပီး သူ႕ပုဆိုးကို ကၽၾတၠ္ၾသားေအာင္ လုပ္ရမၫ္..။ သို႔မြသာ ေတာငၼတ္ေေနသာ သူ႕လီးႀကီးကို မႏြင္းၾသယ္ အနီးကပ္်မင္ႏိုင္ၿပီး ေသဘာက္ ႏြစ္ၿခိဳက္ၾသားမြာ ်ဖစ္သၫ္..။
“ ေရာ့….မမ…..”
“ ေအး……ေအး….”
ၾထႏ္းလူက ကိုယၠိုကုႏ္း၍ ေရျခကၠိုလြမ္းေအပး မႏြင္းၾသယၠ လြမ္းအယူ ၾထႏ္းလူက ေ်မႀကီးၾတငၱိုက္ေေနသာ သူ႕ပုဆိုးစကို ေ်ခဖဝါးႏြင့္ ဖိႀဆဲခ္လိုက္သၫ္..။ ခ္ိတ္ရဳံသာ ခ္ိတၳားေသာ ပုဆုိးစက ေအာက္သို႔ ပုံက္ၾသားသၫ္..။
“ ဟာ…ဟာ…လုပ္….လုပၸါ..အုံး…….
ၾထႏ္းလူက တဟာဟာ ႏြင့္ အသံ်ပဳရင္း သူ႕ပုဆိုးကို အားေေနသာ လကၱစၹက္ႏြင့္ လြမ္းႀဆဲေသာႅညး္ မမြီေတာ့..။ က္ႏႅကၱစၹကၠ မႏြင္းၾသယၳံ ေရျခကႅြမ္းေပးေနရသ်ဖင့္ ဘာမြ လုပႅို႔မရ..။
ေထာငၼတ္ေေနသာ လီးတႏ္ႀကီးက မႏြင္းၾသယၼ္က္ႏြာႏြင္ အနီးေလး..။ တရမ္းရမ္းႏြင့္ ေထာငၼတ္ေေနသာ လီးႀကီးကို ၾကၫ္႕ရင္း မႏြင္းၾသယၱစ္ေယာက္ ပါးစပ္ေအဟာင္းသားႏြင့္ မင္သက္ အံ႕ၾေသန၏..။
ဤမြ္ ႀကီးမားေသာ လီးတႏ္ႀကီးကို တစ္သက္ႏြင့္တစၠိုယ္ အခုမြ ်မငၹဴး၏ ..။ သူ႕ေယာက္္ားလီးထက္ အေဆပါင္းမ္ားျစာ ႀကီးသၫ္..။ လီးႀကီးကို စိုက္ၾကၫ္႕ေေနသာ မႏြင္းၾသယၼ္ကႅဳံးေၾတက ကိေလသာ ရမၼက္ေအရာင္ေၾတ တလကႅက္ ဝင္းေ်ပာငႅာသၫ္..။
အျရယ္ႏြင့္မမြ္ေအာင္ ႀကီးမားတုတၡိုျငႅႏ္းသၫ္႕ လီးတႏ္ႀကီးကို ်မငႅိုက္ရသၫ္႕အၾတက္ မႏြင္းၾသယ္ တစၠိုယႅဳံး ၾကက္သီးေၾတ ဖ္င္းခနဲ ထၾသားသၫ္..။ မႏြင္းၾသယႅကၳဲ ေရျခက္ေရာက္ၾသားသၫ္ႏြင့္ ၾထႏ္းလူက ပုဆိုးကို ကပ္ာကယာ ေကာက္ဝတ္ၿပီး ေနာက္သို႔လုံးဝလြၫ္႕မၾကၫ္႕ေတာ့ပဲ သူ႕အိမၹက္ဆီသို႔ ၾထက္ေ်ပးခဲ႕သၫ္..။
“ ဟဲ႕…ဟဲ႕…အဟင္း…ဟင္း….ဟဲ႕..ဟဲ႕ …အို…ၾထႏ္းလူ….ဟဲ႕ေကာင္ေလး….”
ကပ္ာကယာေ်ပးၾထက္ၾသားေသာ ၾထႏ္းလူကို မႏြင္းၾသယၠ လြမ္းေခၚရင္း တဟင္းဟင္းႏြင့္ ရယ္ေမာေနသၫ္..။ မ္ကႅဳံးက တဆင့္ လီးႀကီးႏြင့္ ပတ္သက္ေသာ အခ္က္အလကၼ္ားကို ေစာကၹဳတၳံ သတင္းပို႔လိုက္ၿပီ်ဖစ္ရာ သူေမစာကၹဳတ္ႀကီးမြာ ေစာက္ေေရၾတ တစိမ္႕စိမ္႕ ၾထကႅ္က္ ေဖာင္းၾၾကၿပဲအာလာသၫ္..။ မႏြင္းၾသယၥိတၳဲမြာ ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ ႐ြၾကႅႏ္း၍ ၾထက္ေ်ပးသၫ္ဟဳသာ ထငၼြတ္ေနသၫ္..။
ၾထႏ္းလူေအသအခ္ာ အၾကက္ဆင္၍ တမင္ေျရအာင္ လုပၳားခဲ႕သၫၠို လုံးဝမရိပၼိခဲ႕..။ ေစာေစာက ဟင္းခ္ကၼၫ္ဟဳ စိတၠဴးထားရာ ဟင္းမခ္က္ေတာ့ဘဲ ပဲတစ္အိုးသာ မီးဖိုေပၚ ကပ္ာကယာတင္ၿပီး ၾထႏ္းလူေနာက္သို႔ ခပ္သဳတ္သဳတ္ လိုကႅာခဲ႕သၫ္..။ မႏြင္းၾသယၼြာ အၾတင္းခံေဘာႅီမပါပဲ ထမီရငႅ္ားသက္သက္ႀကီးႏြင့္ ်ဖစ္သၫ္..။
ၾထႏ္းလူကို ေတၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚရင္း အူယားဖားယားႀကီးႏြင့္ လိုကႅာ၏ ။ မႏြင္းၾသယ္ ေအပၚထပၱကႅာၿပီ်ဖစ္ေၾကာင္း ေ်ခသံေၾတၾကားေနရသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက ပကႅကႅြႏ္ မ္ကၥိမြိတ္ အိပ္ေနသၫ္..။ ပုဆိုးၾတင္းမြ ေငါက္ေတာက္ႀကီး မတ္ေတာင္ေေနသာ လီးႀကီးကိုၾကၫ္႕၍ မႏြင္းၾသယ္ ေစာက္ေခါင္းထဲ လိႈကႅိႈက္ႀကီး ယားၾၾကလာသၫ္..။
မႏြင္းၾသယ္ အခႏ္းတံခါးကို ဂ္ကၳိုးပိတႅိုက္သၫ္..။ ထို႔ေနာက္ ခုတင္ေအာၾကၱင္ သူမထမီကို ၾကင္းလုံးခၽၾတၡ္လိုက္သၫ္..။ မို႔ေမာကၡၽျႏ္ေကာ့ေေနသာ ႏို႔အုံႀကီးက ေျဖးဥၿပီး ဝင္းအိတင္းေ်ပာင္ေနသၫ္…။ မႏြင္းၾသယၠ ၾထႏ္းလူပုဆိုးကို လီးတႏ္ႀကီးေပၚေအာင္ ပင့္လြႏႅိုက္သၫ္..။ ေအၾကာအၿပိဳင္းၿပိဳင္းထကာ ေၾသးေၾကာႀကီးေၾတ တင္းေဖာင္းလ္က္ နီညိဳေရာင္သမ္းေေနသာ လီးတႏ္ႀကီးက ၾဘားခနဲ ေပၚလာသၫ္..။ လႏ္ေေနသာ လီးဒစ္ဆံႀကီးက အားေကာင္းေလြသာ ကာေမၾသးေၾကာေေၾတၾကာင့္ ၿပဲအာဝင္းေ်ပာင္ေနသၫ္..။
မႏြင္းၾသယ္ ေစာက္ေခါင္းထဲ ယားၾေၾကသာ ေဝဒနာႀကီးက တလႈိကႅိႈက္ႀကီး ထလာသၫ္..။ ေစာကၹဳတၱစ္အဳံလုးံ တဆတ္ဆတႅႈပႅ္က္ ေစာက္ေေရၾတက တစိမ္႕စိမ္႕ၾထကၠ္ေနသၫ္.။ အဖုတ္ႀကီးက သိသိသာသာ အာလာသၫ္.။
မႏြင္းၾသယ္ ကုတင္ေပၚတက္ၿပီး ၾထႏ္းလူကိုယ္ေပၚ ကားယားျခကာ သူေမစာကၹဳတ္ႀကီးကို လက္ႏြင့္ၿဖဲ၍ ဒစ္ဆံႀကီးထိပ္၌ ေတ႕ကာထားလိုက္ၿပီး တ်ဖၫ္း်ဖၫ္းခ္င္း ဖိၾသင္းယူသၫ္..။ လီးတႏ္ႀကီးက တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေအနအထား်ဖင့္ တိုးဝငႅာသၫ္..။
“ ်ဗစ္…….ၿဗိ….ျဖတ….ပၾလတ္…..်ျပတ…….ျဖတ္….်ဗစ္…..”
တစ္ဝက္ေလာက္ေရာက္ေသာအခါ မႏြင္းၾသယၠ ကိုယၠို မၾၾက၍ ်ပႏ္ႏႈတ္သၫ္..။ နာသၫ္ဟဳ မဆိုသာေသာႅၫ္း လီးတႏ္ႀကီးက တုတ္႐ြၫႅျႏ္းၿပီး သူေမစာက္ေခါင္းကလၫ္း သၫၼြ္ေလာက္ ၾထားေသာလီးဟူ၍ တစၡါမြ္ မဝငၹဴးေသးသ်ဖင့္ တ်ဖၫ္း်ဖၫ္းခ္င္း ေခ္ာ့ေခ္ာ့ မြ္င္းမြ္င္း ၾသင္းေနေရလသၫ္..။
ေလးငါးခါေလာက္ ်ပဳလုပ္ၿပီးေသာအခါ လီးႏြင့္ ေစာကၹဳတၼြာ မဟာမိတ္်ဖစႅာၿပီး အဝင္အၾထက္ ေခ္ာျမတႅာသၫ္..။ လီးႏြင့္ ကင္း်ပတ္ေနသူမို႔ မႏြင္းၾသယ္၏ ကာေမဇာေၾတ အၾလႏ္အမင္း ထႏ္်ပင္းႏိုးၾၾကလာသၫ္..။ သၫ္ေတာ့ ေ်ဖးေ်ဖးခ္င္း ၾသင္းေနရတာ အားမေရတာ့သၫ္႕အၾတက္ ခပ္်ပင္း်ပင္း ေဆာင့္ေတာ့သၫ္..။
“ ျဖတ္…ပၾလတ္…….်ျပတ္…..ၾဘတ္…..်ဗစ္…..ပၾလတ္……ျဖတ္…..” “ အင့္….အင့္…..အ……..အီး….အ.အား…….”
ေဆာင့္ခ္က္ေၾတက ေၾကာကၡမႏ္းလိလိ ်ပင္းထႏႅာၿပီး ေစာက္ေေရၾတ ဒေလဟာၾထကၠ္လာသၫၼို႔ ဖိထိုငၡ္လိုက္သၫ္..။ ဤမြ္ ဆူၿဖိဳးၾထားႀကိဳင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး်ဖင့္ အားရပါးရ ဖိခ္လိုက္ရာ အ႐ြိႏ္်ပင္းၾလႏ္းသ်ဖင့္ ၾထႏ္းလူ ႏႈတၼြ အင့္ခနဲ ပင္အသံၾထက္ၾသားၿပီး အိပၼကၠ လႏ္႕ႏိုးၾသားေရတာ့သၫ္..။
သူ႕လီးတႏ္ႀကီးမြာ ေႏျးေၾထးႏူးညံ႕ေသာ ေအခါင္းလိုလိုအရာက ၫြစၠာဆုတ္ေပးေနသလို ခံစားေနရမႈကို သတိထားမိရာ စိတၳဲ ေဇဝဇဝါ ်ဖစ္ၾသားမိသၫ္..။ အိပၡ္ငၼဴးတူးအခိုကၼို႔ မ္ကႅဳံးကို မြိတၳားဆဲ ်ဖစ္သၫ္..။ ေစာကၹဳတ္အၾတင္းသားႏုႏုဥဥေၾတက အၾလႏ္သႏၥျမ္းေသာ ၫြစ္အား်ဖင့္ သူ႕လီးတႏ္ႀကီးကို ၫြစ္ၫြစ္ေပးေနသၫ္်ဖစ္ရာ ၾထႏ္းလူတစ္ေယာက္ ေအကာင္းႀကီးေကာင္းလ္က္ အီဆိမ္႕ေနရပါေတာ့သၫ္..။
အခုခ္ိႏၳိ သူ႕စိတၳဲမြာ ေဝၿခဲမ၇ေသးေပ..။ အိပၼကႅိုလို ဘာလိုလို အီလၫႅၫ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ်ဖစ္ေေနသးသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက လက္ႏြင့္ သူ႕လီးကို ကိုငၥမ္းၾကၫ္႕လိုက္ရာ လီးကိုမစမ္းမိပဲ မႏြင္းၾသယ္၏ အသားဆိုင္ ႏုႏုေၾထးေၾထး ေႏျးေႏျးအိအိအုံႀကီးကို စမ္းမိလိုက္သၫ္..။ အံ႕ၾသၾလႏ္းသ်ဖင့္ မ္ကႅဳံးကို ်ဗဳႏ္းခနဲ ျဖင့္ၾကၫ္႕လိုက္ရာ…
“ ဟာ….ဟာ…..တကယ္…တကယ္…ဟာ..မမ….ႏြင္းၾသယ္….အား အား……”
ၾထႏ္းလူက အတင္းလူးလဲထမၫ္်ပဳရာ ၊မႏြင္းၾသယၠ အထမခံပဲ ၾထႏ္းလူရငၻတၠို လက္ႏြင့္ဖိထားသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက မ္ကႅဳံးႀကီး်ပဴးလ္က္…
“ မမ….မႏြင္းၾသယ္…၊ ဟာ…တကယ္…တကယ္…တကယ္ မႏြင္းၾသယ္ႀကီးဟ….”
မႏြင္းၾသယၼြာ ေကာင္းလၫ္းေကာင္း ၊ ်ပဴး်ပဴးၿပဲၿပဲ ႐ုႏ္းထရႏ္ ႀကိဳးစားေေနသာ ၾထႏ္းလူကို ၾကၫ္႕၍ တခစၡစ္ ရယ္ေမာေနသၫ္..။
“ ဟဲ႕…တကယ္ႏြင္းၾသယ္ မဟုတႅို႔ နင့္ေအမ ေစာကၸတ္ ႏြင္းၾသယ္်ဖစ္ရမြာလား….ဟဲ႕….အဟင္း….ခစၡစ္…..ခစ္…..” မႏြင္းၾသယၠ ၾကာမ္က္ေစာင္း်ဖင့္ ထိုးရင္း ညဳတုတု ေ်ပာလိုက္သၫ္..။
“ အိပၼက္….အိပၼကၳဲက …မ…မဟုတၻဴးလား….”
“ ငါ႕ႏြယ္ေနာ္…လူတစ္ေယာကႅဳံး တၾကၡလိုးေနတာ ်မငႅ္ကၷဲ႕ ဘယ္႕ႏြယ္ အိပၼက္ ဟုတ္ရမြာလဲ…လို႔….”
“ ေဟာ….ဗ္ာ….တကယ္….”
ၾထႏ္းလူက တကယ္႕ကို မယုံၾကၫ္ႏိုင္ေသာ မ္ကႅဳံးတို႔်ဖင့္ ၾကၫ္႕ရင္း အံ႕ၾသျစာ ေ်ပာသၫ္..။
“ ကဲ…ဒီေလာက္ေတာင္ ်ဖစႅြတာ…ေဟာဒီမယ္ဟယ္…ေစာကၹဳတ္… ၊ ေဟာဒီမယ္ဟဲ႕…ေစာကၹဳတ္…..”
မႏြင္းၾသယၠ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏြင့္ တျဖၾတၹတ္်မၫ္ေအာင္ ေဆာင့္ေဆာင့္်ပလိုက္သၫ္..။ သၫ္ေတာ့မြ အိပၼကၼဟုတၸဲ တကယ္ေစာကၹဳတ္ႀကီး ်ဖစၼြႏ္း သိေတာ့သၫ္..။
“ က္ေနာ္…အိပၼကၳဲမြာ မႏြင္းၾသယၠို လိုးေနတာလို႔…အိပၼက္ မက္ေနတာ…တကယ္ …တကယ္…”
ၾထႏ္းလူက သူ႕အိပၼက္ေအၾကာင္း်ပႏ္ေ်ပာ်ေပတာ့ တခစၡစ္ တဟင္းဟင္းႏြင့္ ေသဘာေၾတ က္ေနၾကသၫ္..။
“ မမက ဘာလာလုပၱာလၫ္း…ဟင္….” “ ကိုသိႏ္းစိုးဆီက စာလာလို႔ ငါကလၫ္း သိပၥာမတတ္..၊ ေရးထားတာေၾတကလညး္ ရႈတ္႐ြကၡတ္ေနလို႔ နင့္ ဖတၡိုင္းမလို႔ အလာ…၊ နင့္လီးႀကီး ေတာငၼတ္ေနတာ်မင္ေတာ့ ခံခ္ငၥိတ္ေၾတ တအားႀကီး်ဖစႅာတာနဲ႕ ေအပၚေကန တၾကၡလိုးပစႅိုကၱာ.. အခု တစၡ္ီေတာင္ ၿပီးၾသားၿပီ…သိရဲ႕လား…ၾဟႏ္႕…….”
မႏြင္းၾသယ္ ထိုသို႔ေ်ပာရင္း သုံးေလးခ္က္ေလာက္ ကပၠပ္ၿပီး ေဆာင့္လိုက္ေသးသၫ္..။
“ ဘယၼလဲ…စာ…”
“ ေဟာဒီ မယ္..”
ၾထႏ္းလူေဘးၾတင္ ခ္ထားေသာ စာကိုယူေပးသၫ္..။ ၾထႏ္းလူက ဖတ္ၾကၫ္႕လိုက္သၫ္..။
“ မမ…အခုနကလို ေဆာင့္ေပးစမ္းပါ…ဇိမၷဲ႕ ဖတၡ္ငႅို႔….”
မႏြင္းၾသယၠ ၾထႏ္းလူေ်ပာသၫ္႕အတုိင္း မြႏၼြႏၠေလး တစၡ္ကၡ္င္းေဆာင့္ကာ ေ႐ြ႕ေနာက္ ယိမ္းထိုးကာ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေပးလိုက္သၫ္..။
သို႔ …….../
မိႏ္းမ…ငါ ဆယ္ရက္ေလာက္ ၾကာအုံးမယ္..၊ မႏၲေလးကားႀကီးၾကင္း ဂိတၼြာ ေျငသုံးသိႏ္း လႊဲထားတယ္..။ လကၼြတၳိုး ထုတႅိုကၸါ..။ နားမလၫ္ရင္ ၾထႏ္းလူကို ေခၚၾသား..။ သူ႕ကိုလၫ္း မုႏ္႕ဘိုး ေကာင္းေကာင္းေပးလိုက္..။ သိႏ္းစိုး
--------------------------------
ၿပီးပါၿပီ…။